บทที่ 12 คนพิเศษ

 พอหายกังวลเรื่องเงินในบัญชี ก็ต้องเอะใจกับสรรพนามที่เขาเรียกฉันเมื่อกี้ ‘หนู’ งั้นเหรอ? ฟังดูเป็นเด็กเลี้ยงเขาไปแล้ว ทั้งที่ฉันยังไม่ได้ตกลงเลย หรือจะลองเป็นเด็กเสี่ยสักครั้งดี? เพราะเสี่ยคนนี้ทั้งหล่อเหลาไร้ที่ติ หล่อจนใจเจ็บ เสน่ห์ก็ล้นหลาม รูปร่างสูงใหญ่ ดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า ที่สำคัญได้ทั้งรถ บ้าน เงิน คุ้มกว่านี้ไม่มีอีกแล้วเทียร์เอ๊ย!

แค่ลองจินตนาการว่าเขาจะเป็นผู้ชายคนแรกที่ได้สัมผัสร่างร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองก็ตื่นเต้น หัวใจเต้นระส่ำอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ไม่อยากใช้สมองคิดไตร่ตรองอีกต่อไป ขอทำตามหัวใจของตัวเองสักครั้งเถอะ เพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายไหนมาก่อน อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด

แม้ว่าตอนจบหัวใจดวงน้อยตรงอกข้างซ้ายจะมีแผลเหวอะหวะก็ตาม เพราะฉันไม่มั่นใจว่าตัวเองจะห้ามหัวใจไม่ให้ตกหลุมรักเขาได้ไหม แค่เจอกันไม่กี่ครั้ง ยังรู้สึกว่าเขาพิเศษสำหรับฉัน มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่พานพบมาก่อน ซึ่งฉันเดาความรู้สึกนี้ว่า ฉันน่าจะชอบเขา!

“ค่ะ เอาไว้รอบหน้าให้หนูเป็นคนเลี้ยงข้าวเฮียนะคะ” เขาดูแปลกใจไม่น้อยที่ฉันยอมแทนตัวเองว่า ‘หนู’ ตามเขา แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกมา

“ครับ” รอยยิ้มบางถูกแต้มบนใบหน้าหล่อเหล่าด้วยความพึงพอใจ

ใช้เวลาไม่นานรถคันหรูก็แล่นเข้ามาจอดที่ใต้ตึกสูงในที่จอดวีไอพีที่มีไว้สำหรับสปอร์ตคาร์หรือซุปเปอร์คาร์โดยเฉพาะ ก่อนร่างสูงจะพาฉันขึ้นมาชั้นสูงสุดของตึก ซึ่งทั้งชั้นมีอยู่ห้องเดียวคือห้องของเขา ไหนเขาบอกว่ามาดีลงาน มาอยู่แป๊บๆ จำเป็นต้องซื้อเพนต์เฮาส์ใหญ่โตขนาดนี้เพื่อพักอยู่ชั่วคราวเชียวเหรอ

ไม่รวยจริงคงทำไม่ได้นะ!

ห้องสูทขนาดใหญ่เงียบกริบเหมือนไม่มีใครอยู่ แล้วเชฟที่มาทำอาหารให้อยู่ไหนล่ะ

“ไม่มีใครอยู่เหรอคะ”

“เชฟทำอยู่ที่ห้องครัวข้างล่างครับ เฮียไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัว” อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ฉันพยักหน้ารับอย่างเข้าใจและไม่กล้าขยับตัวไปไหนมาก กลัวคนหวงพื้นที่ส่วนตัวจะไม่ชอบใจเอา

“แต่หนูเป็นคนพิเศษของเฮีย เฮียอนุญาตให้หนูทำอะไรก็ได้ในห้องนี้” จากที่เกร็งอยู่แล้วก็เกร็งไปอีกเพราะโดนเขารุกหนัก ฉันหลบสายตาแพรวพราวคู่นั้น แล้วแสร้งทำเป็นมองสำรวจนั่นสำรวจนี่แทน

“เฮียอยากขึ้นไปอาบน้ำ พึ่งบินกลับจากภูเก็ตมารู้สึกเหมือนได้กลิ่นเค็มของน้ำทะเลติดตัว ไม่ค่อยสบายตัวเลย” กลิ่นเค็มอะไร ตัวเขาออกจะหอม เมื่อกี้ตอนนั่งรถมาฉันยังได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายและกลิ่นกายสะอาดจนใจสั่นไปหมด

“เฮียไปอาบน้ำเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูนั่งรอที่โซฟา” ฉันบอกเขาพลางชี้ไปโซฟาชุดใหญ่กลางห้องนั่งเล่นที่มีวิวเป็นสระว่ายน้ำ

“หนูตามเฮียขึ้นไปข้างบนหน่อยได้ไหม” จะไปอาบน้ำ ทำไมต้องหิ้วฉันไปด้วยล่ะ

เพนต์เฮาส์ออกแบบเป็นสองชั้น ชั้นสองน่าจะเป็นห้องนอนของเขา เพราะเขาพึ่งเอ่ยปากชวนฉันขึ้นไปส่งเขาอาบน้ำ ส่วนชั้นล่างมีห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ ด้านข้างมีวิวเป็นสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ และระเบียงที่มีกระจกเป็นกำแพงสูงประมาณราวหน้าอกฉันได้ และห้องที่ถูกกั้นไว้ข้างหลังห้องนั่งเล่นน่าจะเป็นห้องครัว และยังห้องหับอีกหลายห้องซึ่งฉันไม่รู้เป็นห้องอะไร ที่นี่กว้างใหญ่มากเขาอยู่คนเดียวแบบนี้ไม่เหงาแย่เหรอ

 “หนูยังไม่ได้ตกลงรับข้อเสนอนะคะ” ถึงจะได้ข้อตกลงกับตัวเองในใจแล้ว แต่ฉันยังไม่ได้บอกเขาเป็นกิจจะลักษณะหนิ จู่ๆ มาชวนกันขึ้นห้องได้ยังไง

“หึๆ คิดไปไกลถึงไหน เฮียก็แค่จะพาหนูไปดูสัญญา ห้องทำงานเฮียอยู่ข้างบน…ไปดูสัญญาก่อนนะ ตกลงหรือไม่ตกลงค่อยว่ากันอีกที” สัญญา? ต้องมีสัญญาคู่นอนด้วยสินะ และสัญญาที่ว่าคงหนีไม่พ้นข้อห้ามต่างๆ ที่คู่นอนอย่างฉันไม่ควรทำ ไม่ควรเปิดเผยตัว       

“ตามมาสิครับ เฮียไม่ทำอะไรหนูหรอก ถ้าเรายังไม่ได้เซ็นสัญญากัน”

ระหว่างที่กำลังชั่งใจอยู่นั้นมือใหญ่ยื่นมาจับจูงให้ฉันเดินขึ้นไปข้างบนด้วยกันไปที่ห้องแรกที่ติดกับบันได

“หนูรออยู่ตรงนี้แป๊บนะคะ เดี๋ยวเฮียเข้าไปเอาสัญญาก่อน”

เขาบอกแล้วก็หายเข้าไปในห้อง คงจะเป็นห้องทำงานของเขา ไม่ถึงนาทีร่างใหญ่ก็ออกมาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลสองซอง ก่อนมือใหญ่จะจับจูงฉันเดินไปที่ห้องถัดไปต่อ