LOGINภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ เงียบจนแพรมุกได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง จอมทัพยืนมองเธอนิ่งๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน ไม่ใช่เพราะไม่อยากเชื่อ แต่เหมือนกำลังพยายามเรียบเรียงทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้เข้าที่ เขามองสมุดในมือเธอ จากนั้นมองใบหน้าของหญิงสาว “เธอกำลังบอกว่า...สิ่งที่เขียนอยู่ในสมุดเล่มนี้ เธอเป็นคนเขียนก่อนที่จะมาเป็นแพรในตอนนี้?” “ค่ะ” “แล้วตอนนั้น...” จอมทัพหยุดไปครู่หนึ่ง “ฉันเป็นสามีของเธอมั้ย?” แพรมุกพยักหน้า “ใช่ คุณเป็นสามีฉัน” “แล้วฉันในตอนนั้นเป็นยังไง” คำถามนั้นทำให้แพรมุกนิ่งไป ภาพความทรงจำมากมายไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว ภาพจอมทัพในอดีต ผู้ชายที่เย็นชา ผู้ชายที่ไม่เคยมองเธอ ผู้ชายที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีค่าและผู้ชายคนเดียวกัน...ที่ตอนนี้กำลังยืนมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน “คุณ...” แพรมุกกลืนน้ำลาย “ไม่เหมือนคุณตอนนี้เลยค่ะ” จอมทัพนิ่ง “แย่มากเหรอ?” เธอไม่ตอบทันทีแต่ความเงียบของเธอก็เป็นคำตอบอยู่แล้ว ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ อย่างขมขื่น “ฉันคงทำให้เธ
“ชอบไหม” “ชอบค่ะ” แพรมุกมองออกไปด้านนอกผ่านกระจกบานใหญ่ แสงแดดยามสายทอดลงบนผืนหญ้าและแนวต้นไม้ที่ถูกจัดแต่งอย่างประณีต ทุกอย่างดูสงบจนเธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่ไม่รู้ทำไม...ภาพตรงหน้ากลับทำให้หัวใจของเธอกระตุกแปลกๆ เหมือนเคยเห็นที่นี่มาก่อน ไม่ใช่สวนแห่งนี้แต่เป็นความรู้สึกบางอย่าง... ความรู้สึกเหมือนเธอเคยยืนอยู่ตรงหน้าต่างบานนี้มาก่อน เคยทอดสายตามองสวนด้านนอกแบบเดียวกัน และเคยมีใครบางคนยืนอยู่ข้างๆ แพรมุกขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอพยายามนึกว่าตัวเองเคยเห็นภาพนี้จากที่ไหน แต่ยิ่งพยายามนึก ความรู้สึกนั้นกลับยิ่งเลือนหายไป “เป็นอะไร” เสียงของจอมทัพดึงเธอกลับมา “เปล่าค่ะ” “สีหน้าเธอไม่เหมือนคนที่ไม่เป็นอะไร” แพรมุกหันไปมองเขา “ฉันแค่รู้สึกคุ้นๆ” “คุ้น?” “ค่ะ” เธอหันกลับไปมองสวนอีกครั้ง “เหมือนฉันเคยเห็นตรงนี้มาก่อน” จอมทัพนิ่งไปครู่หนึ่ง แต่เขาไม่ได้ถามซ้ำ เพียงเดินมายืนข้างเธอ “อาจเป็นเพราะเธอเคยเห็นแบบห้องหรือสวนที่คล้ายกัน” “อาจจะค่ะ” แพรมุกพยักหน้า เธอไ
แพรมุกมองหน้าเขาด้วยรอยยิ้ม คำว่าสามีสำหรับจอมทัพตอนนี้เขาพูดได้คล่องปาก จนเธอเองก็เผลอลืมตัวเขาในชาติที่แล้วไปแล้วเหมือนกัน “ยอมรับเองด้วย” “แล้วไม่ดีเหรอ” เธอหันกลับไปมองกระจกอีกครั้งอีกฝั่งหนึ่งคือห้องทำงานของจอมทัพเช่นกัน ห้องนั้นกว้างกว่าเล็กน้อย โต๊ะทำงานสีเข้มตั้งอยู่ตรงกลาง มีชั้นเอกสารและตู้หนังสือเรียงเป็นระเบียบ แต่สิ่งที่ทำให้แพรมุกสะดุดตาคือ...โต๊ะของเขาถูกจัดให้หันมาทางกระจกโดยตรง เธอหันกลับไปมองเขา “คุณไม่กลัวทำงานไม่รู้เรื่องหรือไงคะ” “ถ้าเธออยู่ตรงนั้น ฉันทำงานรู้เรื่องกว่าเดิมอีก” “เพราะอะไร” “เพราะรู้ว่าเธออยู่ใกล้ๆ” แพรมุกเม้มปากกลั้นยิ้ม “พูดเก่งขึ้นนะคะ” “กับเธอคนเดียว” เธอหันหน้าหนีทันที เพราะรู้สึกว่าถ้ายังมองเขาต่อ ใบหน้าตัวเองต้องแดงมากกว่านี้แน่ “แล้วห้องนอนล่ะคะ” “อีกห้อง” จอมทัพเดินนำเธอออกจากห้องทำงาน ไม่กี่ก้าวต่อมา ประตูอีกบานก็เปิดออก แพรมุกก้าวเข้าไปแล้วนิ่งไปอีกครั้ง ห้องนอนถูกปรับปรุงใหม่ทั้งหมดและเชื่อมเข้ากับห้องทำงาน ท
หลังจากการเดินทางอันยาวนาน ในที่สุดเครื่องบินก็ลงจอดที่ประเทศไทย แพรมุกเดินออกจากสนามบินพร้อมกับจอมทัพ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ทันทีที่ได้สูดอากาศคุ้นเคย เธอกลับรู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างประหลาด “ในที่สุดก็กลับถึงไทยสักที” “เหนื่อยไหม” “นิดหน่อยค่ะ” จอมทัพรับกระเป๋าจากมือเธอไปถือเอง “กลับบ้านกัน” แพรมุกพยักหน้า แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงรถ เธอก็ชะงัก “เดี๋ยวนะคะ” “อะไร” “เราจะกลับบ้านเลยหรือเปล่า” จอมทัพหันมามองเธอ ก่อนยิ้มบางๆ “ใช่ ฉันมีอะไรให้เธอดูด้วย” “อะไรคะ” “เดี๋ยวก็รู้” แพรมุกหรี่ตามองเขา “คุณมีอะไรปิดบังฉันอีกแล้วใช่ไหม” “เปล่า” “สีหน้าแบบนี้คือมีแน่ๆ” จอมทัพหัวเราะเบาๆ แต่ไม่ได้ตอบ รถแล่นออกจากสนามบิน มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง แพรมุกมองวิวสองข้างทางผ่านกระจก เธอพยายามเดาว่าจอมทัพจะให้ดูอะไร แต่ชายหนุ่มกลับไม่ยอมบอกอะไรเลย จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าไปยังคฤหาสน์ที่คุ
หลังจากถ่ายภาพร่วมกันและกล่าวอำลากับแขกผู้มีเกียรติจนเรียบร้อย ในที่สุดงานทั้งหมดก็สิ้นสุดลง จอมทัพยังคงจับมือแพรมุกตลอดทางจนกระทั่งทั้งสองเดินขึ้นรถทันทีที่ประตูรถปิดลง เสียงวุ่นวายจากบริเวณรีสอร์ตก็ถูกตัดขาด เหลือเพียงความเงียบภายในห้องโดยสาร แพรมุกเอนหลังพิงเบาะ ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า “จบสักทีนะคะ” “ครับ” จอมทัพนั่งอยู่ข้างเธอ เขายกมือขึ้นคลายเนกไทเล็กน้อย ก่อนหันมามองหญิงสาว “เหนื่อยไหม” “นิดหน่อยค่ะ” “วันนี้เจอเรื่องเยอะเกินไป” แพรมุกหัวเราะเบาๆ “ถ้าเป็นทริปพักผ่อนธรรมดาก็คงดี” “ฉันก็คิดแบบนั้น” เธอหันไปมองเขา “แต่สุดท้ายเรากลับได้ทั้งเรื่องมัตซึโตะ รถตู้สีดำ เอกสารเก่า แล้วก็คนที่คอยจับตามองเรา” “อย่างน้อยก็ได้รู้ว่ามันเกี่ยวข้องกัน” “แต่ยังไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกันยังไง เพราะจากที่พวกมันตามแค่ฉันแท้ๆ” จอมทัพเงียบไปครู่หนึ่ง “เรื่องบางเรื่องยิ่งรีบหาคำตอบ ก็ยิ่งทำให้เราเดินเข้าไปในกับดัก” แพรมุกมองหน้าเขา “คุณยังคิดว่ามีคนกำลั
เสียงดนตรีคลอเบาๆ ดังขึ้นบริเวณลานด้านหน้าของรีสอร์ต หลังจากกิจกรรมต่างๆ ตลอดทั้งวันสิ้นสุดลง แขกที่มาร่วมงานต่างทยอยกลับมารวมตัวกันบริเวณเวทีสำหรับพิธีกล่าวปิดกิจกรรม บรรยากาศโดยรอบกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง เสียงพูดคุยของกลุ่มนักธุรกิจดังสลับกับเสียงหัวเราะ หลายคนกำลังพูดถึงกิจกรรมตลอดทั้งวันที่ผ่านมา บางคนพูดถึงการแข่งขันยิงธนู บางคนพูดถึงการเจรจาธุรกิจ และบางคนกำลังแลกเปลี่ยนนามบัตรเพื่อสานต่อความสัมพันธ์หลังจบงาน แต่สำหรับแพรมุก...เธอกลับไม่สามารถทำใจให้ผ่อนคลายได้เลย ภาพซองเอกสารสีดำ ภาพชายในรถ ชื่อมัตซึโตะ รวมถึงเรื่องเอกสารเก่าที่เกี่ยวข้องกับโครงการในประเทศไทยยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญ “เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงของจอมทัพดังขึ้นข้างกาย แพรมุกหันไปมองเขา “เปล่าค่ะ” “โกหก” ชายหนุ่มตอบทันที แพรมุกถอนหายใจเบาๆ “ฉันแค่คิดเรื่องเมื่อกี้” จอมทัพไม่ได้ถามว่าเรื่องอะไร เพราะเขารู้ดีว่าเธอกำลังคิดถึงเรื่องเดียวกับเขา มือใหญ่เลื่อนลงมากุมมือเธอไว้ นิ้วของเขาสอดประสาน







