บทที่ 3 โอกาสที่สอง

กู้เยว่ฉีผงะ ในฝันนั้นน่ากลัวเสียเหลือเกิน แม้บางช่วงจะขาดหายไป แต่ตอนที่นางต้องเผชิญกับความเจ็บปวดกลับแจ่มชัดและรู้สึกหน่วงอยู่ในใจ โดยเฉพาะตอนที่นางตกเลือดอยู่ในเรือนเล็กหลังจวนอ๋อง และตอนที่ต้องลากสังขารหนีตายไปหลบไปพงหญ้าหลังวัด

“ท่านพูดเหมือน ท่านก็เคยตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับข้า”

         นักบวชหญิงไม่ตอบคำถามของกู้เยว่ฉี “คุณหนูกู้ ชีวิตวันข้างหน้าของเจ้าจะเหมือนในฝันหรือไม่  เจ้าเลือกทางเดินเองก็แล้วกัน” กล่าวจบนักบวชหญิงก็กลับเข้าไปในเรือนแล้วปิดประตู

         คุณหนูสกุลกู้ถูกประคองขึ้นรถม้าคันใหญ่ อาการเจ็บปวดตามร่างกายหายไปแล้ว แต่เรื่องราวที่วนเวียนในหัวกลับชัดเจน ใบหน้าของนางดูเคร่งเครียดจนสาวใช้ทั้งสองแทบไม่กล้าหายใจ โทสะของคุณหนูใหญ่ธรรมดาเสียที่ไหน  หากทำให้นางโมโห นางก็มักจะสั่งโบยสาวใช้

         กระทั่งรถม้าจอดที่หน้าประตูใหญ่ กู้เยว่ฉีเดินลงจากรถอย่างทึ่มทื่อ

         “คุณหนู ไม่เจ็บแล้วหรือเจ้าคะ ”

         “ข้าไม่เป็นอันใดแล้ว” นางชะงักเล็กน้อย หันมาตอบห้วนๆ แล้วเดินลิ่วเข้าไปในจวน

หน้าเรือนใหญ่ประจำจวนมีผู้คนยืนชะเง้อคอรอดูนางอยู่ ใต้เท้ากู้บิดาของนางถลาเข้ามาอ้าแขนกอดบุตรสาวคนโต

“เยว่เอ๋อร์ ที่เจ้าหายไป พ่อร้อนใจมากรู้หรือไม่  เจ้าหายไปที่ใดมาตั้งสองวัน  ไหนดูสิ ร่างกายของเจ้ามีส่วนใดบุบสลายหรือไม่ ” กู้เจินจับตัวบุตรสาวพลิกไปพลิกมา

“ท่านพี่ ให้ข้ากอดลูกบ้างเถิดเจ้าค่ะ” กู้ฮูหยินรีบดึงเอาตัวบุตรสาวคนโตไปกอด “เยว่เอ๋อร์ เจ้าหายไปทั้งคืน แม่ไม่เป็นอันกินอันนอนเลยนะ”

“ท่านแม่เจ้าคะ ข้าไม่เป็นอันใด  มือปราบไม่บอกพวกท่านหรือว่าข้าได้รับความช่วยเหลือจากนักบวชหญิงท่านหนึ่ง”

“บอกแล้วๆ แต่แม่ก็ไม่สบายใจอยู่ดี เจ้าไปอยู่กับนางได้อย่างไร ”

กู้เฉินผู้เป็นน้องชายเห็นบิดามารดาท่าทางเป็นกังวลไม่เลิกก็รีบส่งเสียง “พวกเราเข้าไปข้างในห้องโถงก่อนเถิดขอรับ ข้าว่าข้างนอกเริ่มจะร้อนแล้ว            พี่หญิงใหญ่คงมีเรื่องเล่ายาวเลยทีเดียว”

“ดีๆ เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ” ใต้เท้ากู้รีบบอกคนทั้งหมด

อนุภรรยาทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำตาปริบๆ พวกนางรู้สึกผิดหวังที่กู้เยว่ฉีไม่ได้มีอันเป็นไปอย่างที่หวังเอาไว้ คุณหนูใหญ่สกุลกู้ผู้ร้ายกาจกลับรอดมาจากเหตุการณ์วุ่นวายในตลาดที่มีคนตายถึงสองคนและบาดเจ็บอีกนับสิบได้ พวกนางได้แต่สะกิดให้ลูกๆ ของตนเดินตามเข้าไปในห้องโถง

         กู้เยว่ฉีเล่าเรื่องคร่าวๆ ให้กับบิดามารดาฟัง นางบอกทุกคนว่านางวิ่งหนีเหตุการณ์รถม้าเตลิดเข้ามาในตลาดเข้าไปในตรอก จากนั้นก็เป็นลมไป นักบวชหญิงเห็นเข้าจึงได้ช่วยเหลือนางเอาไว้ เฝ้านางอยู่หนึ่งวันหนึ่งคืนก็เห็นว่านางไม่ฟื้นสักทีจึงไหว้วานให้ขอทานน้อยไปแจ้งกับทางการ

         “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดจึงสิ้นสติไปนานขนาดนั้น  ดีที่แม่ชีผู้นั้นเฝ้าข้าอยู่ตลอดเวลาเจ้าค่ะ”

         ใต้เท้ากู้ถอนหายใจ “พวกมือปราบก็ยืนยันเช่นนั้น ดีเหลือเกินที่ชื่อเสียงของเจ้ามิได้เสียหาย หลายคนคาดเดาไปต่างๆ นานา พ่อกับท่านแม่ของเจ้ากินไม่ได้ นอนไม่หลับ เกรงว่าเจ้าจะถูกคนไม่ดีพาตัวไป”

         กู้เฉินหัวเราะหึๆ “อย่าพี่หญิงใหญ่น่ะหรือขอรับ  ไม่มีทางจะมีคนจับตัวนางไปได้ง่ายๆ ไม่แน่ว่าคนพวกนั้นอาจจะบาดเจ็บล้มตายไปเสียก่อน”

         “เสี่ยวเฉิน เจ้าไม่ควรพูดให้พี่สาวเจ้าเช่นนี้”​ คนเป็นแม่รีบดุบุตรชาย

         “ขอรับๆ ข้ารู้ พี่หญิงใหญ่คือแก้วตาดวงใจของพวกท่าน”

         “เวลาไหนแล้ว เจ้ายังจะมาอิจฉาพี่สาวเจ้าอีก ข้ากับท่านพ่อเจ้า กังวลแทบเป็นแทบตาย หากเป็นเจ้าหายไป พวกเราสองคนก็คงจะทุกข์ใจเช่นกัน”

         “ขอรับท่านแม่ ข้าจะไม่พูดจาพล่อยๆ อีกแล้ว”

         อนุภรรยาทั้งสองได้โอกาสก็รีบกล่าวแสดงความยินดีที่กู้เยว่ฉีกลับมาได้อย่างปลอดภัย หญิงสาวหันไปพยักหน้าเนือยๆ

         “ขอบใจอนุเสิ่น อนุเหยา”

         คนทั้งหมดในห้องโถงทำหน้าประหลาดใจ โดยปกติหากเกิดเรื่องเช่นนี้กับกู้เยว่ฉีแล้วอนุภรรยาทั้งสองพยายามเข้ามามีส่วนร่วมจะต้องถูกคุณหนูใหญ่ใช้สายตาจิกกัดและอาจจะใช้วาจาย้อนกลับจนหน้าหงาย

         อนุเสิ่นเห็นท่าทางของกู้เยว่ฉีดูผิดปกติจึงรีบส่งสัญญาณให้อนุเหยาได้รู้ พวกนางรีบพาลูกทั้งสองของตนออกจากห้องโถงโดยไว

         “ข้าได้ยินนางพูดขอบใจพวกเราแล้ว ถึงกับขนลุกซู่เลยทีเดียว” อนุเสิ่นทำหน้าขนพองสยองเกล้า

         “ข้าก็เหมือนกัน คุณหนูใหญ่นางคงไม่เก็บความแค้นคราวนี้ไว้ลงกับพวกเราทีหลังหรอกนะ นางเจ้าแผนการ ซ้ำยังเจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนั้น ที่นางหายไปถึงสองวันหนึ่งคืน หากว่ามีผู้ไม่หวังดีปล่อยข่าวออกไป เกรงว่าชื่อเสียงคราวนี้คงป่นปี้”

         “แต่ข้าว่ากลับมาคราวนี้ นางดูสีหน้าไม่สู้ดีเหมือนคนได้รับความตกใจอย่างมาก ท่าทางเหตุการณ์วันก่อนจะน่ากลัวจริงๆ ข้าได้ยินมาว่าที่ม้ามันตื่นกลัวจนวิ่งเหยียบคนในครั้งนี้ ข้างหลังรถม้ามีพวกนักฆ่าไล่ตามเอาชีวิตหลิงอ๋อง     ด้วยนะ” อนุเสิ่นเป็นบุตรสาวของรองหัวหน้าหน่วยมือปราบจึงรู้ข่าวอย่างว่องไว

         “อย่างนั้นหรือ  มิน่าถึงได้มีคนตายตั้งสอง แถมยังบาดเจ็บอีกนับสิบ ดีที่ข้าไม่ออกไปตลาดในช่วงเวลาเดียวกับนาง ไม่งั้นข้าอาจจะไม่รอดก็ได้”

         “อนุเหยา สตรีอย่างเจ้าเฝ้าอยู่ในจวนก็ดีแล้ว คอยดูบุตรชายอ่านหนังสือไปเถิด”

         อนุเหยาได้ยินอีกฝ่ายพูดคล้ายดูถูกตนก็สะบัดหน้า “แน่นอนสิ ข้ามีบุตรชายที่จะได้พึ่งพาในวันหน้า ไหนเลยจะเหมือนเจ้าที่คอยตะลอนไปสืบหาจวนดีๆ ให้บุตรสาวได้ออกเรือน”

         ฝ่ายถูกย้อนยิ้มเชิดๆ “ในเมื่อคุณหนูใหญ่ใกล้จะได้เวลาหมั้นหมายแล้ว เจี่ยลี่ของข้าก็สมควรจะเตรียมตัวไว้เสียแต่เนิ่นๆ”

         “เอาเถิดอนุเสิ่น ขอให้เจ้าสมหวัง หาครอบครัวดีๆ ให้กับเจี่ยลี่ได้ก็แล้วกัน นางจะได้ออกไปจากจวนของกู้เยว่ฉีเสียที”

         “เจ้าเองล่ะ ไม่ได้หวังอย่างนั้นหรอกหรือ ”

         อนุเหยาถอนหายใจ “หวังสิ สักวันหากซิ่วเอ๋อร์ของข้าได้เป็นขุนนาง ข้าอยากให้เขาแยกตัวออกไปอยู่ข้างนอกจะได้ไม่ต้องถูกกดขี่ไปตลอดชีวิต บางทีข้าอาจจะขอนายท่านไปอยู่กับซิ่วเอ๋อร์ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุข”

         สองอนุภรรยาปรึกษาหารือ ประชดประชันและปรับทุกข์กันเสร็จก็แยกย้ายกันกลับเรือนของตน บุตรสาวของอนุเสิ่นวัยสิบเจ็ดนามกู้เจียลี่ เดินตามหลังมารดา นางอยู่ในสกุลกู้อย่างสงบเสงี่ยมดังนามมาโดยตลอด ทั้งอนุภรรยาและบุตรที่เกิดจากอนุภรรยาในจวนแห่งนี้ ต้องอยู่อย่างไม่มีปากมีเสียง ล้วนเป็นเพราะกู้ฮูหยินกับกู้เยว่ฉี

         “ท่านแม่ ตกลงว่าท่านพ่อจะคุณหนูใหญ่หมั้นหมายกับผู้ใดเจ้าคะ ”

         อนุเสิ่นถอนหายใจ “อาจจะเป็นบุตรชายของใต้เท้าตง หรือบุตรชายของใต้เท้าเซียว ชีวิตนางช่างน่าอิจฉาอยู่ในจวนอย่างแสนสุข จะแต่งออกข้างนอกก็ยังได้ครอบครัวที่ดีอีก”

         กู้เจียลี่ถอนหายใจ ความจริงนางมีใจเอนเอียงให้กับคุณชายตง เพราะเคยเห็นเขาครั้งหนึ่งระหว่างผ่านตลาดและชื่อเสียงของเขาก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็นบัณฑิตรูปงามอีกด้วย แต่ฮูหยินใหญ่เคยพูดคราหนึ่งว่าคุณชายใหญ่ตงเหมาะกับคุณหนูใหญ่ กู้เจียลี่จึงได้บีบมือก้มหน้า

         “แต่ข้าได้ยินนางบอกว่านางอยากจะเป็นสะใภ้ของหลิงอ๋องนะเจ้าคะ”

         อนุเสิ่นชะงัก “จริงหรือ  เจียลี่”

         “จริงเจ้าค่ะท่านแม่”

         “หากว่าคุณหนูใหญ่พูดเช่นนี้ เห็นทีนางคงจะเตรียมแผนเอาไว้แล้ว สตรีมากเล่ห์ร้อยแผนการเช่นนี้ คงหาวิธีกระโจนเข้าไปในสกุลหลิงจนได้” อนุเสิ่นมองหน้าบุตรสาว “บางที เจ้าอาจจะมีโอกาสเป็นตัวเลือกของสกุลตง”

         “พวกเขาจะยอมรับบุตรอนุอย่างข้าหรือเจ้าคะ ”

         อนุเสิ่นยิ้มกริ่ม “ถ้าหากคุณหนูใหญ่แต่งงานกับหลิงอ๋องซื่อจื่อก็จะทำให้สกุลกู้มีความสำคัญมากขึ้น การแต่งงานกับเจ้าก็เท่ากับพวกเขาได้เป็นญาติกับสกุลหลิง

************