9 สะสมวันใช้งานเพื่อวาดของมีค่า

9

สะสมวันใช้งานเพื่อวาดของมีค่า

“แม่นางชิงเหยา นี่เป็นของเล็กๆ น้อยๆ แทนคำขอบคุณจากพวกเรา”

จินเยว่ยื่นห่อผ้าส่งให้ชิงเหยาด้วยรอยยิ้ม  ชิงเหยารับมาและเปิดดูพบว่าเป็นอาหารแห้งหลายชนิด มีทั้งถั่วหลากหลายสายพันธุ์ที่ถูกคัดมาอย่างดี และยังมีพุทราตากแห้งจำนวนหนึ่งที่ดูอวบอิ่มและมีสีแดงสวยงาม

“พี่จินเยว่ ของพวกนี้มีค่ามากสำหรับครอบครัวท่าน ข้ารับไว้เพียงเล็กน้อยก็พอเจ้าค่ะ” ชิงเหยาพยายามปฏิเสธ

“รับไปเถิดเจ้าค่ะ  ถั่วพวกนี้เก็บไว้ทำน้ำแกงหรือต้มกินได้นาน ส่วนพุทราพวกนี้ข้าตั้งใจเก็บไว้อย่างดี เอากลับไปกินกับท่านแม่ที่บ้านนะเจ้าคะ เทียบกับน้ำที่ท่านมอบให้เราแล้วของพวกนี้เทียบไม่ได้เลยเจ้าค่ะ”

“ขอบคุณพี่จินเยว่มากเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอรับไว้”

ชิงเหยายกห่อผ้าขึ้นสะพายหลัง  สามคนพ่อแม่ลูกเดินมาส่งนางที่หน้าบ้าน ก่อนที่ชิงเหยาจะหันหลังเดินจากไป จินเยว่ยังบอกอีกว่า

“แม่นางชิงเหยา หากวันข้างหน้ามีสิ่งใดให้ช่วยเหลือ บอกข้าได้ทันทีเลยนะเจ้าค่ะ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ  เอ่อ…พี่จินเยว่เจ้าคะ พืชผักหรือของป่าที่ชาวบ้านหามาได้ ปกติแล้วพวกท่านนำไปขายที่ใดหรือเจ้าคะ"

ชิงเหยาเอ่ยถามขึ้นขณะที่กำลังจะก้าวเท้าออกจากรั้วบ้านของหลี่เฉียง สายตาของนางมองไปยังห่อถั่วและพุทราแห้งอย่างครุ่นคิด แม้นางจะมีพู่กันเกล็ดมังกรที่สามารถสร้างสิ่งของได้ตามใจนึก แต่การได้เงินตราที่เป็นเงินจริงมาสะสมไว้ย่อมเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง  เพราะถึงอย่างไรเงินก็คือความมั่นคงสูงสุดของชีวิตมนุษย์

"ในทุกเดือนจะมีขบวนพ่อค้าเดินทางผ่านเส้นทางหน้าทางเข้าหมู่บ้าน"

จินเยว่ตอบด้วยรอยยิ้มพลางชี้มือไปทางทิศที่ตั้งของถนนสายหลักซึ่งตัดผ่านหน้าหมู่บ้านหุบเขาหินไปยังเมืองต่างๆ

"ชาวบ้านที่นี่หากใครมีพืชผลที่เหลือจากการกิน หรือหาของป่าแปลกๆ มาได้ก็จะพากันเอาของเหล่านั้นไปรอขายให้พ่อค้าสัญจร หากใครโชคดีมีของมีค่าอย่างอื่นติดตัวมา หรือเจอสมุนไพรดีๆ ในป่าลึกก็สามารถนำไปเสนอขายได้เช่นกัน พ่อค้าพวกนั้นมีเงินทุนหนาและรับซื้อทุกอย่างที่เห็นว่าพอจะนำไปขายต่อได้ บางคนได้เงินตอบแทนมาพอใช้สอยไปได้หลายเดือนเลยนะ  พรุ่งนี้เป็นวันครบกำหนดที่ขบวนพ่อค้าจะเดินทางผ่านมาพอดี"

จินเยว่อธิบายเพิ่มเติม  เพราะสำหรับชาวบ้านที่ยากจน การมาของขบวนพ่อค้าเปรียบเสมือนโอกาสครั้งใหญ่เพียงครั้งเดียวในรอบเดือนที่จะได้รับเงินมาจุนเจือครอบครัว

ชิงเหยาพยักหน้าช้าๆ  แววตาของนางเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย  เมื่อเห็นช่องทางในการเปลี่ยนสิ่งที่วาดขึ้นมาให้กลายเป็นเงินตรา

"ข้าเข้าใจแล้ว  เช่นนั้นข้าจะลองหาอะไรไปเสนอขายให้พ่อค้าเหล่านั้นดู  ข้าขอตัวกลับก่อนเจ้าค่ะ"

นางกล่าวลาอีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังบ้านของตนเอง และคิดว่าจะใช้พู่กันวาดสิ่งใดไปเสนอขายดี หลังจากพักร่างกายมาหลายวัน พรุ่งนี้นางจะลองวาดสิ่งที่มีราคาขึ้นมาสักชิ้น  ลึกๆ ก็หวังว่าร่างกายจะไม่จะเจ็บปวดจากแรงสะท้อนกลับ  เพราะนางได้หยุดพักการวาดมาถึงห้าวันเต็ม

เมื่อกลับถึงบ้าน ชิงเหยาก็รีบนำอาหารแห้งและพุทราตากแห้งไปให้มารดาดู นายหญิงเยี่ยเห็นของเหล่านั้นก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

“ต่อไปนี้เราจะได้กินอย่างอื่นบ้าง  กินแต่ไข่มาหลายวันแม่กลัวว่าเจ้าจะเบื่อ”

“เจ้าค่ะท่านแม่ ครอบครัวพี่หลี่ไม่ร่ำรวยแต่มีน้ำใจ” ชิงเหยาวางพุทราตากแห้งลงบนจานใบเล็ก “ท่านแม่ลองชิมดูเจ้าค่ะ พุทราพวกนี้รสหวาน จะช่วยให้ท่านแม่มีกำลังมากขึ้น”

"อืม  เจ้าก็กินด้วยสิ"

"เจ้าค่ะ"

แสงรำไรของเช้าวันใหม่โผล่พ้นหุบเขา ลมหนาวพัดผ่านยอดไม้เสียงหวีดหวิว  มู่ชิงเหยาลืมตาขึ้นในความเงียบสงัด นางขยับตัวลุกขึ้นอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้สะเทือนถึงมารดาที่ยังคงหลับลึกอยู่ข้างกาย

นางเดินออกไปหลังบ้าน บ่อน้ำที่ขุดไว้ยังคงมีน้ำใสขังอยู่เต็มเปี่ยม ชิงเหยานั่งลงที่โขดหินข้างบ่อน้ำ หยิบพู่กันเกล็ดมังกรออกมาจากสาบเสื้อ ในหัวของนางเริ่มปรากฏภาพของผ้าไหมผืนงาม

ย้อนกลับไปในยามที่ตระกูลมู่ยังรุ่งเรือง บิดาของนางเป็นเจ้าของกิจการผ้าไหมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ชิงเหยาคลุกคลีอยู่กับพับผ้าและลวดลายการทอมาตั้งแต่เยาว์วัย นางจดจำได้แม่นยำว่าผ้าไหมชนิดใดที่เป็นที่ต้องการของเหล่าขุนนาง ลายปักมังกรหรือลายนกยูงรำแพน ชนิดของเส้นไหมที่ทอละเอียด ทั้งหมดนั้นนางล้วนมีความรู้ความชำนาญอย่างยิ่ง หากนางจะนำสิ่งใดไปเสนอขายให้ขบวนพ่อค้าที่กำลังจะมาถึง สิ่งนั้นย่อมต้องเป็นสิ่งที่นางรู้จักดีที่สุดและมีมูลค่าสูงที่สุดเท่าที่พู่กันนี้จะบันดาลให้ได้

นางตัดสินใจเลือกวาดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายคลื่นเมฆา ซึ่งเป็นผ้าไหมที่ทอด้วยกรรมวิธีซับซ้อนและมีราคาสูงลิ่วในหมู่คหบดี

ชิงเหยาจับพู่กันไว้มั่น หลับตาลงเพื่อรวบรวมสมาธิ จินตนาการถึงความละเอียดของเส้นไหมและน้ำหนักของผืนผ้า เมื่อลืมตาขึ้น นางเริ่มจรดปลายพู่กันวาดลงบนพื้นดินเบื้องหน้า เส้นสายที่ตวัดนั้นนุ่มนวล

ในขณะที่วาด นางเตรียมใจรับความเจ็บปวดเหมือนครั้งก่อนๆ ทว่าจนกระทั่งเส้นสุดท้ายบรรจบกัน แสงสว่างวาบขึ้นชั่วอึดใจ ผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มพับใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ผิวสัมผัสของมันเย็นและเรียบลื่นดูงดงามไร้ที่ติ

ชิงเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง นางรีบสำรวจร่างกายของตนเอง ลมหายใจของนางยังคงสม่ำเสมอ หัวใจไม่ได้เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง และไม่มีร่องรอยของเลือดที่กระอักออกมาเลยแม้แต่น้อย ความอ่อนเพลียที่เกิดขึ้นนั้นเบาบางมาก คล้ายกับนางเพียงแค่เดินขึ้นเนินเขาเตี้ยๆ ลูกหนึ่งเท่านั้น

"เป็นเช่นนี้เอง"

ชิงเหยาพึมพำออกมาด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ  นางค้นพบความลับสำคัญในการใช้พู่กันเพิ่มขึ้นอีกข้อหนึ่งแล้ว ในรอบหลายวันที่ผ่านมานี้ นางตั้งใจสะสมพละกำลังด้วยการไม่ใช้พู่กันพร่ำเพรื่อ สิ่งใดที่พอจะใช้แรงกายทำเองได้นางก็ลงมือทำ การเว้นระยะเวลาใช้งานพู่กันหลายวันเช่นนี้ทำให้นางวาดของที่มีมูลค่าสูงขึ้นได้ แรงสะท้อนกลับจึงลดน้อยลงจนแทบไม่ส่งผลเสียต่อร่างกาย  ดีกว่าวาดสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ ทุกวันเป็นไหนๆ  มันเหมือนเป็นการสะสมวันใช้งานเพื่อวาดสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า

ยิ่งนางถนอมแรงและไม่ใช้มันไปกับเรื่องเล็กน้อย นางก็จะสามารถรังสรรค์ของที่มีมูลค่ามหาศาลขึ้นมาได้โดยไม่เจ็บตัว  เพียงแต่นางต้องห้ามละโมบหยิบมาใช้ทุกวันจนถูกมันกลืนกิน  ทว่าในความดีใจนั้น ชิงเหยาก็ยังไม่ลืมข้อกำหนดสำคัญอีกข้อหนึ่งที่นางเกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งมาแล้ว

อย่าได้คิดวาดเงินหรือทองคำโดยตรง...

ชิงเหยาลูบไล้เนื้อผ้าไหมที่วาดออกมาอย่างแผ่วเบา ผ้าผืนนี้หากนำไปขายให้ขบวนพ่อค้าที่ผ่านทางมา ย่อมเปลี่ยนเป็นเงินตำลึงได้มากโข ซึ่งเพียงพอที่จะเลี้ยงดูครอบครัวและสะสมเป็นทุนรอนได้