ตอนที่ 9

<ใส่ชุดนี้ในวันแรกของการทำงานนะ เธอจะได้สดใสราวสีของชุด-คีริน>

เมื่อเจย่าเปิดดูข้อความในซองจดหมาย เธอก็ถึงกับยิ้มกว้าง เธอนึกว่าเขาลืมเธอไปแล้วเสียอีก มือเรียวดึงริบบิ้นออกอย่างรีบร้อน กล่องเปิดออกเผยให้เห็นชุดสีชมพูพาสเทลที่เธอลองใส่แล้วชอบเมื่อเช้า มันแบบเดียวและสีเดียวกันกับตัวนั้นเปะ

“นี่พี่คีรินรู้ได้ยังไงน่ะ ว่าเราก็เล็งชุดนี้ไว้เหมือนกัน” เธอกัดริมฝีปากด้วยความรู้สึกเขิน ก่อนรีบหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมา

“โทรไปขอบคุณหน่อยดีกว่า” ทีแรกเธอก็ว่าจะอดใจไม่โทรหาเขาก่อน แต่เขาอุตส่าห์ส่งของมาให้แบบนี้ เธอก็อดใจไว้ไม่ได้แล้วจริงๆ

“อ้าว” รอยยิ้มบนใบหน้าของเจย่าหุบลงเมื่อเธอกดโทรออกไปที่เบอร์ของคีรินสองสามครั้ง แล้วเขาไม่รับสาย

“พี่มัวทำอะไรอยู่นะ” หลับแล้วเหรอ? หรือว่าดูงานค้างอยู่? หญิงสาวเลยได้แต่คิดไปต่างๆ นาๆ

ณ กรุงลอนดอนในตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่ ที่ยังไม่มีแม้แสงแดดสาดส่อง ในบ้านเช่าหลังหนึ่งบนโต๊ะของมุมนั่งเล่นเต็มไปด้วยจานอาหาร ของกินเล่น และขวดเบลีย์หนึ่งขวดพร้อมแก้วสองใบวางกระจัดกระจายอยู่ตามพื้น เจ้าของผลงานทั้งสองก็กำลังนอนกอดกันกลมอยู่ตรงโซฟาตัวใหญ่ คีรินที่ตอนนี้กำลังเอาหน้าซุกเข้าที่ซอกคอของหญิงสาวตัวเล็กซึ่งกำลังยกแขนคล้องคอเขาเริ่มงัวเงียได้สติ

“อือหอมอะไร เฮ้ย!!” เขาดีดตัวลุกนั่ง ก่อนที่หญิงสาวจะตื่นแล้วลุกตามเขาขึ้นมา พลางเกาหัว ด้วยความมึนงง

“เกิดอะไรขึ้นคะ” เธอจ้องหน้าเขา เขาก็มองไปรอบๆ ก่อนจะนึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อวาน

หลังกลับมาจากโรงพยาบาลหญิงสาวก็ชวนเขามาทานข้าวที่บ้าน โดยบอกว่าเธอจะทำอาหารให้เขาทาน โซเฟียเดินขากะเผลกไปที่ตู้เย็นเพื่อเปิดดูว่าคนของกาเบรียลซื้อของอะไรไว้ให้เธอบ้าง

‘โอ้โห่’เธอเผลออุทานออกมาเบาๆ เพราะตู้เย็นนั้นเต็มไปด้วยของไว้ทำกับข้าวเยอะแยะมากมาย และส่วนใหญ่ก็เป็นของดีที่เธอไม่เคยจะได้กินมาก่อนด้วยซ้ำ หญิงสาวหันไปมองที่ตู้เคาน์เตอร์ข้างๆ ซึ่งแง้มอยู่ ก่อนที่เธอจะตกใจเพราะมันมีขวดเบลีย์และไวน์อยู่ในนั้น นี่กาเบรียลกะจะให้เธอมอมแล้วรวบหัวรวบหางคุณคีรินเลยหรือไง โซเฟียคิดในใจเมื่อนับดูของในตู้ ก่อนรีบปิดมันไว้ตามเดิน พลันกลับไปหยิบของในตู้เย็นออกมา

‘คุณไหวแน่นะครับ ให้ผมทำให้ดีไหม’ คีรินที่นั่งมองแล้วเห็นว่าเธอดูจะเดินไปมาลำบากจึงเป็นห่วง

‘ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ฉันไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรแล้วน่ะไข้ก็ดูเหมือนจะไม่มีแล้วด้วย อีกอย่างฉันก็อยากทำกับข้าวเลี้ยงขอบคุณ คุณด้วย’ เธอเอ่ยกับเขาด้วยรอยยิ้มก่อนก้มมองของต่างๆ ที่หยิบมา ชายหนุ่มเลยลุกจากที่นั่งแล้วเข้าไปช่วยเธอ

‘งั้นคุณให้ผมช่วยหยิบจับของให้ดีกว่านะ ถึงคุณจะบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรแล้ว แต่อย่าลืมว่าหมอสั่งไม่ให้คุณใช้เท้าเยอะนะครับ’ คำพูดของเขามันทำให้โซเฟียหน้าร้อนผ่าว นี่เขาเป็นห่วงเธอเหรอ

‘ได้ค่ะ งั้นคุณช่วยหยิบถุงมันฝรั่งในตู้เย็นออกมาให้หน่อยนะคะ ฉันว่าจะทำไส้กรอกมันบด แล้วก็พายคอทเทจให้ทาน’ คีรินที่กำลังวุ่นหามันฝรั่งในตู้ หันมาจ้องหน้าเธอด้วยรอยยิ้มทันที

‘พายคอทเทจเหรอครับ ผมเคยทานนานมากแล้วนะ เคยคิดว่ากลับมารอบนี้ต้องหาทานอีกให้ได้ ไม่คิดว่าจะมีเพื่อนบ้านคนสวยมาทำให้ทานแบบนี้’ เขาว่าพลางค้นของในตู้ต่อ โดยไม่ได้หันมาสนใจคนที่ยิ้มให้เขาอย่างปิดไม่มิด

‘ค่ะ ให้ฉันทำให้คุณทานทุกวันเลยก็ได้นะ เพราะฉันทำเมนูนี้บ่อยมาก แม่ฉันชอบทานนะคะ’ เธอเอ่ยพร้อมบิดตัวไปมา ทำไมพูดเองถึงเขินเองซะได้ แล้วแบบนี้เธอจะจีบเขายังไงนะ หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ช่วยกันทำอาหารและพูดคุยหยอกล้อกันไปมา เมื่อเสร็จจึงเดินเอามานั่งทานกันที่โต๊ะตัวเตี้ยตรงโซฟา

‘ขอโทษทีนะคะที่บ้านฉันยังไม่มีโต๊ะกินข้าวนะ’ เธอบอกกับเขา

‘ไม่เป็นไรหรอกครับ นั่งพื้นพิงโซฟาก็ดีไปอีกแบบ’

‘อ๋อ งั้นรอแป๊บหนึ่งนะคะ’ หญิงสาวค่อยๆ เดินไปที่ตู้เก็บเบลีย์หยิบขวดหนึ่งออกมาพร้อมกับแก้วสองใบ เธอเอาถาดมารองแล้วกดน้ำแข็งใส่แก้วทั้งสองเท่าๆ กันก่อนเดินมาทางเขา ชายหนุ่มเห็นแบบนั้นจึงลุกไปช่วยเธอถือ

‘ผมช่วยครับ’

‘ขอบคุณค่ะ คือฉันได้เจ้านี้มาจากการจับฉลากที่ทำงานนะ แต่ยังหาเพื่อนดื่มไม่ได้ คุณช่วยจิบเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหม’ เธอชักชวนด้วยคำโกหกพร้อมด้วยแววตาอ้อนๆ ทำคีรินยืนนิ่งเพราะใจของเขากำลังเต้นแรง

‘นะคะ จิบเพื่อมิตรภาพของเราไง’ ดวงตาคู่โตที่กำลังจ้องมายังชายหนุ่ม แพขนตายาวสวยนั่นมันทำให้เขาไม่สามารถจะเอ่ยปฏิเสธได้

‘ถ้าแค่จิบๆ กัน ก็ได้อยู่ครับ’

‘อืม ขอบคุณค่ะ’

‘ทำไมคุณถึงได้มาอยู่ที่นี่คนเดียวเหรอคะคุณคีริน’ เมื่อทานข้าวกันไปได้พอประมาณเธอก็หาเรื่องมาถามเขา แม้เธอจะรู้จากประวัติที่กาเบรียลให้มาแล้ว แต่เพื่อจะตีสนิท โซเฟียก็ต้องแกล้งทำเป็นว่าเธอไม่รู้

‘อ๋อ พอดีผมต้องมาดูแลบริษัทแทนหุ้นส่วนใหญ่ที่เขาไม่สบายน่ะครับ ตอนแรกพ่อผมก็ว่าจะให้ไปอยู่ที่บ้านของหุ้นส่วน แต่ผมเกรงใจเลยขอออกมาหาบ้านเช่าอยู่ดีกว่า’ เขาเอ่ยสายตายังคงจดจ่อกับอาหารในจาน ก่อนที่จะเงยหน้ามองตอนหญิงสาวถามบางอย่างกับเขาอีก

‘แล้วอยู่คนเดียวไม่เหงาเหรอ’ คีรินเงยหน้าขึ้นมาทำให้สบตาเข้ากับเธอ ทั้งคู่ชะงักนิ่งไปครู่เดียวแล้วยิ้มออกมาพร้อมกัน

‘ตอนแรกผมก็รู้สึกนะ เพราะว่าตอนอยู่ที่บ้าน เราจะอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่’ เสียงของเขาดูเศร้าๆ เหงาๆ เล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นติดขำนิดๆ

‘แต่ตอนนี้ผมคงจะไม่เหงาแล้วแหละ ก็มีคุณมานั่งทานข้าวเป็นเพื่อนแล้วนี่’ คำพูดที่ไม่ค่อยใส่ใจของคีรินกลับทำใจของโซเฟียเต้นแรงแล้วแรงอีกเกือบไม่ได้ผ่อน หญิงสาวหน้าแดงออกมาจนเขารับรู้ได้

‘คุณนี่เขินง่ายจังนะครับ’ เขาแซวเบาๆ พร้อมตักอาหารใส่ปาก โซเฟียก็อมยิ้มจ้องเขาแววตาอายๆ

‘คุณก็….’ เธอถึงกับพูดไม่ออก เห็นเขาดูนิ่งๆ ไม่คิดว่าจะแอบปากหวานขนาดนี้

‘งั้นวันหลังเรามาทานข้าวด้วยกันทุกวันเลยดีไหมคะ’ เธอว่าเมื่อละลายความเคอะเขินพวกนั้นออกไปได้แล้ว

‘ได้สิครับ วันนี้คุณเลี้ยงผมแล้วไว้วันหลังผมขอเลี้ยงคุณบ้างนะ’

‘อือ งั้นเราชนแก้วกันหน่อยดีไหม’เธอหยิบแก้วเบลีย์ของตัวเองขึ้นมา ‘เพื่อเป็นคำสัญญาว่าคุณจะไม่หลอกฉัน เรื่องจะเลี้ยงข้าว’ ทั้งคู่หัวเราะออกมาพร้อมกัน ก่อนชนแก้วแล้วยกจิบ คีรินรับรู้ได้ว่าเขาดูจะเข้ากับโซเฟียได้ง่ายเป็นพิเศษอย่างน่าประหลาด

‘แล้วคุณโซเฟียล่ะครับ เป็นผู้หญิงแต่ทำไมถึงได้มาเช่าบ้านอยู่คนเดียวแบบนี้ล่ะ’ หญิงสาวได้ฟังเช่นนั้นเธอก็ชะงักไป พึ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอยังไม่ได้เตรียมคำโกหกต่างๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้เอาไว้เลย คิดได้ดังนั้นหญิงสาวก็ก้มหน้างุดทำเป็นว่าตัวเองกำลังเศร้า

‘คือว่าฉัน…ฉันมาทำงานที่ร้านเสื้อผ้าแถวนี้นะคะ เลยมาเช่าบ้านที่นี่เพราะมันใกล้สามารถเดินเท้าไปถึงรถไฟได้ อีกอย่างครอบครัวฉันก็มีแค่ฉันกับแม่ ตอนนี้แม่ฉันท่านอยู่ที่โรงพยาบาลเพราะต้องรักษาอาการอัมพาตครึ่งซีกนะ’ เธอบอกเขาไปแค่นั้นพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนๆ ซึ่งทำให้คีรินรับรู้ได้ว่าเธออาจมีเรื่องอะไรไม่สบายใจอยู่ เขาเลยจับแก้วน้ำสีน้ำตาลครีมนั้นขึ้นมาขอชนกับเธออีกรอบ เมื่อจิบเสร็จก็ได้พูดกับเธอต่อ

‘ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ คุณสามารถระบายกับผมได้ตลอดนะครับ เราเป็นเพื่อนกันแล้วนี่’ คำพูดของเขามันทำให้โซเฟียประทับใจเอามากๆ ทำไมเขาถึงได้เป็นคนดีแบบนี้ล่ะ

‘แน่นอนค่ะ คุณเพื่อนบ้าน’ หญิงสาวเผยยิ้มกว้างอีกครั้งพร้อมยกแก้วขึ้นมาชน จากนั้นบรรยากาศก็เงียบไปราวทั้งคู่มีอะไรที่กำลังก่อเกิดในใจ และต้องคิดตาม พวกเขาจ้องกันเป็นพักๆ พลันหลบสายตาด้วยการหยิบแก้วเบลีย์ขึ้นจิบแก้เขิน

ทั้งสองนั่งจิบเบลีย์เพื่อมิตรภาพกันอยู่ไม่นานก็เริ่มไร้สติ เนื่องจากพวกเขาคออ่อนทั้งคู่ จากที่นั่งกันคนละฝั่งของโต๊ะตัวเตี้ย ตอนนี้กลับมานั่งเอาหลังพิงโซฟาอยู่ข้างกัน สีหน้าแววตาดูกึ่งหลับกึ่งตื่น ท่าทีสะลึมสะลือแหงนคอยิ้มมองเพดาน

‘คุณคีรินมีคนรักหรือยังคะ’ หญิงสาวถามกับเขาซึ่งชายหนุ่มก็เอาแต่เงียบ จนเธอหันไปมอง โซเฟียเห็นว่าเขานั้นหลับไปแล้ว หญิงสาวถือโอกาสขยับเข้าไปมองเขาใกล้ๆ ไล่มองตั้งแต่ไรผมตรงหน้าผากลงมาตามสันจมูกโด่ง ก่อนที่เธอจะสะดุดอยู่ตรงริมฝีปากของเขา

‘คนอะไรหล่อจัง’ เธอเอ่ยเสียงแผ่วพลางใช้มือปัดปอยผมของตัวเองที่เกะกะออกไป แล้วค่อยๆ เลื่อนใบหน้าของเธอเข้าไปใกล้ ริมฝีปากอิ่มประกบเบาๆ ลงที่มุมปากของชายหนุ่ม

‘นุ่มนิ่มมากเลย’ คนเมายิ้มอย่างชอบใจที่ได้ขโมยจุ๊บเขา เธอกำลังจะก้มลงไปเพื่อจุ๊บเขาอีกครั้งแต่ภาพก็ตัดสลบเหมือดคาอกเขาไปเสียก่อน