ผู้ชายคนนั้น

เบื้องหลัง เธอไม่ได้เห็นว่านทีหันมองตามเธอ คิ้วขมวดแน่น

เหมือนรู้สึกเสียดาย หรือไม่พอใจอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ได้

ในขณะที่แก้วกัลยามองเขาอย่างไม่พอใจสุดขีด

และเพียงฝันทำใจว่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

เธอกำลังจะเจอ ‘เขา’ อีกครั้ง

ห้องประชุมเช้านั้นตึงไปด้วยบรรยากาศที่ทั้งเงียบ ทั้งหนาว

เพียงฝันเดินเข้ามาพร้อมนับดาว เพื่อนสนิทที่มองสีหน้าเธอแวบเดียวก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ปกติ

นับดาวกระซิบเบา ๆ ขณะทิ้งตัวลงเก้าอี้ข้าง ๆ

“หน้าซีดมากนะแก เป็นอะไรไหมเนี่ย?”

เพียงฝันฝืนยิ้ม

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็โอเคแล้ว”

แต่แค่เธอยกสายตาขึ้น

ภาพตรงปลายโต๊ะก็กระแทกเข้ามาอีกครั้งนที

และข้าง ๆ เขา แก้วกัลยานั่งแนบชิดเหมือนจะประกาศว่าเธอคือแฟนเขา

เพียงฝันกดปากแน่น ไม่มองไปทางนั้นอีก

พยายามจดจ่อกับเอกสารในมือ แต่ความอึดอัดก็หนักลงจนหายใจลำบาก

ไม่นาน ประชุมก็เริ่มขึ้น หัวหน้าแผนกกำลังอธิบายเป้าหมายงานไตรมาสใหม่

แต่สายตาของนที กลับไม่สนใจเอกสารตรงหน้าเท่าไหร่

เขาลอบมองเพียงฝันเป็นระยะ

เหมือนอยากจับจ้องทุกการขยับตัวของเธอ

ทุกครั้งที่เธอก้มหน้า เขารู้สึกคล้ายใจหาย

และทุกครั้งที่เธอไม่มองเขา เขาก็รู้สึกหงุดหงิดแปลก ๆ

ทั้งที่เขามีแก้วกัลยานั่งอยู่ข้างๆ

แก้วกัลยาเองก็เริ่มรู้สึก เธอหันไปกระซิบเสียงเบา

“พี่ธีร์…….ฟังอยู่ไหมคะ”

เขาสะดุ้งเล็กน้อยรีบแสร้งตั้งใจฟัง

แต่ดวงตาแอบชำเลืองกลับไปที่เพียงฝันอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว

นับดาวเห็นทุกอย่างชัดเจนเธอหันมากระซิบเพียงฝัน

“แหม แฟนเก่าแกนี่เป็นอะไรของเขาเนี่ย จะมองอะไรหนักหนาเสียดายรึไง”

เพียงฝันรีบสะกดตัวเองไม่ให้เผลอหันไป

น้ำเสียงเธอแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน

“ช่างเขาเถอะนับ ฉันไม่อยากยุ่งแล้ว”

แต่โชคร้ายที่โต๊ะประชุมมันยาวไม่พอจะกันสายตาทุกคู่ได้

เพียงฝันเงยหน้าเพียงครั้งเดียวก็เผลอสบตากับนทีเข้าอย่างจัง

สายตานั้น สองปีที่เคยมีด้วยกันทุกความผูกพันทุกความเคยรัก

ลอยกลับมาในวินาทีนั้นแบบไม่ตั้งใจเพียงฝันรีบหลบหัวใจเต้นแรงจนปวดไปหมด

ส่วนเขา…….กลืนน้ำลายลง คิ้วขมวดแน่น

ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าแก้วกัลยากำลังกัดริมฝีปากจนหมั่นไส้ที่สุดในชีวิต

หัวหน้าแผนกยังอธิบายต่อแต่ความตึงเครียดในสายตาระหว่างโต๊ะยาว ๆ

กลับเกิดขึ้นจากเพียงฝัน นทีและคนที่นั่งเก้าอี้ข้างๆ

นทีหันมองเพียงฝันจากปลายโต๊ะหัวใจเขาสั่นพร่า แต่ไม่ใช่ด้วยความรักหรือความคิดถึงเพียงอย่างเดียว

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เพียงฝันจะลืมเขาได้เร็วขนาดนี้

เพียงไม่กี่วันก่อน เธอยังโผกอดเอวเขา ร้องไห้ขอให้เขาเลือกเธอ

น้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความหวังภาพนั้นยังติดตาเขาอยู่ทุกครั้งที่หลับตา

แต่ตอนนี้ เธอเดินเข้าห้องประชุมยิ้มสุภาพกับเพื่อนร่วมงาน

คุมอารมณ์ตัวเองได้เป็นอย่างดีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เหมือนไม่เคยร้องไห้ หรืออ้อนวอนเขาให้เลือกเลยแม้แต่น้อย

นทีกัดฟันแน่น รู้สึกทั้งเสียใจ ทั้งหงุดหงิดทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นฝ่ายผิดเป็นฝ่ายนอกใจ

และเป็นฝ่ายเดินออกจากชีวิตของเธอไปก่อน

“นี่มัน ไม่ยุติธรรมเลย” เขาคิดในใจเหมือนโลกกำลังย้อนแย้ง

คนที่เคยเรียกร้องให้เขาอย่าทิ้งเธอไป กลับกลายเป็นคนที่ควบคุมใจตัวเองได้เหนือกว่าเขาอย่างไม่น่าเชื่อ

แก้วกัลยาเห็นท่าทีของเขาไม่รู้เลยว่านาทีนี้ นทีกำลังต่อสู้กับความหึงหวง ความเสียหน้า และความอับอายอยู่ภายในใจ

เพียงฝันวางเอกสารลง

หันไปพูดกับนับดาวด้วยเสียงนุ่ม แต่ไม่ลืมมองนทีผ่านปลายโต๊ะ

“เฮ้อจบสักที เราไปกันเถอะนับ”

คำพูดเรียบง่ายนั้นกลับทำให้นทีรู้ตัวว่า

เขากำลังค่อย ๆ สูญเสียเธอไปจริง ๆ

แม้เขาเองเป็นฝ่ายเดินออกจากชีวิตของเธอก่อนก็ตาม

หลังเลิกงาน เพียงฝันหันไปยิ้มนับดาว

“ไปเดินเล่นห้างกันหน่อยไหม จะได้คลายเครียด”

นับดาวพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

“ดีเหมือนกัน วันนี้เห็นหน้าแกซีด ๆ ทั้งวันเลยนะ”

ทั้งสองก้าวเข้าสู่ห้างหรูที่ไฟสลัวสวยงาม

กลิ่นน้ำหอมและความเงางามของสินค้าแบรนด์เนมหรูเข้ามาผสมกับเสียงเพลงเบา ๆ

 เพียงฝันพยายามละความคิดเรื่องนที

พยายามตั้งใจมองสินค้า

แต่แล้ว…..ภาพที่ปรากฏตรงหน้า กลับทำให้หัวใจเธอหยุดเต้นวูบหนึ่ง

……ผู้ชายคนนั้น