7 ยี่สิบอีแปะแลกกับตลอดไป

7

ยี่สิบอีแปะแลกกับตลอดไป

คำขอร้องนั้นทำให้นายหญิงเยี่ยที่ยืนอยู่ด้านข้างเผลอกำชายเสื้อแน่นด้วยความกังวล  เพราะกลัวว่าชิงเหยาจะมีปัญหากับเฉินกุ้ยผู้นำหมู่บ้าน นางหันมองบุตรสาวที่ยังคงมีสีหน้าสงบ มู่ชิงเหยาจ้องมองหลี่เฉียงครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถาม

“ที่ดินของท่านอยู่ไกลจากที่นี่มากหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่ไกลเท่าไร เดินเท้าเพียงหนึ่งเค่อก็ถึง” หลี่เฉียงรีบตอบก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย “แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องบอกตามตรง ครอบครัวของข้ายากจนมาก เงินที่สะสมไว้มีไม่มาก ข้าเกรงว่าอาจจะไม่สามารถจ่ายค่าจ้างที่สูงเกินไปให้เจ้าได้ แต่ข้าสัญญาว่าจะพยายามรวบรวมมาให้ได้มากที่สุด”

ชิงเหยานิ่งเงียบไป นางหวนนึกถึงส่วยน้ำที่เฉินกุ้ยเรียกเก็บถึงเดือนละยี่สิบอีแปะ หากครอบครัวหนึ่งต้องจ่ายเช่นนี้ไปทุกเดือน ตลอดทั้งปีก็เป็นเงินไม่น้อย และยังต้องจ่ายไปชั่วลูกชั่วหลานโดยที่ไม่ได้ครอบครองแหล่งน้ำนั้นจริงๆ

นางครุ่นคิดเพียงครู่เดียวก็เงยหน้าขึ้นสบตาหลี่เฉียง “พี่หลี่ ในเมื่อท่านมีความตั้งใจจริงข้าก็จะช่วยเจ้าค่ะ ส่วนเรื่องค่าจ้างนั้นข้าขอคิดราคาเพียงยี่สิบอีแปะก็พอเจ้าค่ะ”

หลี่เฉียงชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "ยี่สิบอีแปะหรือ! เรียกเก็บเพียงเท่านี้เองหรือ!"

"เจ้าค่ะ ยี่สิบอีแปะจ่ายเพียงครั้งเดียวแล้วจบเลยเจ้าค่ะ" ชิงเหยาพยักหน้ายืนยัน "พี่หลี่ลองคิดดูเถิด หากข้าหาตาน้ำในที่ดินของท่านเจอ ครอบครัวของท่านก็จะมีน้ำสะอาดไว้ใช้สอยไปยาวนาน ไม่ต้องไปแบกรับภาระจ่ายส่วยให้เฉินกุ้ยถึงเดือนละยี่สิบอีแปะอีก เทียบกับการจ่ายให้ข้าเพียงครั้งเดียวแล้วได้น้ำใช้ไปตลอดชีวิต แบบนี้น่าจะคุ้มค่ากว่า  ข้ามาอยู่นี่เพียงแค่ไม่กี่วันก็เห็นความลำบากของผู้คนที่นี่มากมาย  แต่ถึงอย่างนั้นตัวข้าเองก็ลำบากไม่แพ้กัน  จึงจำเป็นต้องเรียกค่าจ้างเล็กๆ น้อยๆ มาเพื่อประทังชีวิตพวกเราสองแม่ลูก"

หลี่เฉียงได้ยินดังนั้นถึงกับยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เงินยี่สิบอีแปะแม้จะมีความหมายต่อคนยากจน แต่เมื่อเทียบกับการที่จะไม่ต้องถูกขูดรีดทุกเดือนแล้วมันเหมือนการยกภูเขาออกจากอก  

"คุ้มค่า คุ้มค่ายิ่งนัก  ข้ายินดีจ่าย ขอบคุณแม่นางชิงเหยาที่เมตตา ข้าจะจัดเตรียมเงินจำนวนนี้ไว้ให้เจ้าทันทีที่พบตาน้ำ"

"เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้เจ้าค่ะ" ชิงเหยาสรุป

"ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้เช้าข้าจะให้หว่านอิงเดินมารับเจ้า นางจะพาเจ้าไปที่บ้านของข้า"

หว่านอิงที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ก็พลอยยิ้มกว้างไปด้วย "พี่ชิงเหยา พรุ่งนี้เช้าข้าจะมารอรับท่านแต่เช้า”

“ได้  ข้าจะเตรียมตัวแต่เช้า”

เมื่อหลี่เฉียงและหว่านอิงขอตัวลากลับแล้ว ชิงเหยายืนมองตามหลังสองพ่อลูกจนลับสายตาไปในความมืด หากนางใช้ไม้ดิ่งหาตาน้ำเจอ  เงินยี่สิบอีแปะที่ได้เป็นค่าจ้างจากหลี่เฉียงจะเป็นเงินก้อนแรกที่นางหาได้ในหมู่บ้านแห่งนี้  ต่อไปชาวบ้านคนอื่นๆ ก็อาจติดต่อนางให้หาตาน้ำให้อีก  ถ้ามีหลายหลังคาเรือนสนใจขุดบ่อนางก็จะได้เงินเพิ่มอีกหลายอีแปะ

"เหยาเอ๋อร์ เจ้าแน่ใจหรือว่าจะหาตาน้ำในที่ดินของเขาเจอ  แล้วเฉินกุ้ย…" นายหญิงเยี่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"ข้าจะพยายามเจ้าค่ะท่านแม่  ส่วนเฉินกุ้ยท่านแม่ไม่ต้องกังวล  พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิดกฎแคว้น  เขาทำอะไรเราไม่ได้" ชิงเหยาตอบพลางกุมมือมารดาไว้ "น้ำคือชีวิตของคนที่นี่ หากข้าทำให้พวกเขามีน้ำใช้ได้ด้วยตัวเอง ชาวบ้านในหมู่บ้านก็จะมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น  ถ้ามีน้ำมากพอให้ชาวบ้านทำการเกษตรพืชพันธุ์ต้นไม้ใบหญ้าก็จะเขียวชอุ่ม  ต่อไปหมู่บ้านหุบเขาหินแห่งนี้ก็จะไม่แร้นแค้นอีกต่อไป"

คืนนั้น ชิงเหยาเอนกายลงนอน นางไม่ได้กังวลเรื่องการหาตาน้ำ และเมื่อย้อนคิดก็ยิ่งรู้ว่าตัวเองคิดถูกเป็นอย่างยิ่งที่วันนั้นนางเลือกวาดไม้ดิ่งหาตาน้ำมากกว่าวาดน้ำโดยตรง  เพราะการวาดไม้ดิ่งนางจะสามารถหยิบมาใช้ซ้ำกี่ครั้งก็ได้  อีกทั้งไม้ดิ่งสามารถเอามาใช้ต่อยอดหาเงินได้  แถมยังไม่ถูกดูดพลังชีวิตอีกด้วยเพราะนางไม่ได้ใช้พู่กันวาดสิ่งใหม่

รุ่งอรุณฟ้าสาง หุบเขาหินในยามเช้ายังคงมีไอเย็นปกคลุม มู่ชิงเหยาตื่นขึ้นมาเตรียมตัวตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันโห่ นางจัดแจงรวบผมให้เรียบร้อย สวมชุดกลางเก่ากลางใหม่  ในย่ามมีไม้ดิ่งสำหรับค้นหาตาน้ำที่เตรียมไว้พร้อมสรรพ นางเดินออกมาหน้าบ้านก็พบกับหว่านอิงที่ยืนรออยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"พี่ชิงเหยาข้ามาแล้วเจ้าค่ะ" หว่านอิงเอ่ยทักทายเสียงใส

"ไปกันเถิดหว่านอิง พี่ก็เตรียมตัวเสร็จพอดี"

ชิงเหยาตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปบอกลาท่านแม่ที่เดินออกมาส่งถึงหน้าประตู  หว่านอิงนำทางชิงเหยาเดินลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ ของหมู่บ้าน  มุ่งหน้าไปทางบ้านหลังเล็กซึ่งเป็นเขตที่ดินของหลี่เฉียง สองข้างทางมีเพียงพงหญ้าที่แห้งกรัง จนกระทั่งมาถึงบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว สภาพบ้านดูทรุดโทรมไม่ต่างจากบ้านของชิงเหยาในวันแรกนัก แต่บริเวณรอบบ้านกลับสะอาดสะอ้านและมีระเบียบ

หลี่เฉียงยืนรออยู่หน้าบ้านพร้อมกับสตรีผู้หนึ่งที่มีสีหน้าใจดี  เมื่อเห็นชิงเหยาเดินมาถึง ทั้งคู่ก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยท่าทีกระตือรือร้น

"แม่นางชิงเหยาเชิญเข้าบ้านก่อน" หลี่เฉียงเอ่ยทักทาย

"พี่หลี่ไม่ต้องเกรงใจเจ้าค่ะ ข้าตั้งใจมาช่วยท่านอยู่แล้ว" ชิงเหยาตอบรับพลางก้มศีรษะให้เล็กน้อย

"นี่คือจินเยว่ภรรยาของข้า" หลี่เฉียงแนะนำสตรีที่ยืนข้างๆ

"ยินดีที่ได้พบแม่นางชิงเหยาเจ้าค่ะ หว่านอิงเล่าเรื่องของท่านให้ข้าฟังไม่หยุดเลย ขอบพระคุณที่เมตตาครอบครัวเรานะเจ้าคะ" จินเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ แววตาของนางเต็มไปด้วยความหวัง

"ไม่ต้องขอบพระคุณข้าหรอกเจ้าค่ะพี่จินเยว่ ในเมื่อเราอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ย่อมต้องช่วยเหลือกันเป็นธรรมดา"

จินเยว่รีบเชิญชิงเหยาให้นั่งพักที่โต๊ะไม้หน้าบ้าน นางนำชามน้ำมาวางต้อนรับ แม้น้ำในชามจะขุ่นมัวเล็กน้อยตามสภาพน้ำที่ซื้อจากบ่อของเฉินกุ้ยแต่ชิงเหยาก็รับมาจิบพอเป็นพิธีเพื่อไม่ให้เสียน้ำใจ หลังจากพูดคุยทักทายกันอยู่ครู่หนึ่ง ชิงเหยาจึงเริ่มเข้าเรื่องสำคัญ

"พี่หลี่  ข้าอยากเริ่มสำรวจที่ดินของท่านเลยเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาเจ้าค่ะ"

"ได้  ข้าเตรียมจอบไว้พร้อมแล้ว  ให้ข้าเริ่มจากจุดใดก่อนดี" หลี่เฉียงกระตือรือร้นหยิบเครื่องมือขึ้นมาถือไว้

ชิงเหยาเดินออกไปที่พื้นที่ว่างหลังบ้านของหลี่เฉียง ที่ดินบริเวณนี้มีก้อนหินระเกะระกะและดินแข็งกระด้างไม่ต่างจากที่อื่น นางหยิบไม้ดิ่งในย่ามออกมาถือไว้ในมือทั้งสองข้าง

นางเริ่มเดินไปรอบๆ ที่ดินอย่างช้าๆ โดยมีหลี่เฉียง หว่านอิง และจินเยว่เฝ้ามองตามด้วยความตื่นเต้น ชิงเหยาเดินวนไปทางทิศตะวันออกที่เป็นพื้นที่ลาดต่ำ แต่ไม้ดิ่งกลับยังคงนิ่งสนิท นางจึงเปลี่ยนทิศมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกที่อยู่ติดกับโขดหินใหญ่