บทที่ 9 หลบฝน

ของขวัญย่อตัวลอดออกใต้แขนของชายหนุ่มแล้วรีบเดินไปยืนอยู่อีกฝั่งของห้อง เธอรู้สึกหวาดระแวงกับการกระทำของคนตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก ไม่แน่ใจว่ายาปลุกเซ็กส์ยังออกฤทธิ์อยู่หรืออย่างไรกันเขาถึงมีท่าทางแปลก ๆ

“ก็ได้ค่ะ”

ในเมื่อไม่มีทางเลือกเธอจึงยอมให้เขาหลบฝนอยู่ในห้องไปก่อน

“ก็ได้? หมายถึงอย่างแรกหรืออย่างหลัง?”

เขาใช้เสียงทุ้มเอ่ยถาม สายตาวาวระยับมองเธอราวกับกำลังมีแผนร้าย

“หมายถึงให้คุณหลบฝนอยู่ที่ห้องนี้ไปก่อนก็ได้ค่ะ”

ของขวัญรีบตอบทันควัน

ทิศเหนือแค่นยิ้มมองเธอ

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ฝนด้านนอกก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแถมยังตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ

ภายในห้องเช่าเล็ก ๆ ทั้งสองคนแยกห่างอยู่คนละมุม

ทิศเหนือนอนอยู่บนเตียงนอนของหญิงสาวราวกับเป็นเจ้าของห้องซะเอง ปล่อยให้เจ้าของห้องตัวจริงนั่งฟุบหลับอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสืออย่างทุลักทุเล

กลางดึก

ของขวัญรู้สึกตัวตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยอาการสะลึมสะลือ เมื่อรู้ตัวว่าเผลอฟุบหลับอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ จึงเดินงัวเงียกลับไปที่เตียงนอนของตัวเอง

ร่างเล็กนั่งบนเตียงได้ก็เอนตัวลงนอนทันที เธอลืมไปเสียสนิทว่ายังมีอีกคนนอนอยู่บนนั้น

ทิศเหนือตื่นขึ้นเพราะรู้สึกถึงแรงสั่นไหวของเตียง เขาเห็นการกระทำของคนตัวเล็กแล้วถึงกับหลุดยิ้ม หญิงสาวเดินกลับมานอนบนเตียงราวกับคนละเมอ แถมยังมานอนหนุนแขนเขาอีกต่างหาก แปลกที่ลึก ๆ กลับรู้สึกเอ็นดูการกระทำของเธอขึ้นมา

เขารีบหุบยิ้มเมื่อรู้ตัวว่าเผลอยิ้มให้เธอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ผลักไสให้เธอออกจากวงแขน เขาปล่อยให้เธอนอนหนุนอยู่อย่างนั้นจนถึงเช้า

เช้าวันต่อมา

แสงแดดสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างกระทบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลา เขาปรือตาขึ้นช้า ๆ แล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะหลุบตาลงมองคนในอ้อมกอด ที่ตอนนี้ใบหน้าของเธอแนบสนิทกับแผงอกของเขา 

มุมปากยกยิ้มขึ้นพลางจ้องมองใบหน้าสวยอยู่สักพัก ก่อนจะพยายามขยับตัวออกจากร่างเล็กอย่างเบาที่สุด แล้วหยิบเอาหมอนข้างมาวางไว้ให้เธอกอดแทน

เขารีบออกจากห้องของหญิงสาวก่อนที่เธอจะตื่น โดยไม่ได้ลืมหยิบเสื้อของตัวเองออกไปด้วย 

ร่างสูงกลับมาถึงบ้านในตอนสาย ทำเอาลูกน้องที่กำลังวุ่นวายอยู่ด้านหน้าหลายคน ต้องรีบปรี่เข้าไปหาแล้วยืนเรียงทำหน้าสลอนอยู่ต่อหน้าเขา

“อะไรของพวกมึง”

“นายใหญ่มารอคุณเหนืออยู่ด้านในตั้งแต่เช้าแล้วครับ”

กล้า ลูกน้องคนสนิทรีบเอ่ยรายงาน ชายหนุ่มเหลือบเข้าไปภายในบ้านหลังใหญ่ ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งมีความกังวลแฝงอยู่เล็กน้อย 

เขาพ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายออกมา ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปข้างในบ้านของตัวเองเพื่อเผชิญหน้ากับคนที่รออยู่ในนั้น

“แกหายหัวไปไหนมาทั้งคืน”

ประโยคทักทายที่มักจะได้ยินจนชินหูเอ่ยขึ้นเป็นอันดับแรก ก่อนจะตามมาด้วยคำก่นด่าอีกสารพัด

“แกจะทำตัวดี ๆ เหมือนลูกคนอื่นเขาบ้างไม่ได้รึยังไงฮะ ทำไมต้องให้ฉันคอยบ่นคอยด่าแกอยู่เรื่อยเลย”

“พูดธุระมาดีกว่าครับ”

นอกจากจะไม่ตอบ ทิศเหนือยังถามกลับไปอย่างยอกย้อน เขาแสดงสีหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกราวกับว่าไม่ได้สะทกสะท้านคำพูดของผู้เป็นพ่อเลยสักนิด

ธาดา เจ้าของบริษัทธาดากรูป บริษัทรับเหมาก่อสร้างขนาดใหญ่ทั้งภายในประเทศและต่างประเทศ ธาดามีลูกชายเพียงคนเดียวคือ ธนาธิป หรือทิศเหนือ เขาอยากให้ลูกชายดูแลกิจการที่เขาสร้างมากับมือ จึงพยายามปลูกฝังและเคี่ยวเข็ญให้ทิศเหนือ เรียนรู้เกี่ยวกับธุรกิจของครอบครัว แต่ทว่าลูกชายเพียงคนเดียวกลับไม่ได้เป็นดั่งที่ใจหวัง แถมยังหาเรื่องปวดหัวให้ไม่เว้นแต่ละวัน

ธาดานิ่วหน้ามองลูกชายอย่างเหนื่อยหน่ายใจ เขาลอบถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้น

“ฉันอยากให้แกไปเริ่มเรียนรู้งานในบริษัท ตอนนี้แกก็อยู่ปีสี่แล้วนะ อีกปีเดียวแกก็จะเรียนจบแล้ว เรียนจบมาแกจะได้เข้ามาดูแลธุรกิจแทนฉันได้เลย ตอนนี้ฉันก็แก่มากแล้ว โรคหัวใจก็กำเริบอยู่บ่อย ๆ ไม่รู้ว่าจะดูแลบริษัทไปได้อีกนานแค่ไหน”

“แล้วทำไมไม่ให้ไอ้วินมันเป็นคนดูแลไปล่ะ มันเก่งมากไม่ใช่เหรอ”

วิน หรือ 'เมธาวิน' ที่ทิศเหนือพูดถึงคือลูกชายของ สุดาวรรณ ภรรยาคนใหม่ของผู้เป็นพ่อ สุดาวรรณและลูกชายย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของทิศเหนือหลังจากที่แม่ของเขาเสียชีวิตไปได้ไม่ถึงปี จำได้ว่าตอนนั้นเขาเพิ่งเข้าเรียนปีหนึ่ง

ทิศเหนือยังจำความรู้สึกนั้นได้แม่น ในวันที่พ่อพาผู้หญิงคนนั้นและลูกชายของเธอเข้ามาในบ้านพร้อมทั้งแนะนำให้เขารู้จักในฐานะภรรยาคนใหม่ วันนั้นเป็นวันที่เขารู้สึกเจ็บปวดมากที่สุดในชีวิต แม่เพิ่งจากไปไม่ถึงปี พ่อก็พาเมียใหม่เข้ามาอยู่ในบ้านอย่างหน้าชื่นตาบาน ไม่คิดถึงความรู้สึกของเขาและแม่เลยสักนิด

และนั่นเป็นชวนเหตุที่ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจพ่อและย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้เพียงลำพัง

“แกควรให้เกียรติพี่เขา ยังไงวินเขาก็อายุมากกว่าแกตั้งสามปี อีกอย่างเขาก็หวังดีกับแกคอยดูแลธุรกิจไว้ให้ระหว่างที่แกยังเรียนไม่จบ แกต้องสำนึกแล้วก็ขอบคุณเขา ไม่ใช่มาพูดประชดประชันถึงเขาแบบนี้”

ธาดาพูดขึ้นเสียง เส้นเลือดปูดขึ้นตามใบหน้าด้วยอารมณ์โกรธจัด แม้เขาจะรู้สึกชื่นชมเมธาวินมากเพียงใด แต่เมธาวินก็เป็นเพียงลูกติดของภรรยาใหม่ ไม่ได้เป็นลูกชายทางสายเลือดเหมือนอย่างทิศเหนือ เขาอยากให้ทิศเหนือสนใจงานในบริษัท อย่างน้อยก็ให้ได้ครึ่งหนึ่งของเมธาวินก็ยังดี

“หวังดีช่วยดูแลไว้ให้อย่างนั้นเหรอ หวังฮุบเป็นของตัวเองมากกว่า”

แสยะยิ้มมุมปากแล้วพูดให้ผู้เป็นพ่อได้ยิน

“ไอ้เหนือ”

ธาดาพุ่งตัวเข้าหาลูกชายหวังตบสักฉาด แต่ทว่ากลุ่มลูกน้องที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่เข้ามาห้ามเอาไว้ได้ทัน เขาถูกลูกน้องของตัวเองล็อกตัวมันยิ่งทำให้รู้สึกโมโหไปกันใหญ่

“พวกมึงเป็นลูกน้องใครวะ มาห้ามกูทำไม”

ธาดาด่าลูกน้องอย่างหัวเสีย ดูเหมือนว่าลูกน้องตัวเองจะจงรักภักดีกับลูกชายมากกว่าตัวเขาเสียอีก

“กูจะตบสั่งสอนไอ้ลูกไม่รักดีสักหน่อย ปล่อยกู”

เสียงธาดาร้องโหวกเหวกโวยวาย ทิศเหนือมองหน้าผู้เป็นพ่อด้วยสายตาเย็นเยือก ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ขึ้นไปบนห้องโดยไม่ได้สนใจ

ปัง!

เสียงปิดประตูห้องดังสนั่นมาจากชั้นสองของบ้าน ร่างสูงทิ้งตัวลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่อย่างแรงด้วยอารมณ์โกรธ

หลายปีมาแล้วที่เขากับพ่อทะเลาะกันทุกครั้งที่เผชิญหน้า ตั้งแต่ที่พ่อพาผู้หญิงคนนั้นกับลูกชายของมันเข้ามาอยู่ในบ้าน เขาและพ่อก็ไม่เคยลงลอยกันเลยสักครั้ง ทิศเหนือคิดแล้วพาลไปโกรธคนที่เป็นต้นเหตุ