Se connecterShare
ตอนที่7 Nc
Date de publication:
2026-03-13 11:30:00"คุณไม่มีสิทธิ์มาว่าคุณพลนะคะ" คนตัวเล็กยอมไม่ได้ที่เขามาเรียกคนที่เธอรักว่าไอ้หน้าอ่อน
"โมโหแทนขนาดนี้รักมากเลยหรือไง นี่! ฉันจะบอกอะไรให้นะเด็กน้อย คนอย่างนายนั่นน่ะไม่มาสนใจเธอหรอก" มองแค่ปราดเดียวก็รู้แล้วว่าอรรถพลไม่ได้คิดอะไรกับอรุณรัก "เงียบแบบนี้แสดงว่าจริงสินะ" คนตัวโตรู้สึกเป็นผู้ชนะขึ้นมาทันที เมื่อพูดแทงใจดำคนตัวเล็กได้สำเร็จ "อ๊าย! คุณจะทำอะไรคะ" เสียงหวานร้องลั่นเมื่อมือหนาของเขาค่อยๆ ลูบวนที่ก้นของเธอเบาๆ "ก็แค่ลองจับเฉยๆ เอง" "ปล่อยเถอะค่ะ ไม่งั้นฉันจะไปบอกคุณหญิง" อรุณรักยกคุณหญิงวาสนาขึ้นมาอ้างเพราะคิดว่าเขาคงเกรงใจอยู่บ้าง "เอาสิ ขืนเธอบอกไปฉันก็ไม่เดือดร้อนอะไรหรอกนะคนที่เดือดร้อนน่าจะเป็นเธอมากกว่า" "เธอคิดว่าคุณหญิงจะเชื่อใครล่ะระหว่างฉันหรือว่าเธอ" ร่างบางทำหน้าคิดตาม ก่อนจะคิดได้ว่าคุณหญิงคงหาว่าเธอไปให้ท่าเขาก่อนแน่ๆ เพราะในบ้านหลังนี้ไม่มีใครเข้าข้างหรือปกป้องเธอสักคน "ทำไมคุณต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย เราไม่ได้รู้จักกันเสียหน่อย" "ก็เพราะไม่รู้จักกันไง ฉันไม่ชอบมีอะไรกับคนรู้จักน่ะมันเสียเวลา"คนตัวโตเอ่ยขึ้นมายิ่งทำให้คนตัวเล็กตาเบิกกว้างเป็นไข่ห่าน "แต่ฉันไม่ได้รักคุณ" "นี่! เด็กน้อยสมัยนี้ใครเขาทำกันเพราะความรักล่ะ" "แต่ว่า..." "เอางี้นะ ถ้าเธออยู่เงียบๆ ฉันสัญญาว่าจะไม่ใส่มันเข้าไป" ร่างสูงยื่นข้อเสนอให้เธอ แต่รอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ของเขาจะเชื่อถือได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ "ไม่ทำเลยไม่ได้เหรอคะ ปล่อยฉันไปเถอะนะ" คนตัวเล็กที่ถูกคนดันจนชิดผนังห้องน้ำแถมมือของเธอทั้งสองข้างยังถูกมือใหญ่ของเขารวบเอาไว้อีก "อย่าต่อรองดีกว่า ฉันทนไม่ไหวแล้ว" คนตัวโตที่อดกลั้นอยู่นานเริ่มทนไม่ไหว เขาใช้มือข้างเดียวดึงกางเกงขาสั้นของเธอลงมากองอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้นิ้วชี้แหวกกางเกงชั้นในของเธอออกเพื่อให้ส่วนนั้นออกมารับลม "อื้อ! ไอ่เอา" มือหนาปล่อยมือที่รวบข้อมือของเธอเอามาปิดปากเธอไว้แน่น คนตัวเล็กส่ายหน้ารัวๆ พยายามใช้มือดันผนังเพื่อจะหนีแต่ก็ถูกคนตัวโตคร่อมเอาไว้ ขาแกร่งหนีบขาเล็กทั้งสองข้างของเธอเอาไว้เพื่อไม่ให้ดิ้น ส่วนมือข้างที่ว่างก็ค่อยๆ ลูบไล้ที่เนินอูมของเธอช้าๆ "อ๊ะ..อื้อ!" "อยากครางล่ะสิ" ว่าจบก็ยอมปล่อยมือที่ปิดปากเธอเอาไว้ ก่อนจะจับใบหน้าของเธอหันมารับจูบที่เขากำลังจะมอบให้ "โอ๊ย..ชิทเจ็บนะเว้ย กัดทำไม" ร่างสูงร้องเสียงหลงเมื่อโดนคนตัวเล็กกัดเข้าที่ริมฝีปากล่างอย่างแรง "ก็ปล่อยฉันสิ" "ไม่มีทาง" คนตัวโตเริ่มโมโหที่โดนทำให้เจ็บ นิ้วใหญ่ที่ลูบไล้ตรงปากทางกดเข้าไปในรูสวาทเล็กอย่างกะทันหันโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว "อ๊ะ..เจ็บ..ฮึก" น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงหล่นลงมาเมื่อความเจ็บเข้ามาแทรกซึม "ฟัค! แค่นิ้วยังแน่นขนาดนี้เลย" คนตัวโตสบถเสียงดังเมื่อนิ้วชี้ใหญ่ที่เข้าไปด้านในถูกตอดรัดจนแทบขยับไม่ได้ "ฮึก..เอาออกไปเถอะนะคะ ฉันเจ็บ" "อย่าบอกนะว่ายังไม่เคย" ร่างสูงแช่นิ้วค้างไว้ก่อนจะก้มลงมากระซิบถามเธอข้างใบหู ร่างเล็กได้แต่ส่ายหน้ารัวๆ แทนคำตอบ "หึ! จะเก็บไว้ให้ไอ้พลหรือไง" เฉิงฟาหยางแกล้งถามทั้งๆ ที่ก็รู้คำตอบอยู่แล้ว อรุณรักส่ายหน้าเธอไม่ได้จะเก็บไว้ให้ใครทั้งนั้น "อ้าขาออก เร็ว!" เมื่อหมดทางเลือกคนตัวเล็กจำเป็นต้องยอมทำตามที่เขาสั่ง ขาเล็กค่อยๆ อ้าออกช้าๆ นิ้วโป้งใหญ่ลูบเม็ดติ่งที่ยื่นออกมาพร้อมกับนิ้วชี้ที่ขยับเบาๆ ในร่องสวาท "อื้ม.." "เสียวเหรอ" เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเธอเบาๆ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ร่างบางหลับตาส่ายหน้ารัวๆ เธออยากให้เรื่องนี้เป็นแค่ความฝัน มือใหญ่ข้างที่ว่างอยู่เลื่อนลงไปปลดกางเกงตัวเองลงจนแก่นกายใหญ่ออกมาทักทายโลก "เอามือมา" ว่าจบก็จับมือของเธอมาคว้าหมับเข้าไปที่แก่นกายของตนเอง มือเล็กพยายามจะหดหนีแต่ก็ถูกมือใหญ่ของเขารวบเอาไว้ ภาพที่เฉิงฟาหยางเห็นตอนนี้คืออรุณรักยืนหันหลังให้เขาแล้วเอื้อมมือมาจับแก่นกายใหญ่ของเขาเอาไว้โดยที่เขากำลังยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเธอและนิ้วใหญ่ของเขาก็เสียบคารูสวาทของเธอไว้อย่างนั้น "ขยับมือสิ ขยับเหมือนที่ฉันทำ" พูดไม่ทันขาดคำเขาก็ค่อยๆ ขยับนิ้วใหญ่ของตัวเองเข้าออกรัวๆ รูสวาทเริ่มมีน้ำสีใสไหลซึมออกมาเมื่อโดนกระตุ้น "ขยับสิ ฉันไม่ไหวแล้ว" เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเธอ แม้จะมองไม่เห็นแต่อรุณรักสัมผัสได้ถึงความใหญ่โตที่อยู่ในมือของตัวเองแถมมันยังกระตุกหงึกๆ คามือเธออีกด้วย "ฉันบอกให้ขยับ" มือเล็กเริ่มขยับขึ้นลงอย่างช้าๆ ด้วยความประหม่า เธอไม่เคยเห็นรูปร่างหน้าตาของมันจึงไม่รู้ว่ามันมีหน้าตาแบบไหนจึงทำได้แค่ขยับชักขึ้นชักลงตามที่เขาสั่ง "อื้ม..ดี..แบบนี้แหละ..อ๊าง" คนตัวโตเริ่มเคลิ้ม มือของเธอช่างนุ่มอะไรขนาดนี้ถ้าเป็นโพรงปากคงดีกว่าไม่น้อย "อ๊า.." นิ้วชี้ใหญ่ยังคงทำหน้าที่ของมันไม่ได้หยุดพักและมันยิ่งทำให้คนตัวเล็กมีอารมณ์มากขึ้น ทั้งสองผลัดกันทำอยู่หลายนาทีจนในที่สุดก็ถึงเวลาที่เหมาะสม "ไม่ไหวแล้ว..อ๊า" แก่นกายใหญ่กระตุกสั่นก่อนจะปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเต็มมือของอรุณรัก เมื่อตนเองเสร็จสมเขาไม่รอช้าที่จะทำให้เธอสมหวังด้วย "อ๊ะ..มัน..อื้ม..แปลกๆ" คนตัวเล็กในตอนนี้เป็นฝ่ายโดนกระทำอยู่ฝ่ายเดียว ตาสวยเริ่มพร่ามัวในหัวโล่งสนิทพร้อมกับใจที่หวิวไหวราวกับจะหยุดหายใจ ตอนนี้เธอไม่อยากได้อะไรอีกเลยนอกจากได้ปลดปล่อยสิ่งที่อยู่ภายในของตัวเอง "อ๊าย..จะออกแล้ว..อ๊า" คนตัวเล็กกระตุกจนตัวโยนก่อนจะปลดปล่อยน้ำหวานออกมาจนนิ้วใหญ่ของเฉิงฟาหยางเคลือบไปด้วยน้ำเมือกสีใสของเธอ "แฮ่กๆๆ" ร่างบางหอบเหนื่อยอย่างหมดแรงก่อนจะทรุดนั่งไปกับพื้นจนคนตัวโตต้องดึงเธอขึ้นมา "นี่ขนาดไม่ได้ใส่นะยังหมดแรงเลยเหรอ หึ!" เพียะ! ฝ่ามือเล็กตบใบหน้าของเขาอย่างแรง ก่อนจะรีบแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้ววิ่งออกจากห้องของเขาไปด้วยสภาพที่ไม่สู้ดีนัก โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนเห็นว่าเธอออกจากห้องของเขามากลางดึกเช่นนี้
Latest chapter
พันธนาการมัดใจ ตอนที่11 Nc
กางเกงขายาวถูกมือหนากระชากออกจนพ้นสายตา ชั้นในตัวน้อยก็ตามไปติดๆ ร่างกายเนียนขาวไร้ที่ติประจักษ์ต่อสายตาของคนตัวโตที่กำลังหื่นกระหาย"อย่ามองนะคะ" แขนเล็กยกขึ้นมาปิดหน้าตัวเองอย่างอายๆ เธอไม่เคยแก้ผ้าต่อหน้าใครมาก่อน เธอไม่อยากให้เขาเห็นหน้าเธอตอนนี้เลย มันน่าอายจนอยากจะมุดแผ่นดินหนี"หึ! เด็กน้อย" ร่างหนาจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด แผงอกกว้างกับกล้ามหน้าท้องที่ดูแข็งแรงแนบลงบนผิวกายของเธอ ร่างบางสะดุ้งจนเผลอเปิดหน้ามาดู"ฉันหนัก ลุกออกไปนะคะ" ร่างบางใช้มือยันแผงอกของเขา แต่ไร้การตอบสนองแรงเท่ามดอย่างเธอจะไปทำอะไรเขาได้"กางขาออก" มือหนาจับขาของเธอยกขึ้นลอย ก่อนจะกางออกกว้างจนเห็นอะไรต่อมิอะไรจนทั่ว"อย่านะคะ!..อ๊าย!" พูดไม่ทันขาดคำนิ้วชี้ใหญ่ก็จัดการกรีดลงกลางรอยแยกช้าๆ เนินอูมได้รูปสวยทำเอาเขาเก็บอาการแทบไม่อยู่"แล้วเธอจะชอบ เชื่อฉันสิ" ว่าจบก็ก้มหน้าลงไปจัดการชิมสิ่งที่เย้ายวนอยู่ตรงหน้า"อ๊ะ..ทำอะ..อ๊าย!" เสียงหวานร้องลั่น ร่างกายสะดุ้งเกร็งเมื่อถูกลิ้นหนาของเขาสัมผัสเบาๆ ที่ส่วนนั้นของเธอ"คุณเฉิง..
พันธนาการมัดใจ ตอนที่10 Nc
อรุณรักเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ช้าๆ ทุกคนในบ้านหันมามองเธอเป็นตาเดียว ตอนนี้เธอกลายเป็นจุดสนใจไปเสียแล้ว"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหนิงอันหรือจะเรียกหนิงก็ได้ค่ะ คุณเฉิงให้ฉันพาคุณไปที่ห้องนอนค่ะ" แม่บ้านคนหนึ่งที่อายุไม่ห่างกับเธอมากนัก พูดกับเธอเป็นภาษาไทยอย่างสุภาพ"ไม่ต้องเรียกคุณหรอกค่ะ เรียกว่าอ้ายก็พอค่ะ" อรุณรักยิ้มหวานให้อย่างจริงใจ"ค่ะ" แม่บ้านยังคงแสดงท่าทีอ่อนน้อมกับเธอ ก่อนจะเดินนำไปยังชั้นบน ระหว่างทางอรุณรักสังเกตเห็นแม่บ้านคนอื่นๆ พูดแล้วหันมองมาที่เธอ แต่เธอแปลไม่ออกว่าพวกเขาพูดว่าอะไรเพราะทุกคนที่นี่สื่อสารกันเป็นภาษาจีนหมด ก็เธอมาอยู่ประเทศจีนนี่นะไม่แปลกที่ทุกคนจะพูดภาษาจีน"อ้ายเรียกว่าพี่หนิงได้ไหมคะ คุณน่าจะเป็นรุ่นพี่ของอ้าย""ตามสะดวกเลยค่ะ" หนิงอันเอ่ยออกมา เธอไม่ได้ติดขัดอะไรถึงจะรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าเธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไรก็ตาม"พี่หนิงเป็นคนไทยเหรอคะ""ใช่ค่ะ" หญิงสาวตอบไปตามความจริง เธอเป็นคนไทยที่มาทำงานในประเทศจีนจึงเปลี่ยนจากชื่อไทยเป็นชื่อจีน แต่ก็ยังคงชื่อเดิมเอาไว้ด้วย"ดีจังคะ แล้ว
พันธนาการมัดใจ ตอนที่9
เฉิงฟาหยางเดินทางกลับประเทศจีนไปก่อนโดยเขาสั่งให้เลขาส่วนตัวจัดการเรื่องเอกสารต่างๆ ของอรุณรัก เพราะเธอไม่มีเอกสารอะไรแม้แต่อย่างเดียวจึงใช้เวลาหลายวันกว่าจะเดินทางได้ เฉิงฟาหยางจึงกลับไปก่อนหลังจากรู้ข่าวจากอรรถพลว่าอรุณรักยอมตกลง"อิจฉาจังเลยอ้ายจะได้ไปประเทศจีนด้วย อย่าลืมซื้อขนมมาฝากพวกพี่นะ" เหล่าแม่บ้านพากันอิจฉาอรุณรักที่จะได้ไปต่างประเทศอย่างกะทันหัน โดยไม่มีใครรู้เลยว่าเธอไปในฐานะอะไร แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้"อ้ายไปทำงานนะพี่ดวงไม่ได้ไปเที่ยวสักหน่อยแค่หกเดือนก็กลับแล้ว" อรุณรักตอบอย่างยิ้มๆ เอาเข้าจริงเธอเองก็หวั่นใจไม่น้อยที่ต้องจากบ้านไปไกลและนานพอสมควร แล้วยิ่งต้องไปอยู่ใกล้คนน่ากลัวแบบเขาเธอก็ยิ่งกังวล แต่เธอก็แค่ทำงานและคอยหลบหน้าเขาก็คงพอแล้วในบ้านหลังใหญ่ของตระกูลศิวะโสภาพานิช คุณหญิงวาสนานั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์เมื่อรู้ข่าวจากลูกชายว่าจะส่งอรุณรักไปให้เฉิงฟาหยาง"ทำไมแกไม่ให้น้องไปตาพล""แม่! ไปเป็นผู้หญิงแก้ขัดนะครับจะให้ส่งลูกแพรไปได้ยังไง" อรรถพลกระซิบกระซาบกับผู้เป็นแม่ให้ได้ยินแค่สองคนเพราะกลัวคนอื่นได้ยินแล้วไปบอก
พันธนาการมัดใจ ตอนที่8
อรรถพลเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องนอนของแขกที่ครอบครัวเชื้อเชิญให้มาพักอย่างเต็มใจ ชายหนุ่มกำลังชั่งใจที่จะมาขอโทษเขาเรื่องวันนั้นที่ร้านกาแฟ ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านมาหลายวันแต่เขาเองก็รู้สึกไม่ดีถ้าหากยังไม่ได้เอ่ยขอโทษอย่างจริงจังพรึ่บ! ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกโดยฝีมือของคนด้านใน อรรถพลสะดุ้งตกใจก่อนจะทำหน้าเจื่อนๆ แล้วก้มหัวให้อีกคน"มีอะไรหรือเปล่าครับ?" เสียงทุ้มถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นลูกชายเจ้าของบ้านทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูด"คือ...ผมจะมาขอโทษคุณเฉิงน่ะครับ""ขอโทษ? เรื่องอะไรครับ" เฉิงฟาหยางทำเป็นจำไม่ได้ แต่ที่จริงแล้วเขาน่ะเป็นประเภทแค้นฝังหุ่นใครเคยทำอะไรไว้เขาไม่เคยลืม"ระ..เรื่องที่ร้านกาแฟเมื่อวันก่อนน่ะครับ ผมไม่รู้ว่าคุณคือคุณเฉิง" อรรถพลก้มหัวอย่างรู้สึกผิด แต่อีกคนกลับไม่แสดงสีหน้าใดๆ"ถ้าไม่ใช่ผมคุณก็คงทำแบบนั้นกับใครก็ได้สินะครับ" เฉิงฟาหยางตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่ทำเอาอีกคนถึงกับหน้าเสียไปต่อไม่ถูก"แต่ช่างมันเถอะครับ ผมก็ไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นอะไร ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปครับ" คนตัวสูงใช้คำพูดที่ให้ตัวเองดู
พันธนาการมัดใจ ตอนที่7
เช้าวันรุ่งขึ้นอรุณรักตื่นขึ้นมาทำความสะอาดเหมือนทุกวัน แต่ที่ต่างไปจากทุกวันก็คือท่าทีระแวดระวังของเธอที่มองซ้ายมองขวาอยู่ตลอดเวลา"อ้าย! แกเป็นอะไรท่าทางล่อกแล่ก ไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่า" แม่บ้านวัยกลางคนเอ่ยถามเมื่อเห็นท่าทีของเธอ"เปล่าจ้ะพี่ดวง เดี๋ยวอ้ายไปถูชั้นบนก่อนนะ" ร่างบางหิ้วถังน้ำที่ใช้สำหรับถูพื้นเดินขึ้นบันไดไปชั้นบนของบ้าน"อะไรของมัน?" แม่บ้านพากันสงสัยในพฤติกรรมของอรุณรักจนพากันยืนเกาหัวอย่างมึนงง ทุกวันอรุณรักจะขยันตั้งใจทำงานแต่ไหนวันนี้ดูหลงๆ ลืมๆ เหม่อลอยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแปลกๆ"อ้าย""คะ คุณพล" อรรถพลเอ่ยเรียกคนที่กำลังถูพื้นอยู่หน้าห้องของตัวเอง อรุณรักรีบวางไม้ถูพื้นแล้วเข้าไปหาอรรถพลทันที"เมื่อคืนที่ฉันให้เอาเสื้อไปให้คุณเฉิง เธอเอาไปให้แล้วใช่ไหม""หะ..หะ..ให้แล้วค่ะ" อรุณรักตอบอย่างคนติดอ่างเข้าสิง ทำให้อรรถพลนึกถึงสิ่งที่ตนสงสัย เมื่อคืนเขาลุกขึ้นมากลางดึกจะลงไปหาอะไรในห้องครัวกินแก้หิว แต่กลับเจออรุณรักออกมาจากห้องของเฉิงฟาหยางด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลนคล้ายกำลังตื่นกลัวอะไรบางอย่าง
พันธนาการมัดใจ ตอนที่7 Nc
"คุณไม่มีสิทธิ์มาว่าคุณพลนะคะ" คนตัวเล็กยอมไม่ได้ที่เขามาเรียกคนที่เธอรักว่าไอ้หน้าอ่อน"โมโหแทนขนาดนี้รักมากเลยหรือไง นี่! ฉันจะบอกอะไรให้นะเด็กน้อย คนอย่างนายนั่นน่ะไม่มาสนใจเธอหรอก" มองแค่ปราดเดียวก็รู้แล้วว่าอรรถพลไม่ได้คิดอะไรกับอรุณรัก"เงียบแบบนี้แสดงว่าจริงสินะ" คนตัวโตรู้สึกเป็นผู้ชนะขึ้นมาทันที เมื่อพูดแทงใจดำคนตัวเล็กได้สำเร็จ"อ๊าย! คุณจะทำอะไรคะ" เสียงหวานร้องลั่นเมื่อมือหนาของเขาค่อยๆ ลูบวนที่ก้นของเธอเบาๆ"ก็แค่ลองจับเฉยๆ เอง""ปล่อยเถอะค่ะ ไม่งั้นฉันจะไปบอกคุณหญิง" อรุณรักยกคุณหญิงวาสนาขึ้นมาอ้างเพราะคิดว่าเขาคงเกรงใจอยู่บ้าง"เอาสิ ขืนเธอบอกไปฉันก็ไม่เดือดร้อนอะไรหรอกนะคนที่เดือดร้อนน่าจะเป็นเธอมากกว่า""เธอคิดว่าคุณหญิงจะเชื่อใครล่ะระหว่างฉันหรือว่าเธอ" ร่างบางทำหน้าคิดตาม ก่อนจะคิดได้ว่าคุณหญิงคงหาว่าเธอไปให้ท่าเขาก่อนแน่ๆ เพราะในบ้านหลังนี้ไม่มีใครเข้าข้างหรือปกป้องเธอสักคน"ทำไมคุณต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย เราไม่ได้รู้จักกันเสียหน่อย""ก็เพราะไม่รู้จักกันไง ฉันไม่ชอบมีอะไรกับคนรู้จักน่
Vous vous intéresseriez aussi à
DEBT LOVE | หนี้สวาท SM+
อะพอลโล่_51.8K Vuesถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)57.4K Vuesภรรยาจำเลยของท่านประธานยื้อรัก
ซ่งจิ้น51.9K Vuesห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน126.2K Vuesแสร้งรักคุณยาหยี
มัทฉะโมจิ124 Vuesดอกไม้ของพ่อเลี้ยง
ต้นอ้อ502 Vuesกำแพงสิเน่หา
ฐิญาดา67 VuesFor Love รักเธอเข้าแล้วยัยตัวร้าย
Peachy98 Vues
