3 - หรือพี่ไม่ชอบคนสวย

หรือพี่ไม่ชอบคนสวย

พูดถึงเรื่องวันเกิดของเธอในปีนี้เขายังไม่ได้ให้ของขวัญกับเธอเลย นี่ก็ผ่านมาตั้งสามวันแล้วเพราะเขางานรัดตัว แทบจะเจียดเวลาออกไปหาของขวัญให้เธอได้ต้องเลยวันมาแล้ว คิดว่าเธอคงจะไม่น้อยใจเขานะ ที่ปีนี้เขาให้เธอช้ากว่าทุกปี

แต่เขาก็ยังไม่ได้มอบมันให้เธอเลย รอไปให้อยู่บ้านก็แล้วกัน เพราะวันนี้กลับบ้านพร้อมกัน เขาสั่งเค้กอีกก้อนไว้รอที่บ้านแล้ว

“หนูเป็นผู้หญิงนะคะ ก็ต้องรักสวยรักงามเป็นธรรมดา หรือว่าพี่ไม่ชอบคนสวย”

“...” เขานิ่งเงียบพูดอะไรไม่ออกทันที ที่เธอถามกลับมาแบบนี้

“เห็นไหม แม้แต่พี่เองพี่ก็ยังชอบคนสวยเลย แล้วทำไมหนูจะสวยบ้างไม่ได้” เธอพูดขึ้นต่อทันที เมื่อเขาไม่พูดอะไร

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย เพียงแค่สงสัยว่าจะรีบทำตัวสวยไปไหน ยังเรียนไม่จบเลยหรือว่าไปแอบแฟน?”

“ไม่มี หนูไม่พูดกับพี่แล้ว” ชนิดารีบปฏิเสธเธอ แล้วก็ลุกขึ้นกำลังจะหมุนตัวเดินออกไป

“เดี๋ยว”

“...” เธอจึงหันกลับมาช้า ๆ แถมไม่กล้ามองหน้าเขาอีก

“นั่งลง โน้ตบุ๊กใช้ได้” เสียงเรียบนิ่งเอ่ยสั่ง แล้วเพยิดหน้าไปบนโต๊ะทำงานที่โน้ตบุ๊กของเขาวางอยู่และอนุญาตให้เธอใช้ได้

“ถ้าอย่างนั้นหนูไม่เกรงใจแล้วนะ” ชนิดาตาลุกวาวแล้วนั่งลงที่เดิมทันที

“แต่อย่างเสียงดังล่ะ”

“รับทราบค่ะ”

ชนิดาเอ่ยรับปากกับเขาออกไป แล้วก็หันมาจัดการกับสิ่งตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อ เพราะแบตเตอรี่โทรศัพท์มือถือของเธอหมด เธอไม่มีอะไรดูเพื่อเป็นการฆ่าเวลา และกว่าจะถึงเวลากลับบ้านอีกก็ต้องรอเขาเลิกงาน

*

*

“พี่เจษ นี่ก็เลยเวลาเลิกงานมาหลายนาทีแล้ว ทำไมบอสถึงยังไม่ออกมาอีก หรือว่าบอสมีงานยุ่งเลยต้องทำโอทีต่อ” เอมราผู้ช่วยสาวเอ่ยถามเลขาส่วนตัวของประธานหนุ่มขึ้นมาทันที เมื่อเธอดูมองนาฬิกาที่ข้อมือซึ่งเลยเวลามาเยอะแล้ว แต่กลับไม่เห็นเจ้าของห้องออกมาจากห้องเสียที

“งานของเธอเสร็จแล้ว เธอก็กลับบ้านของเธอไปเถอะเอม” เจษพิพัฒน์ตอบไปเพียงแค่นั้น แล้วรวบรวมเอกสารบนโต๊ะ หมายจะเอาไปส่งให้กับเจ้านาย

“แล้วนั่นพี่จะไปไหน” เธอถามเขาขึ้นมาทันที

“เอาเอกสารไปส่งให้บอส” เขาหันมาตอบ พร้อมกับชูเอกสารในมือขึ้นให้กับผู้ช่วยสาวดู และกำลังจะก้าวเท้าเดินต่อ

“ให้ฉันเอาไปส่งให้บอสเองนะพี่เจษ” เอมราขันอาสาขึ้นมาทันที เพราะเธออยากเข้าไปดูให้เห็นกับตาว่าประธานหนุ่มกับเด็กสาวบ้านนอกนั่นกำลังทำอะไรกันอยู่ ทำไมถึงไม่ออกสักทีทั้งทีก็เลยเวลาเลิกงานมานานแล้ว

ปกติศุภวัฒน์ไม่ใช่คนทำงานเลยเวลาขนาดนี้ หากว่าทำงานไม่เสร็จหรืองานยุ่งจริง เมื่อเห็นแก่เวลาสมควร เขามักจะให้เลขาส่วนตัวหอบงานไปส่งให้ที่บ้าน จะไม่ยอมทำงานอยู่ที่นี่เด็ดขาด

แต่วันนี้กลับแปลกไป เพราะมีเด็กสาวเข้ามาหาหรือเปล่า ปกติหากมีหญิงสาวมาหาศุภวัฒน์ถึงที่นี่ ก็มักจะถูกเธอจัดการหนีกลับออกไปทันที

“...” เจษพิพัฒน์หันไปมองหน้าผู้ช่วยสาวอย่างนึกแปลกใจ ที่วันนี้กลับดูแปลกไปขันอาสาเขาทุกอย่าง เพราะทุกครั้งเมื่อเขาจะใช้งาน เธอทำเหมือนกับไม่ค่อยพอใจ แต่วันนี้กลับขันอาสา

“พอดีว่าฉันยังไม่อยากกลับตอนนี้ เวลานี้คนแห่กันกลับฉันเบื่อรถติด” เธอรีบแก้ตัวขึ้นโดยเอาเรื่องปกติที่เจออยู่ทุกวันมาอ้าง

“ตามใจ ฝากให้บอสเซ็นด้วย” พูดแล้วเจษพิพัฒน์ก็ส่งเอกสารในมือให้เธอ แล้วก็เดินออกไปทันที

*

*

ทางด้านของคนด้านในเอง ที่ตอนนี้ละทิ้งจากการทำงาน มานั่งดูจอโน้ตบุ๊กกับชนิดาที่โซฟาเป็นที่เรียบร้อย เพราะเธอดันเปิดสิ่งที่เขาถูกใจ เลยอดใจไม่ไหวต้องมานั่งดูกับเธอ

ตอนแรกชนิดาลองเพิ่มระดับเสียงขึ้นเล็กน้อย เกรงว่าจะโดนเขาดุ แต่นอกจากเขาไม่ดุเธอแล้ว เขายังชวนเธอหอบโน้ตบุ๊กไปนั่งดูที่โซฟาอีก แถมเขายังทิ้งงานของตัวเองมานั่งดูกับเธออีกด้วย

“เฮ้อ...จบสักที” ศุภวัฒน์ทิ้งตัวพิงกับโซฟา พร้อมกับเหยียดแขนออกกว้างเพื่อคลายเส้น หลังจากที่นั่งในท่าเดิมมานาน

เขาดึงเธอเข้ามาแนบชิดอีก แล้วจ้องมองเธอนิ่งไม่ได้พูดอะไร และไม่รู้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่

“พี่เวย์ พะ พี่จะทำอะไร” ชนิดารู้สึกประหม่าจึงถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักจนแทบจะจับใจความไม่ได้

สายตาคมจ้องมองที่ใบหน้าเธอนิ่งราวกับจะต้องมนตร์สะกด เป็นครั้งแรกที่ได้ใกล้ชิดและเห็นใบหน้าของเธออย่างชัดทุกอณูขุมขน

“เอ่อ...แค่รู้สึกว่าแว่นมันดูเก่าไปนะ” เขาเองเมื่อเผลอมองเธอนานไปจนรู้สึกประหม่าทำตัวไม่ถูกเช่นกันจึงรีบหาข้อแก้ตัว

“ก็ไม่นะ พี่วิชญ์พึ่งพาไปเปลี่ยนมาได้ไม่นานเอง”

“ไม่คิดอยากลองมาเปลี่ยนเป็นใส่คอนแทคเลนส์แทนแว่นดูบ้างเหรอ” เขาถามเธอกลับไปอีกครั้ง

ชนิดาไม่ได้มีปัญหาทางสายตาถึงขั้นมองอะไรไม่เห็น เธอเพียงแค่ใส่ไว้เพื่อบำรุงสายตา เพราะการเรียนในแต่ละวันเธอจ้องทั้งหนังสือและจอมิเตอร์ที่มีแต่แสงอาจจะทำลายสายตาได้

“หนูว่าแบบนี้ก็ดีออก มันชินแล้ว”

ศุภวัฒน์ไม่พูดอะไร แต่กลับเอื้อมมือขึ้นมาถอดแว่นตาของเธอออกหน้าตาเฉย โดยที่เจ้าตัวนั่งนิ่งหายใจแทบไม่ทั่วท้อง

เป็นครั้งแรกของชนิดาเช่นกันที่ใกล้ชิดกับเพศตรงข้ามมากขนาดนี้ นอกจากพี่ชายของเธอ ก็มีเขานี่แหละ ที่สามารถใกล้ชิดเธอได้ โดยที่เธอไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านเหมือนคนอื่น ๆ

“หลับตา” เสียงเรียบนิ่งเอ่ยขึ้นมา

“อะไรค่ะ” เธอเลิกคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ ว่าเขาจะทำอะไรกันแน่

“เหมือนมีอะไรติดที่หางตา หลับตาลงเดี๋ยวมันเข้าไปข้างในก่อนจะแย่เอา” เขาเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

ชนิดาจึงยอมหลับตาลงอย่างว่าง่าย ตามที่เขาบอก แต่การกระทำอย่างไร้เดียงสาของชนิดากลับทำให้ศุภวัฒน์ลำบากใจ

เขานั่งจ้องบองสำรวจใบหน้าขาวใสที่ไร้ที่ติของเธอนิ่ง ลมหายใจเริ่มติดขัดนี่่เขาเป็นอะไรไปกันแน่ เจอผู้หญิงมามากหน้าหลายตา แต่ทำไมพออยู่กับน้องสาวเพื่อน กลับทำให้เขาแทบไม่เป็นตัวของตัวเองเอาเสียเลย

เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าปัดสิ่งที่ติดอยู่บริเวณหางตาของเธอออกอย่างอ่อนโยน และเมื่อเสร็จแล้วจึงหยิบแว่นตามาสวมให้เธอคืนทันที ยังไม่ทันทีเธอจะได้ลืมตาขึ้นเสียด้วยซ้ำ

ทว่า