บทที่4 แม่ทัพฉีหลิงปรากฏตัว

สองพี่น้องสกุลกัวพัวพันกันอยู่ริมตลิ่ง คนหนึ่งยื้อยุด คนหนึ่งพยายามดิ้นหนี แต่มองจากไกลๆ ประกอบกับเสียงกรีดร้องของกัวจิ้งอีที่หากใครเข้ามาเห็นเหตุการณ์ขณะนี้ย่อมต้องนึกว่ากัวรั่วชิงกำลังพยายามจะผลักพี่สาวตนเองลงสระบัวอยู่แน่นอน

“กัวรั่วชิง! เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือไง หยุดเดี๋ยวนี้นะ” โจวจื่อหยวนพลันตวาดลั่น เขาไม่เห็นกัวจิ้งอีในงานเลยออกมาตามหาเผื่อว่าจะพบคนที่ใจคิดถึง กระทั่งเข้ามาพบเห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี แต่ไม่ว่าจะร้องห้ามเท่าไรคนสองคนตรงหน้ายังไม่มีทีท่าว่าจะแยกจากกัน

“พี่จื่อหยวน ช่วยข้าด้วย” กัวจิ้งอีส่งเสียงเรียกสามีของน้องสาวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“ข้าบอกให้เจ้าปล่อยอีเอ๋อร์อย่างไรเล่า”

โจวจื่อหยวนเห็นกัวจิ้งอีเป็นเช่นนั้น ก็ให้ปวดใจเหลือประมาณ และเพื่อจะช่วยเหลือสตรีในดวงใจจากนางจิ้งจอกอย่างกัวรั่วชิง เขาพุ่งกายออกไปราวลูกธนูที่หลุดออกจากแล่ง ชายหนุ่มคลั่งรักคว้าสตรีในดวงใจเข้าสู่อ้อมแขน พร้อมกับผลักคนที่ตนนึกรังเกียจอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันไปทางสระบัวอย่างไม่ไยดีแทน

“ว้าย!!!”

กัวรั่วชิงไม่อาจต้านแรงผลักของโจวจื่อหยวนได้ นางพลันเสียหลักซวนเซ จนเหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะร่วงลงไปในสระอยู่แล้ว

ฉับพลันเสมือนมีลมหอบใหญ่พัดมา ร่างระหงถูกวงแขนแข็งแรงเกี่ยวกระหวัดไว้ได้ทันก่อนจะร่วงหล่นลงไป

รู้ตัวอีกที กัวรั่วชิงก็ถูกใครบางคนพาทะยานไปบนพื้นน้ำราวกับเทพสวรรค์กำลังโบยบินอยู่เหนือนทีเสียแล้ว

ความรู้สึกยามลอยล่องอยู่เหนือสระบัวนั้นทั้งน่าตกใจ และชวนให้คนรู้สึกตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน เพราะตั้งแต่เกิดมา กัวรั่วชิงยังไม่เคยเห็นใครกระโดดไปมาบนใบบัวทั้งที่อุ้มผู้อื่นเอาไว้ด้วยแบบนี้มาก่อน แสดงว่าผู้มีพระคุณของนางคนนี้จะต้องเป็นหนึ่งในบรรดาผู้มีวรยุทธล้ำเลิศที่สุดของแว่นแคว้นอย่างแน่นอน

ยามนางเงยศีรษะขึ้นมอง แสงอาทิตย์สะท้อนบนรูปหน้าคมสันแลคล้ายภาพมายาลางเลือน นางทำได้เพียงเกาะเกี่ยวบุรุษนิรนามผู้นี้เอาไว้ให้แน่นที่สุด แน่นเสียจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะถี่รัวคล้ายกำลังตื่นตระหนก

‘ถ้าพวกเราเคยพบกันมาก่อน ข้าก็คงทึกทักไปแล้วว่าท่านกำลังตกใจมากที่เห็นข้ากำลังจะตกลงไปในสระ’

นางอดคิดเช่นนั้นไม่ได้ และแทนที่จะกลัวชื่อเสียงมัวหมองด้วยถูกบุรุษอื่นที่ไม่ใช่สามีโอบกอดไว้ ทว่าความรู้สึกอุ่นใจกลับหลั่งไหลเข้ามาในอกอย่างประหลาด

‘หรือว่าเขาจะเป็น...อืม ไม่ใช่หรอก คนผู้นี้ออกจะแข็งแรงปานวัว’

ไม่ทันให้โฉมงามได้คิดจนจบกระบวน ชายหนุ่มนิรนามก็พานางข้ามมาถึงอีกฝากฝั่งหนึ่งอย่างปลอดภัย

เขาค่อยๆ ปล่อยให้นางเป็นอิสระอย่างนุ่มนวล แตกต่างจากรูปโฉมที่แลดูแกร่งกร้าว ถึงยามนี้พอกัวรั่วชิงได้มองผู้มีพระคุณอย่างเต็มตา ก็ยิ่งรู้สึกว่าเคยพบเห็นใบหน้านี้มาก่อน เพียงแต่นึกเท่าไร ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอะเจอกันเมื่อใด

หลังจากพิจารณาเสื้อผ้าอาภรณ์ของบุรุษตรงหน้า แล้วเห็นหยกโลหิตสลักลายกิเลนประดับอยู่ตรงข้างเอวเขา นางพลันเข้าใจได้ทันทีว่าผู้ที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือตนคือซื่อจื่อจิ้งกั๋วกง หวงเชียนเล่อ หรืออีกฐานะหนึ่งที่ผู้คนต่างเรียกขานว่า ผู้บัญชาการกองทัพพิทักษ์ประจิม แม่ทัพฉีหลิงนั่นเอง

“ผู้น้อยขอขอบคุณท่านแม่ทัพที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ บุญคุณในครั้งนี้กัวรั่วชิงได้จดจำไว้ในใจแล้ว”

“เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ว่าแต่คุณหนู เอ่อ...” พอเห็นทรงผมอย่างคนออกเรือนของนาง เขาพลันอึกอักขึ้นมา แล้วค่อยเปลี่ยนสรรพนามเรียกขาน “ฮูหยินไม่เป็นไรใช่หรือไม่”

“หากไม่นับแขน อย่างอื่นข้าสบายดี” กัวรั่วชิงพูดพลางลูบไปตรงบริเวณที่ถูกเล็บของกัวจิ้งอีจิกผ่านเนื้อผ้า ไม่กล้าเปิดออกดูต่อหน้าบุรุษอื่น

“ข้าทำเจ้าเจ็บรึ” หน้าตาคมเข้มดูประหม่าขึ้นทันใด

“มิได้”

“จริงสิ จะเป็นข้าไปได้อย่างไร ย่อมเป็นฝีมือของนางจิ้งจอกกับบุรุษโง่เยี่ยงลาผู้นั้นนั่นแหละ”

“ทะ...ท่านแม่ทัพ” ตั้งแต่เกิดเรื่องจนต้องแต่งเข้าสกุลโจว นี่เป็นครั้งแรกที่กัวรั่วชิงได้ยินคนเรียกสองคนนั้นอย่างดูแคลนแบบนี้

‘นี่ข้าไม่ได้หูฟาดไปใช่หรือไม่’

“ตกใจอันใด อ่อ...เจ้าคงคิดไม่ถึงละสิว่าในแคว้นหานจะมีบุรุษที่ฉลาด มองคนได้ทะลุปรุโปร่งเยี่ยงข้าหวงเชียงเล่ออยู่อีกคน ขอบอกไว้เลยนะ ไม่ได้มีแค่ข้าหรอกที่มองออกว่าอันไหนกรวด อันไหนทับทิม เพียงแต่เจ้าอยู่ท่ามกลางเหล่าสตรีเบาปัญญา และมิได้หวังดีก็เท่านั้น”

“...” กัวรั่วชิงเม้มปากปากแน่น ทั้งที่รู้สึกตื้นตัน ไม่คิดว่าจะมีคนที่ยังมองนางในแง่ดี แล้วยังพูดจาให้ท้ายกันขนาดนี้เหลืออยู่ ถึงยามนี้นางจะระอาโจวจื่อหมิงมากเพียงใด แต่ไม่ว่าอย่างไรสตรีที่ดีก็ไม่อาจสนับสนุนให้ผู้อื่นตำหนิสามีของตนอย่างเปิดเผย นางจึงทำได้เพียงยืนฟังเงียบๆ

‘หวังว่าท่านจะเข้าใจข้า’

เห็นท่าทางคล้ายอึดอัดใจของนาง หวงเชียนเล่อจึงนึกขึ้นมาได้ว่าควรประหยัดถ้อยคำ ถึงอย่างไรกัวรั่วชิงก็แต่งงานให้โจวหมิงจื่อไปแล้ว การที่เขาพูดจาดูแคลนสามีให้ภรรยาฟังก็ไม่ใช่เรื่องที่สัตบุรุษควรทำ ดีไม่ดีคนที่จะโดนรังเกียจ เพราะพูดจาโจมตีใส่ไคร้บุรุษของผู้อื่นอาจเป็นเขาเสียเอง

‘หวังว่าเจ้าจะไม่เกลียดข้าไปแล้วนะ’

หวงเซียนเล่อไม่เคยรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เยี่ยงนี้มาก่อน ดูเหมือนว่าเขาต้องพูดอะไรบ้างแล้ว

“ข้าแค่ทนไม่ได้ที่เห็นบุรุษรังแกสตรี ทั้งยังเห็นผู้อื่นดีกว่าภรรยา เลยอาจจะพูดจาล่วงเกินสามีของเจ้าไป หวังว่าฮูหยินจะไม่ถือสา”

“ผู้น้อยมิกล้า”

นางจะไปกล้าถือสาผู้มีพระคุณได้อย่างไรเล่า

“แต่ว่า...ถึงยังไงข้าก็ไม่ถอนคำพูดหรอกนะ” หวงเชียนเล่อยืดอก แหงนหน้าขึ้นมองฟ้าอย่างไม่กริ่งเกรง กัวรั่วชิงเห็นเช่นนั้นก็อดมีรอยยิ้มไม่ได้ นางพลันหลุบตาลง แล้วตอบกลับเขาอย่างจริงใจ

“ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ รั่วชิงไม่มีทางตำหนิท่านแม่ทัพแน่”

หวงเชียนเล่อก้มหน้าลงมองดวงหน้าพริ้มเพราที่ประดับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจคล้ายมีลมวสันต์ผัดผ่าน ทั้งอบอุ่นอ่อนโยน ชุ่มฉ่ำ และชวนให้คันยุบยิบในหัวใจเหลือประมาณ

เหตุใดหนอสตรีที่งดงามทั้งภายนอก และภายในจะต้องมาเจอเรื่องบัดซบ และเล่ห์เหลี่ยมของคนทะเยอทะยาน จนต้องกลายมาเป็นภรรยาของชายโง่งมพรรค์นั้นด้วย

‘โจวจื่อหมิง ไอ้คนตาต่ำ’