8 ใครอนุญาติให้ขุดบ่อ

8

ใครอนุญาติให้ขุดบ่อ

ทันใดนั้นเอง ไม้ดิ่งในมือของนางก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ปลายของมันเริ่มดิ่งลงสู่พื้นดินอย่างช้าๆ ชิงเหยาหยุดเดินและก้าวไปข้างหน้าอีกเพียงเล็กน้อย แรงสั่นสะเทือนจากไม้ดิ่งก็แรงขึ้นจนนางสัมผัสได้ชัดเจน

"ตรงนี้แหละเจ้าค่ะพี่หลี่" ชิงเหยาเอ่ยขึ้นพลางชี้ลงที่พื้นดินใต้เงาโขดหินใหญ่

"ตรงนี้หรือแม่นางชิงเหยา ดินตรงนี้ดูแข็งกว่าที่อื่นนัก" หลี่เฉียงถามด้วยความสงสัยแต่ในใจก็ยังเชื่อมั่น

"ใต้หินก้อนนี้มีสายน้ำไหลผ่านเจ้าค่ะ หากท่านขุดลงไป ข้าเชื่อว่าจะเจอแหล่งน้ำที่ดี" นางยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

หลี่เฉียงไม่รอช้า เขากระชับจอบในมือแน่น เริ่มสับจอบลงบนพื้นดินตามที่ชิงเหยาชี้จุดไว้ เสียงจอบกระทบดินแข็งดังก้องไปทั่วบริเวณ จินเยว่และหว่านอิงยืนกำมือแน่นเฝ้าดูอยู่ไม่ห่าง ทุกคนต่างภาวนาให้สิ่งที่ชิงเหยาบอกเป็นความจริง

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยาม หลี่เฉียงขุดดินลงไปได้ลึกประมาณสามศอก ร่างกายของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อแต่ก็ยังไม่หยุดมือ จนกระทั่งจอบในมือของเขาสับลงไปโดนชั้นดินที่อ่อนตัวลง และทันใดนั้นเอง ดินที่ก้นหลุมก็เริ่มมีสีเข้มขึ้นและเปลี่ยนเป็นชื้นแฉะ

"น้ำ! มีน้ำซึมออกมาแล้ว!" 

หลี่เฉียงตะโกนขึ้นด้วยความตื่นเต้น เขาโยนจอบทิ้งแล้วใช้มือโกยดินที่ชุ่มน้ำออกมาจากก้นหลุม  น้ำใสค่อยๆ ซึมออกมาจากรอยแยกใต้ชั้นหินทีละนิด ก่อนจะเริ่มรวมตัวกันจนเอ่อล้นขึ้นมาเต็มก้นหลุม ชิงเหยาก้มลงมองดูด้วยรอยยิ้ม ตาน้ำใต้โขดหินช่วยกักเก็บความชื้นได้เป็นอย่างดี

"มีน้ำจริงๆ ด้วยเจ้าค่ะท่านพ่อ"

หว่านอิงร้องกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ  จินเยว่น้ำตาคลอเบ้า นางรีบจูงมือลูกเข้ามาดูน้ำที่พุ่งออกมาจากใต้ดิน

"ขอบคุณแม่นางชิงเหยา ขอบคุณจริงๆ เจ้าค่ะ ครอบครัวเรามีความหวังขึ้นมาอีกครั้งแล้ว"

หลี่เฉียงเงยหน้าขึ้นจากหลุมน้ำ ใบหน้าของเขาเปื้อนโคลนแต่ดวงตากลับมีประกายความสุข 

"แม่นางชิงเหยา เจ้าเก่งกาจนัก ข้าไม่คิดเลยว่าในดินแห้งๆ แบบนี้จะมีน้ำซ่อนอยู่ลึกเพียงเท่านี้เอง"

"พี่หลี่อย่าเพิ่งขอบคุณข้าเลยเจ้าค่ะ ท่านรีบขุดต่อและนำหินมาเรียงเป็นขอบบ่อให้แข็งแรงก่อนเถิด น้ำนี้ใสสะอาดใช้ดื่มกินและรดผักได้สบายเจ้าค่ะ"

"จริงด้วย ข้าจะจัดการเดี๋ยวนี้เลย" หลี่เฉียงก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ

ชิงเหยายืนมองภาพครอบครัวเล็กๆ ที่กำลังหัวเราะอย่างมีความสุข  เงินยี่สิบอีแปะที่หลี่เฉียงเตรียมไว้ให้นั้นไม่สำคัญเท่ากับการที่คนเหล่านี้จะสามารถยืนหยัดได้ด้วยตนเอง ไม่ต้องตกอยู่ใต้อำนาจการขูดรีดของเฉินกุ้ยอีกต่อไป

นางหันมองไปทางที่ดินที่นางเพิ่งหาตาน้ำให้ แม้จะเป็นเพียงบ่อน้ำเล็กๆ แต่ในหมู่บ้านหุบเขาหินที่แห้งแล้งแห่งนี้ น้ำเพียงหนึ่งบ่อก็สามารถเปลี่ยนชีวิตคนได้ทั้งตระกูล 

“ใครอนุญาตให้พวกเจ้าขุดบ่อ!”

ขณะที่หลี่เฉียงกำลังวางหินสร้างบ่อ  เฉินกุ้ยก็เดินปรี่เข้ามาด้วยความโกรธจัดจนใบหน้าแดงก่ำ ด้านหลังมีลูกสมุนสองคนเดินตามมาติดๆ พวกมันจ้องมองบ่อน้ำที่เพิ่งขุดเสร็จใหม่ด้วยสายตาดุดัน ทั้งโกรธและตกใจที่เห็นว่าในดินแห้งๆ แห่งนี้มีตาน้ำซ่อนอยู่จริงๆ  ถ้าเป็นแบบนี้รายได้จากการเก็บสวยของเฉินกุ้ยจะหายไปอย่างไม่ต้องสงสัย

“บังอาจนัก!  ใครกล้าขุดบ่อน้ำโดยไม่ขออนุญาตข้า”

ได้ยินดังนั้นหลี่เฉียงชะงักมือทันที เขายืดตัวลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางตื่นตระหนก 

“ท่านผู้นำหมู่บ้าน คือข้า...”

“ข้าถามว่าใครอนุญาตให้พวกเจ้าขุดบ่อน้ำ!” เฉินกุ้ยไม่รอให้หลี่เฉียงอธิบาย ชี้นิ้วสั่งเสียงกร้าว “หมู่บ้านหุบเขาหินมีบ่อน้ำส่วนกลางอยู่แล้ว การที่เจ้าทำเช่นนี้ถือเป็นการขโมยทรัพยากรน้ำใต้ดินไปใช้ส่วนตัว กลบบ่อน้ำเดี๋ยวนี้!”

หลี่เฉียงหน้าซีดเผือด เขาหันมองจินเยว่ที่ยืนกอดลูกน้อยไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะบานปลาย มู่ชิงเหยาที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ก็ก้าวออกมาข้างหน้า นางจ้องมองเฉินกุ้ยอย่างไม่ลดละ  ในแววตาของนางแข็งกร้าวไร้แววหวาดกลัว

“เหตุใดชาวบ้านจะสร้างบ่อน้ำในที่ดินของตนเองไม่ได้!”

เฉินกุ้ยหันไปมองหญิงสาวร่างบางด้วยความขัดใจ “ข้าเป็นผู้นำหมู่บ้าน หากไม่ได้รับการอนุญาตจากข้าใครหน้าไหนก็สร้างบ่อน้ำเองไม่ได้!”

ชิงเหยาเหยียดยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้ทุกคนได้ยิน “ข้ามาจากเมืองหลวง ข้ามีความรู้มีการศึกษา  รู้กฎหมายบ้านเมืองมาไม่น้อย ไม่เคยมีกฎหมายแคว้นห้ามให้ชาวบ้านขุดบ่อน้ำเพื่อใช้สอยในเขตที่ดินที่ตนถือครองอย่างถูกต้อง ที่เมืองหลวงบ้านขุนนางหรือบ้านราษฎรทุกหลังก็ล้วนมีบ่อน้ำใช้เป็นของตนเองทั้งสิ้น เพื่อความสะดวกและสุขอนามัยของครอบครัว หากท่านจะบังคับให้พี่หลี่กลบบ่อนี้ ท่านก็ควรจะมีหนังสือคำสั่งจากทางการมายืนยัน มิใช่ใช้เพียงอารมณ์และคำพูดของตนเองมาข่มขู่ลูกบ้าน”

คำตอกกลับของชิงเหยาทำให้เฉินกุ้ยถึงกับอึ้งจนน้ำท่วมปาก เขาไม่คิดว่านางจะยกเรื่องการใช้ชีวิตในเมืองหลวงมาอ้าง ชาวบ้านคนอื่นๆ ที่เริ่มมามุงดูต่างก็ซุบซิบเห็นพ้องกับนาง เพราะไม่มีใครอยากเสียเงินซื้อน้ำขุ่นมัวจากเฉินกุ้ยไปตลอดชีวิต

“เจ้ามันเด็กปากดี!” 

เฉินกุ้ยเค้นเสียงรอดไรฟัน แต่ก็รู้ดีว่าหากเรื่องนี้ไปถึงหูทางการที่ในเมืองหลวง เขาต่างหากที่จะเป็นฝ่ายผิดฐานขูดรีดและใช้อำนาจเกินขอบเขต อีกทั้งเมื่อครู่นี้ชิงเหยายังบอกว่านางมีการศึกษาและรู้กฎหมายไม่น้อย  เทียบกับชาวบ้านตาดำๆ ที่ไม่รู้อะไรเลย  ชิงเหยาแตกต่างจากชาวบ้านหน้าซื่อเหล่านี้มาก  เฉินกุ้ยจึงยอมถอยให้อย่างจำใจ  

“เอาเถอะ  ในเมื่อพวกเจ้าอยากจะขุดนักก็ตามใจ แต่หากวันใดบ่อนี้แห้งขอดหรือเกิดอาเพศขึ้นในที่ดินผืนนี้ อย่าคลานเข่ามาขอร้องข้าก็แล้วกัน”

เฉินกุ้ยสะบัดแขนเสื้ออย่างแรงก่อนจะเดินกระแทกเท้ากลับไปพร้อมลูกสมุนด้วยความขุ่นเคือง เมื่อเห็นว่าคนพาลไปพ้นทางแล้ว หลี่เฉียงก็ถอนใจออกมาอย่างโล่งอก เขาหันไปหาชิงเหยาด้วยความซาบซึ้ง

“ขอบคุณแม่นางชิงเหยามาก หากไม่ได้เจ้าช่วยพูด ข้าคงต้องถูกบังคับให้กลบบ่อนี้ทิ้งแน่ๆ”

“พี่หลี่อย่าได้กังวลไปเจ้าค่ะ สิทธิ์ในที่ดินเป็นของท่าน น้ำที่ผุดขึ้นมาก็เป็นของท่าน ใครก็มาบังคับให้ห้ามใช้น้ำในบ่อนี้ไม่ได้เจ้าค่ะ”

หลังจากช่วยหลี่เฉียงจัดการหินรอบบ่อจนเสร็จสิ้น และตรวจสอบให้แน่ใจว่าตาน้ำจะไหลเวียนได้ดี ชิงเหยาก็เตรียมตัวจะกลับบ้าน จินเยว่รีบเดินเข้าไปในครัวชั่วครู่  ก่อนจะกลับออกมาพร้อมห่อผ้าสองสามห่อที่บรรจุของมาจนเต็มเพื่อมอบให้เป็นสินน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ