บทที่ 3

แพขนตาที่หลุบต่ำของซือฉีสั่นไหวอย่างรุนแรง ภายใต้เรือนผมสีขาวโพลน ดวงตาคู่สีอำพันฉายแววหวั่นไหวเป็นครั้งแรก

“หากเจ้ามีใจจะทำเช่นนั้นจริง คงถอนพันธสัญญาไปนานแล้ว จะรอจนถึงป่านนี้ทำไมกัน นี่คงเป็นเล่ห์เหลี่ยมใหม่ที่เจ้าเพิ่งคิดออกล่ะสิ?”

ซือฉีแตกต่างจากสามีอสูรคนอื่นๆ เขาไม่ได้ถูกท่านพ่อจับตัวมา แต่กลับเป็นฝ่ายเดินทางมาหาเอง

ดูเหมือนเขาจะรู้จักกับเจ้าของร่างเดิมมาตั้งแต่เด็ก ส่วนเรื่องที่การทำพันธสัญญาจะเป็นความเต็มใจของเขาหรือไม่นั้น หลีเยว่ไม่อาจหาคำตอบได้จากความทรงจำเดิม

แต่เมื่อฟังจากน้ำเสียงในตอนนี้ ดูท่าเขาก็คงอยากจะถอนพันธสัญญาเต็มทีแล้วเหมือนกัน?

หลีเยว่เหลือบมองชายหนุ่มผู้ที่จะกลายเป็นมหาจอมวายร้ายผู้ทรงอิทธิพลในภายภาคหน้า แล้วเอ่ยว่า “ข้าบอกแล้วไงว่าจุดประสงค์ของข้าคือต้องการให้พวกเจ้าไปตามหาท่านพ่อเป็นเพื่อนข้า”

นางชะงักไปครู่หนึ่ง พลางชำเลืองมองหลันซีที่ลมหายใจรวยริน “ซือฉี เจ้าใช้พลังจิตเยียวยาบาดแผลให้หลันซีเสีย แล้วข้าจะหยดเลือดให้เจ้าเดี๋ยวนี้”

ซือฉีเป็นนักบวช เขามีพลังจิตที่สามารถรักษาผู้คนได้ แต่ที่ผ่านมาหลีเยว่กลับสั่งห้ามไม่ให้เขารักษาใครทั้งสิ้น แม้กระทั่งบาดแผลของตัวเขาเอง

ทว่ายามนี้นางเริ่มกลับเป็นฝ่ายเสนอให้เขารักษาหลันซี มิหนำซ้ำยังจะหยดเลือดถอนพันธสัญญาให้อีก?

แม้เขาจะยังไม่เชื่อคำพูดของหลีเยว่เลยสักนิด แต่บาดแผลของหลันซีนั้นสาหัสเกินกว่าจะนิ่งดูดายได้ อีกทั้งเขาก็อยากจะรู้ว่านางคิดจะมาไม้ไหนกันแน่ จึงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะก้าวเข้าไปรักษาบาดแผลให้หลันซี

ปลายนิ้วของซือฉีปรากฏแสงสีขาวจางๆ นั่นคือพลังจิตของนักบวชระดับเหลือง

เขาค่อยๆ ทาบมือลงบนหางปลาของหลันซี แสงนวลตานั้นซึมลึกเข้าสู่บาดแผล รอยเหวอะหวะที่เคยนองเลือดเริ่มหยุดไหลและตกสะเก็ดให้เห็นต่อหน้าต่อตา

ดวงตาคู่สีม่วงอเมทิสต์ของหลันซีสั่นระริกพร้อมเสียงถอนหายใจด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย ร่างกายที่เคยเกร็งเขม็งค่อยๆ คลายตัวลง ใบหน้าที่ซีดเผือดเริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง

ซือฉีชักมือกลับ บนหน้าผากภายใต้ผมสีเทาขาวมีเหงื่อซึมออกมาบางๆ การใช้พลังจิตเกินขีดจำกัดทำให้เขาหอบหายใจเล็กน้อย

เขาเงยหน้ามองหลีเยว่ด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยการจับผิด เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้คาดหวังว่านางจะรักษาคำพูดจริงๆ

หลีเยว่ปลดสร้อยคอของนางออก มันเป็นเครื่องประดับแหลมคมที่มีความยาวประมาณหนึ่งข้อนิ้ว ไม่แน่ชัดว่าทำมาจากวัสดุใด เป็นของที่ท่านพ่อบังเอิญพบเมื่อหลายปีก่อนและตั้งใจฝนจนคมเพื่อมอบให้นางใช้พกติดตัว

นางกำสร้อยคอไว้แน่น สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกรีดลงบนปลายนิ้วอย่างแรง

ความเจ็บปวดแล่นแปลบ หยดเลือดสีแดงสดผุดซึมออกมาทันที นางก้าวไปตรงหน้าซือฉี ยกมือขึ้นแล้วหยดเลือดจากปลายนิ้วลงบนตราประทับอสูรแมงป่องที่หน้าอกของเขา

พริบตาที่หยดเลือดสัมผัสกับตราประทับสีม่วงเข้ม สีของมันกลับจางลงราวกับถูกละลาย ขอบของตราประทับเริ่มพร่าเลือน

แม้จะยังคงมองเห็นชัดเจน แต่มันกลับดูอ่อนแสงลงหนึ่งระดับอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า

ภายในถ้ำเงียบสงัดลงทันที

ซือฉีเบิกตากว้าง เอื้อมมือขึ้นลูบตราประทับนั้นตามสัญชาตญาณ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงผิวหนังที่ยังอุ่นจัด อีกทั้งสีที่จางลงอย่างชัดเจนนั้นตอกย้ำว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา

โยวเลี่ยจ้องมองตราประทับบนกระดูกไหปลาร้าของซือฉีเขม็ง รูม่านตาหดเกร็ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก

เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าจะมีสตรีคนไหนยอมหยดเลือดถอนพันธสัญญาด้วยตัวเอง และไม่เคยเห็นตราประทับที่จางลงได้เช่นนี้

รอยยิ้มหยันบนใบหน้าของฉืออวี้เลือนหายไปโดยสิ้นเชิง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง เขาเผลอลูบตราประทับของตัวเองอย่างลืมตัว

ส่วนเสียงลมหายใจของจิ้นเหย่ก็หนักหน่วงขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ เขามองซือฉีสลับกับหยดเลือดบนนิ้วของหลีเยว่จนพูดอะไรไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่

หลันซีที่อยู่ในถังไม้ตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่ง ดวงตาสีม่วงสะท้อนภาพตราประทับที่จางลงบนตัวซือฉี ในแววตาของเขาปรากฏอารมณ์อื่นนอกจากความเกลียดชังเป็นครั้งแรก นั่นคือแสงรำไรแห่งความหวัง

“ตอนนี้พวกเจ้าเชื่อหรือยัง?” หลีเยว่บีบปลายนิ้วที่ยังมีเลือดไหลเพื่อห้ามเลือด

บุรุษอสูรทั้งห้านิ่งเงียบ จ้องมองนางด้วยสายตาที่ซับซ้อน

ความระแวงยังคงอยู่ แต่มันไม่หนักแน่นเท่าเมื่อครู่นี้แล้ว

การเปลี่ยนแปลงของตราประทับคือหลักฐานที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าจนพวกเขาไม่อาจปฏิเสธได้

ซือฉีคือคนแรกที่ได้สติ เขามองดูหยดเลือดที่ยังคงซึมจากนิ้วของหลีเยว่ ลูกกระเดือกขยับเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายกลับเพียงแค่เม้มริมฝีปากแน่น

โยวเลี่ยสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความตื่นตระหนกในใจ ดวงตาคู่สีแดงเข้มดูเคร่งขรึมขึ้น “เมื่อครู่เจ้าบอกว่า จะให้พวกข้าพานางไปตามหาท่านพ่อ?”

เขาหยุดเว้นจังหวะก่อนจะโพล่งคำถามสำคัญ “แต่พวกข้าไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน”

พ่อของนางเป็นอสูรพเนจร มีที่พึ่งไม่เป็นหลักแหล่ง การออกเดินทางครั้งนี้ก็ไม่ได้บอกจุดหมายที่แน่ชัด พวกเขาจึงไม่มีทางล่วงรู้ได้เลย

หลีเยว่ทบทวนเนื้อเรื่องในนิยายก่อนจะเอ่ยว่า “ท่านพ่อน่าจะไปที่เผ่าอินทรี ก่อนออกเดินทางเขาบอกว่าจะไปจับอสูรเผ่าอินทรีมาเป็นสามีให้ข้าอีกคน”

ซือฉีชะงักไปเล็กน้อย พลางขมวดคิ้ว “เผ่าอินทรีอยู่แถบชายป่าดำ จากที่นี่ต้องใช้เวลาเดินทางอย่างน้อยเจ็ดวัน”

“งั้นก็ไปที่เผ่าอินทรีนั่นแหละ” หลีเยว่ตอบอย่างหนักแน่น

เมื่อข้อตกลงสิ้นสุดลง

หลีเยว่มองดูสายตาที่ยังแฝงแววระแวดระวังของพวกเขาแล้วเอ่ยว่า “ข้าเหนื่อยแล้ว อยากพักผ่อนเสียหน่อย พวกเจ้าเองก็... ไปเตรียมตัวเถอะ พรุ่งนี้เช้าเราจะออกเดินทางกัน”

โยวเลี่ยจ้องมองนางด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา สุดท้ายก็หมุนตัวเดินออกไป

ซือฉีเดินตามออกไปติดๆ ยามที่เดินผ่านหลีเยว่ฝีเท้าของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้หันกลับมามอง

ส่วนฉืออวี้ปรายตามองคราบเลือดที่ปลายนิ้วของนางอย่างมีความหมาย แสยะยิ้มที่มุมปากซึ่งไม่รู้ว่าเป็นความเยาะหยันหรือความรู้สึกอื่นใดก่อนจะเดินจากไป

จิ้นเหย่มองหลันซีในถังไม้เป็นครั้งสุดท้าย แล้วจึงก้าวยาวๆ ตามออกไป

ในที่สุด ภายในถ้ำก็เหลือเพียงหลีเยว่และหลันซี

หลันซีจ้องมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการหยั่งเชิงแต่ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงแค่นอนแช่น้ำอยู่อย่างเงียบๆ

หลีเยว่เดินไปที่เตียงซึ่งปูด้วยหญ้าแห้งหนานุ่มแล้วทิ้งตัวลงนั่งพลางถอนหายใจยาว

เมื่อแผ่นหลังพิงกับผนังหินที่เย็นเยียบ นางจึงรู้สึกว่าเส้นประสาทที่ตึงเครียดเริ่มผ่อนคลายลงบ้าง

อย่างน้อยก็ทำให้พวกสามีอสูรได้เห็นความหวังและรั้งพวกเขาไว้ได้ชั่วคราว

ทว่าเพียงเท่านี้ยังไม่พอ

นางรู้ดีว่าความแค้นฝังลึกที่เจ้าของร่างเดิมก่อไว้ไม่ใช่เรื่องที่จะลบเลือนได้เพียงเพราะนางเสนอจะถอนพันธสัญญา

ที่พวกเขาเปยอมปกป้องนางในตอนนี้ก็เพียงเพราะอยากจะหลุดพ้นจากพันธสัญญาเท่านั้น

หากวันใดที่ถอนพันธสัญญาสำเร็จและสิ้นสุดการควบคุมจากตราประทับ ด้วยความแค้นที่สลักลึกถึงกระดูก จุดจบของนางก็คงหนีไม่พ้นความตายอยู่ดี

ดังนั้น การตามหาท่านพ่อจึงเป็นเพียงก้าวแรก

ระหว่างนี้นางต้องหาวิธีพลิกฟื้นภาพลักษณ์ของตัวเองในใจพวกเขาให้ได้

อย่างน้อยที่สุดก็ต้องทำให้พวกเขาเลิกเกลียดนางเข้าไส้

เมื่อความสัมพันธ์เริ่มคลี่คลาย นางจึงจะสามารถถอนพันธสัญญากับพวกเขาอย่างสันติ แล้วค่อยหาบุรุษอสูรที่ถูกใจมาทำพันธสัญญาใหม่แทน

บุรุษในโลกอสูรหล่อเหลากันขนาดนี้ ในเมื่อทะลุมิติมาแล้ว ก็ต้องหาเพิ่มอีกสักหลายๆ คนถึงจะคุ้ม

ในขณะที่นางกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าถ้ำ

ฉืออวี้ถือใบไม้กว้างผืนหนึ่ง ในนั้นมีเนื้อย่างที่มันเยิ้มส่งกลิ่นหอมกรุ่น

ขอบเนื้อมีรอยไหม้เกรียมเล็กน้อย เห็นชัดว่าตั้งใจย่างมาอย่างดีจนกรอบนอกนุ่มใน

ฉืออวี้หยุดยืนห่างจากหลีเยว่ไม่กี่ก้าว ร่างสูงโปร่งทอดเงาทาบลงมาบังแสง

เขาจุดรอยยิ้มยั่วยวนที่มุมปาก ยื่นห่อใบไม้ในมือมาข้างหน้าพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์

“หิวหรือไม่? อยากลองชิมดูไหม?”

อยู่ดีๆ มาทำดีด้วยแบบนี้ ต้องมีแผนอะไรแน่ๆ

หลีเยว่มองอสูรจิ้งจอกที่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ตรงหน้าด้วยความระแวดระวัง ก่อนจะได้ยินเขาเอ่ยต่อว่า

“หากเจ้ากินเนื้อย่างนี่แล้ว จะหยดเลือดให้ข้าด้วยได้หรือไม่?”