ตอนที่ 10

บรรยากาศยามกลางคืนของค่ำคืนนั้นคงจะหนาวจนพวกเขาเลื้อยตัวขึ้นมานอนกอดกันเองบนโซฟา ทั้งคู่ที่กำลังหวนคิดอยู่ในตอนนี้หันมาจ้องหน้ากันนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนที่จะเผยรอยยิ้มแล้วหันหน้าหนีไปกันคนละทาง

“เอ้อ ผมรีบช่วยคุณเก็บบ้านแล้วกลับดีกว่า พอดีวันนี้ผมต้องไปทำงาน” เขาเอ่ยก่อนจะลุกจากโซฟา โซเฟียนึกเกรงใจเลยจะลุกไปช่วยเขาทำให้เธอก้าวพลาดล้มฟุ่บลงตรงอกแกร่ง อะไรเนี่ยแข็งโป๊กเชียว หน้าของเธอแดงก่ำให้ความคิดในหัว

“เป็นอะไรไหมครับ เดินดีๆ หน่อยสิ ขาคุณหายแล้วเหรอ” เขาบอกแกมดุเบาๆ แขนใหญ่จับโอบเอวหญิงสาวให้เธอยืนด้วยตัวเอง โซเฟียไม่พูดอะไร ค่อยๆ ขยับขาข้างที่เจ็บไปมาขึ้นลง

“แค่รู้สึกจี๊ดนิดหน่อยแต่ไม่ถึงกับเจ็บ คงจะหายแล้วมั้งคะ” เธอเงยหน้ามองเขา ชายหนุ่มพยักหน้าให้

“งั้นก็ดีแล้วครับ ผมจะได้ไม่ต้องห่วงคุณตอนที่ผมไปทำงาน” หญิงสาวชะงักค้างไป พอเขามองตอบเธอก็หลับตาปริบๆ ให้จนเขาที่มีสีหน้านิ่งเฉยเมื่อครู่เผยยิ้มกว้างออกมา

“คุณนี่ดูตลกๆ ดีนะ” เขาว่าพลางก้มลงเก็บแก้วและขวดเบลีย์บนพื้น ก่อนเดินเอาไปไว้ที่อ่างล้างจาน

“คุณวางไว้ตรงนั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันล้างเองคุณมีงานต้องไปทำก็รีบไปพักผ่อนเถอะ” เธอตะโกนบอกเขา ชายหนุ่มจึงหันมายิ้มพร้อมกับทำตัวไม่ถูก

“งั้นผมขอกลับก่อนก็แล้วกันนะครับ ขอบคุณสำหรับอาหารเมื่อวาน เดี๋ยวผมกลับมาจากที่ทำงานแล้วเราเจอกันใหม่นะ” ชายหนุ่มพยักหน้าหนึ่งทีแล้วรีบเดินออกจากบ้าน โซเฟียมองเขาด้วยความเอ็นดู

“ทำไมเขาดูเขินๆ” เธอบ่นกับตัวเองอย่างนึกเอะใจ ก่อนส่ายหน้าไปมา แล้วนอนราบลงกับโซฟาตามเดิม

“พึ่งตีห้าเองของีบอีกสักหน่อยก็แล้วกัน”

ตัดมาที่บ้านของคีริน ชายหนุ่มร่างเปลือยยืนเอามือจับริมฝีปากของตัวเองในห้องน้ำ พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก ใช่แล้วเมื่อคืนตอนที่ถูกขโมยจูบ เขาไม่ได้หลับสนิท แต่แค่ทำเป็นหลับเพราะตกใจที่เธอเข้ามาชิดใกล้ อีกอย่างคนที่ทำให้ทั้งคู่ขึ้นไปนอนกอดกันบนโซฟาก็คือเขา

“การได้เจอใครสักคนที่ถูกใจมันเป็นแบบนี้เองสินะ” เขาพึมพำพร้อมกับรอยยิ้มแตะแต้มมุมปาก ก็เธอดูน่ารักเสียขนาดนั้นจะไม่ให้เขาเผลอไปชอบได้อย่างไร

ณ บ้านศิลาแดง เสี่ยโอมที่พึ่งเคลียร์งานเอกสารบนห้องทำงานเสร็จเดินออกมาที่สวนหน้าบ้าน เพื่อบิดขี้เกียจและยืดกล้ามเนื้อสักเล็กน้อย

“โอ้ย! นี่ฉันแก่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาบ่นเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงกระดูกลั่นดังก๊อบแก๊บ ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นรถลูกชายขับเข้ามา

“ทำไมกลับมาไวจังอนาคิน” คนถูกเรียกชะงักรีบหันมามอง

“ไวอะไรล่ะครับนี้บ่ายสามแล้วนะ” เขากลัวพ่อบ่นจึงหันไปบ่นพ่อก่อน “เมื่อเช้าคินก็เข้าบริษัทไปให้คุณธีรัชติวตั้งแต่เช้าก่อนเข้าประชุม เดินทำความรู้จักศึกษางานต่างๆ จนบ่าย นี่ก็พึ่งไปคุยงานข้างนอกกับลูกค้า เห็นคุณธีรัชบอกว่าไม่มีอะไรแล้วคินถึงได้กลับมาไงครับพ่อ” เขาพูดด้วยสีหน้าเหนื่อยๆ ก็ตั้งแต่พี่ชายไปอังกฤษเขาก็ต้องเข้าไปขลุกอยู่ที่บริษัททุกวัน แถมความบันเทิงใจของเขาก็ยังไม่มาทำงานอีก ทางเสี่ยมองหน้าลูกก็อมยิ้มมุมปาก ความจริงเขารู้จากเลขาธีรัชหมดแล้วว่าอนาคินเห็นกวนตีนแบบนี้ถึงเวลาทำงานเขาก็ทำได้ดี เสี่ยเองก็แค่อยากปั่นลูกกลับเฉยๆ

“แล้วทำไมถึงดูเหนื่อยๆ วีนๆ แบบนี้ล่ะหะ”

“ก็คินทั้งหิวข้าว ทั้งเครียด คุณพ่อยังจะให้คินยิ้มได้อีกอยู่เหรอ” คนเป็นพ่อขมวดคิ้ว

“หิวข้าวทำไมไม่แวะซื้อกินค่อยกลับล่ะ ไม่ชวนคุณธีรัชเขาไปทานด้วยกันเลย” อนาคินกลืนน้ำลายลงคอไปอย่างยากลำบาก

“ไม่มีตังค์เหลือเก็บแล้วครับ ก็คุณพ่อยังระงับบัตรคินอยู่นี่” เขาเอ่ยเสียงแผ่วตัดพ้อปนน้อยใจให้บิดานิดๆ อุตส่าห์เกิดมาเป็นลูกเศรษฐีมีเงินแต่ไร้สิทธิ์ใช้ แถมเงินเก็บเพียงน้อยนิดของเขาที่หวังว่าจะใช้ให้ถึงสิ้นเดือน ดันเอาไปซื้อชุดให้สาวหมด….

“หะ!! ขนาดนั้นเลยเหรอคิน” เสี่ยถึงกับตกใจ “เอาล่ะๆ เดี๋ยวพ่อจะยกเลิกการระงับบัตรให้ใบหนึ่งก็แล้วกันนะ ขอแค่แกอย่าเบี้ยว ไปทำงานให้พ่อทุกวันก็พอ” อนาคินเงยหน้าขึ้นมาเผยยิ้มทันที

“จริงนะครับพ่อ!”

“เอ่อน่า เข้าไปหาแม่ในบ้านไปจะได้หาอะไรกิน หิวไม่ใช่เหรอ” เสี่ยไล่ลูกชายทันทีอนาคินจึงหันมาไหว้ขอบคุณพ่อแล้ว รีบวิ่งเข้าบ้านไปด้วยรอยยิ้ม

“นึกภาพตอนมันจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนไม่ออกเลยน่ะเนี่ย” เสี่ยบ่นเบาๆ ให้กับท่าทีราวเด็กน้อยของลูกชาย