บทที่5 พันธะริมสระบัว

เมื่อครู่หวงเชียนเล่อพากั่วรั่วชิงทะยานมายังเกาะกลางสระ หากจะกลับไปที่เดิมพวกเขาต้องข้ามสะพานแล้วเดินอ้อมไปอีกทาง

หญิงสาวเยื้องย่างตามหลังแม่ทัพหนุ่มในระยะที่ไม่ห่างเหิน และไม่ใกล้ชิดจนเกินไป เพียงแค่พอให้สนทนากันได้เท่านั้น

ในระหว่างที่ข้ามสะพานนางมองไปยังจุดที่ตนเองเกือบจะพลัดตกลงสระ เห็นว่ายามนี้กัวจิ้งอีกับโจวจื่อหมิงก็ยังอยู่ตรงนั้น

แม้กัวรั่วชิงรู้อยู่แก่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็อดทอดถอนใจไม่ได้ เพราะตั้งแต่นางต้องแต่งให้โจวจื่อหมิงแทนกัวจิ้งอี ทำให้ไม่ว่าเกิดเหตุอันใดระหว่างตนกับชายหญิงคู่นั้นทุกคนล้วนพร้อมใจกันชี้หน้าแล้วตัดสินว่านางเป็นคนผิดเสมอ เพียงเพราะเห็นใจสงสารคู่เหมยเขียวม้าไม่ไผ่ที่ถูกสตรีร้ายกาจเช่นตนตัดวาสนา

“ไยเจ้าถอนหายใจเยี่ยงนั้นเล่า” แม้จะเพียงแผ่วเบา แต่ประสาทหูของผู้ฝึกวรยุทธย่อมไม่ธรรมดา

“ผู้น้อยไม่ต้องการให้เรื่องนี้ลุกลามใหญ่โต เพราะอย่างไรคู่กรณีก็เป็นพี่สาวแท้ๆ กับสามีของผู้น้อย”

“ไยพูดเยี่ยงนั้น ข้าไม่มีทางปล่อยคนผิดให้ลอยนวลไปได้แน่”

“ตั้งแต่แรกท่านแม่ทัพคิดจะมอบความเป็นธรรมให้ผู้น้อย?” ดวงตาหงส์พลันเบิกกว้าง ไม่แน่ใจว่าตนเองหูฟาดไปหรือไม่ นางไม่พบพานคนที่มีน้ำใจไมตรีเยี่ยงนี้มาสักพักแล้ว

“ย่อมแน่อยู่แล้ว ไม่ว่าเจ้ากับพี่สาวจะทะเลาะเบาะแว้งกันเรื่องใด โจวจื่อหมิงก็ไม่ควรกระทำรุนแรงถึงขั้นลงไม่ลงมือกับภรรยา หรือเจ้ากลัวว่าเขาจะได้รับโทษถึงได้ปริวิตก” 

“มิใช่ แต่ยังไงผู้น้อยก็อยากปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปจริงๆ”

“ปล่อยผ่านรึ เหลวไหล! หากข้ามิได้มาพบเห็นเหตุการณ์ เจ้าคิดหรือไม่ว่าตัวเองจะตกอยู่ในสภาพเยี่ยงไร”

กัวจิ้งอีให้ซาบซึ้งใจ แต่ก็กล่าวตอบไปด้วยเหตุผลที่ตนยึดถืออยู่ในยามนี้ เพราะหากทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ระยะเวลาที่นางต้องเก็บตัวเงียบหลังกำแพงจวนคงยืดยาวต่อไปอีก ทั้งหมดนี้นางคิดเพื่อตัวเอง ไม่ใช่อยากจะขอร้องแทนผู้อื่นเลย

“บางคราคนเราก็ต้องเป็นเสมือนต้นหญ้าเหนือกำแพง หากแข็งขืนยืนต้นราวไม้ใหญ่อยู่ร่ำไป รั้งแต่จะถูกพายุพัดพาจนโค่นลงในสักวัน”

“เจ้าจะยอมให้พวกนั้นรังแกเฉยๆ จริงหรือ”

“ขอบคุณท่านแม่ทัพที่อยากมอบความเป็นธรรมให้ แต่ผู้น้อยก็มีความลำบากใจของผู้น้อย” ต่อให้เขาตัดสินว่านางถูก แต่อย่างไรก็คงไม่พ้นต้องแบกหม้อดำ[1] ที่สองคนนั้นโยนมาให้อยู่ดี ไม่สู้ยอมถอยเพื่อจะได้รุกในวันหน้าดีกว่า

“นี่เจ้าต้องเจออะไรมาบ้าง ถึงได้ไม่เชื่อว่าข้าสามารถให้ความเป็นธรรมกับเจ้าได้”

“แต่ว่าสิ่งที่ผู้น้อยต้องการตอนนี้หาใช่ความเป็นธรรม ผู้น้อยเพียงต้องการที่จะอยู่เงียบๆ อย่างไร้เรื่องไร้ปัญหาต่อไปอีกสักพักต่างหาก”

ต่อให้งานนี้ทุกคนตัดสินว่านางเป็นคนถูก แต่ฝีมือการกลับขาวให้เป็นดำของกัวจิ้งอีก็ไม่อาจดูแคลนได้ ไหนจะเสี่ยงถูกโจวจื่อหมิงเกลียดชังหนักขึ้นกว่าเดิม หากเป็นเช่นนั้นนางคงอยู่ในจวนจวงเซียงป๋ออย่างสงบต่อไปมิได้แน่

“อีกสักพัก?”

“ถูกต้องแล้ว”

“นี่คือความลำบากใจของผู้น้อยที่เจ้าว่างั้นรึ”

กัวจิ้วอีพยักหน้า

“จะบอกว่าเจ้ามีความคิดของตัวเอง?” นัยน์ตาพยัคฆ์กวาดสำรวจดวงหน้างามพริ้มเพราเพื่อหาคำตอบ

หญิงสาวพยักหน้าเบาๆ อีกครั้ง นางไม่ต้องการทำตัวเป็นจุดสนใจใดๆ จนกว่าจะแน่ใจว่าควรจะเคลื่อนไหวต่อในรูปแบบใด

หวงเชียนเล่อรู้สึกวูบวาบในอกอย่างบอกไม่ถูก แต่ถึงกระนั้นก็เลือกที่จะไม่ถามต่อ เพราะพอจะคาดเดาได้แล้วว่า กั่วรั่วชิงมิได้เห็นโจวจื่อหมิงเป็นท้องฟ้าดังที่คนเป็นภรรยาควรจะเห็น

ถ้าอย่างนั้นเสียงเล่าลือว่าคุณหนูรองสกุลกัวเล่นเล่ห์จนได้ซื่อจื่อจวงเซียงป๋อมาครอง ดูเหมือนจะเชื่อถือมิได้เสียแล้ว

“ได้ ข้ารับปากว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เจ้าต้องการ”

“ขอบคุณท่านแม่ทัพ บุญคุณในครั้งนี้ ข้ากัวรั่วชิงสลักไว้ในใจแล้ว”

“แต่ข้ายังมีข้อแม้อีกสามข้อ”

คิ้วเรียวเคลื่อนมาชนกัน กั่วรั่วชิงรู้สึกว่าตนเองพลาดท่าเสียแล้ว ก็อย่างว่า ใครเล่าจะช่วยผู้อื่นเปล่าๆ โดยไม่หวังสิ่งใด แต่เป็นเช่นนี้ก็ดี หากนางทำตามเงื่อนไขของเขาครบ ก็ถือว่าได้ตอบแทนบุญคุณ ไม่มีสิ่งใดติดค้างกันอีก

“หากข้อแม้นั้นไม่ใช่เรื่องขัดกับกฎหมายบ้านเมือง ผู้น้อยก็ยินดีรับปากเจ้าค่ะ”

หวงเชียนเล่อหัวเราะเบาๆ ให้กับความรอบคอบของโฉมงาม ดูท่าตอนนี้เขาคงจะกลายเป็นพวกว่านพืชหวังผลสำหรับนางไปแล้วกระมัง

“ได้ข่าวว่าเจ้าเปิดร้านเครื่องประทินผิวในเมืองด้วยมิใช่หรือ”

“เจ้าค่ะ แต่ก็แค่ร้านเล็กๆ เท่านั้น มิได้โด่งดังเช่นร้านของสกุลชุน”

“อีกสามวันให้หลัง ข้าจะไปรับเครื่องประทินผิวที่ดีที่สุดของร้านชุดหนึ่ง เพื่อนำไปมอบแด่เต๋อเฟย รบกวนฮูหยินเตรียมของเอาไว้ด้วย”

กัวรั่วชิงไม่ได้เขลาเสียจนไม่รู้ว่า หวงเชียนเล่อมิได้สนใจเครื่องประทินผิวของร้านนางจริงๆ หากแต่ข้อแม้ของเขาคงไม่สะดวกที่จะตกลงกันที่นี่มากกว่า

“เช่นนั้นยามอู่ในอีกสามวันให้หลัง เชิญท่านแม่ทัพมารับของที่ร้านจื่อชิง(หอมละมุน) ผู้น้อยจะเตรียมไว้รอ”

“ดี ตกลงตามนี้”

หลังจากพูดคุยกันเรียบร้อยทั้งสองพลันเยื่องย่างต่อไปโดยไร้บทสนทนา

[1] แบกหม้อดำ เป็นสำนวนหมายถึง ต้องแบกรับความผิด ความอยุติธรรม