หลี่หนิงซินข้ามเวลาไปเป็นมารดาให้เจ้าก้อนแป้ง ยุค80

หลี่หนิงซินข้ามเวลาไปเป็นมารดาให้เจ้าก้อนแป้ง ยุค80

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-21
โดย:  ต้าซ้อจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 การให้คะแนน. 3 ความคิดเห็น
35บท
5.4Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

"ต่อไปเราใช้ชีวิตกันแค่สองคนแม่ลูกก็พอนะลูก มีแค่สองคนเราก็มีความสุขได้เหมือนกัน" ....ในขณะที่หนิงซินคิดจะปิดใจ แต่เธอก็ได้พบกับตัวร้ายที่รักเธอ...เธอจะทิ้งเค้าไป...หรือจะรักในสิ่งที่เค้าเป็น

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ชีวิตแบบไหนกัน

すぐに既読がついたが、宗佑からの返信はなかった。

10分後、部署合同のミーティングが始まり、宗佑も会議室に姿を現した。

一瞬だけ目が合ったものの、その表情には何の変化もない。

まるで私から届いた別れのメッセージなど、何とも思っていないかのようだった。

各自の報告が終わると、宗佑は資料を1部手に取り、眉を寄せた。「このプロジェクト、誰が担当した?」

私は椅子を引いて立ち上がった。「私です」

彼が資料をテーブルの上に放り投げる。

「篠原課長、君のチームが作成した資料をもう一度よく確認した方がいい。

顧客の成約見込みの欄に、初歩的な数値ミスがある」

彼から向けられる視線は冷たく、一切の容赦がなかった。

「こんな仕事をさせるために、会社は君に高い給料を払ってるわけじゃないんだから」

会議室は一瞬で静まり返り、誰もが息を潜めた。

よりによって、そのタイミングで下腹部がまた激しく痛み始め、額には次々と冷や汗が滲んでくる。

隣にいた部下の吉岡佳奈(よしおか かな)がそれに気づき、立ち上がろうとしたので、私は先にその肩を軽く押さえた。

宗佑は目を伏せ、そのやり取りを黙って見ていた。

私は俯いたまま、平静を装って答える。「申し訳ありません。私の確認不足ですので、会社の処分には従います」

場が数秒間、沈黙に包まれた。

宗佑は顔を上げて私を見つめ、淡々と口を開く。

「篠原課長は今回の業務上のミスにより、今年度の評価を減点し、賞与は全額カットする」

私は何も言わずに座った。

胸の奥には、じわじわと痛みが広がっていく。

続いて、次の部署の報告に移った。

報告者は、新しく入社した夕夏。

今朝、宗佑の車から降りてきたあの女性だった。

夕夏の報告を聞き終えると、宗佑はすぐにいくつかのミスを指摘した。

先ほどの私への処分を見ていたせいか、夕夏はたちまち顔を青ざめさせる。

「も、申し訳ありません、社長。すぐに修正します」

宗佑は資料から顔を上げ、わずかに眉を上げた。

「俺がそんなに怖いか?」

夕夏は反射的にこくりと頷いた。

けれど、すぐに気づいたらしく、今度は慌ててぶんぶんと首を横に振る。

その様子を見た宗佑は拳を口元に当て、顔を背けた。

そして、堪えきれなかったように小さく笑う。

その瞬間、いつも冷たい宗佑の表情がふっと和らいだ。

夕夏は耳まで赤くし、呆然と見つめている。

宗佑は立ち上がり、スラックスのポケットに手を入れ、穏やかに言った。「次からは気をつけるように」

それから全員を見渡す。「ミーティングは以上」

宗佑が会議室を出ていった途端、室内は一気に騒がしくなった。

同僚たちは自然と2つのグループに分かれた。

ひとつは、夕夏を取り囲んで冷やかす人たち。

「成海さん、今の社長、完全に特別扱いだったよね!」

そのうちの一人が、面白がるようにこちらをちらりと見た。「同じようなミスなのに、かなり詰められてた人いたよね。それにしても、成海さんにはずいぶん優しい社長じゃん。

将来社長夫人になって出世しても、私たちのこと忘れないでね」

夕夏は頬を染めた。「もう、変なこと言わないでくださいよ」

もう片方は、私を慰めに来た人たち。

その中でも、うちのチームに入ったばかりの佳奈が、申し訳なさそうに私を見た。

「課長、すみません。あの資料を作ったのは私なのに、課長に責任を取らせてしまって……

私、今すぐ社長に本当のことを話してきます」

私はその手をつかんで引き止め、気にしなくていいとなだめた。

宗佑があれほど重い処分にするとは、誰も予想していなかったのだから。

そのあとトイレに入り、鍵をかけた瞬間、ずっと張り詰めていた身体から一気に力が抜けた。

冷たいドアに背中を預け、そのままずるずると座り込む。

さっき会議室で聞いた同僚たちの言葉と、私と夕夏に対する宗佑のあまりにも違う態度を思い出した途端、涙が溢れた。

口元を手で押さえ、声だけは漏らさないようにする。

大人になると、泣き崩れるときでさえ、誰にも気づかれないようにしなければならないことがあるのだ。

しばらくして気持ちを落ち着かせると、私はスマホを取り出し、宗佑のプライベートのラインを削除した。

人間というのは、不思議なものだと思う。

5年間も関係を隠して付き合ってきたけれど、宗佑が仕事に私情を持ち込まない人間なのは、ずっと前から知っていた。

私自身、仕事でミスをして、みんなの前で厳しく叱られたことも一度や二度ではない。

それでも今回は、どうしても自分を納得させることができなかった。

それは、今朝始まった生理の腹痛のせいかもしれない。

あまりにも痛かった……

だから、大勢の社員が見ている前で夕夏が宗佑の車から降りてくるのを見た瞬間、もう自分に嘘をつけなくなった。

私はこの5年間、宗佑も少しくらいは本気で私を好きでいてくれた……そう信じていただけだったのかもしれない。

その日は仕事が終わっても、私はいつものように同僚が全員帰るのを待って、地下駐車場の宗佑のところへ向かうことはせずに、そのまま近くの地下鉄の駅へと向かった。

改札を通ろうとしたところで、突然腕をつかまれる。

振り返ると、スーツ姿で険しい顔をした宗佑が立っていた。

私が何か言うより先に、強引に連れていかれる。

車に乗せられると、宗佑は身を乗り出して私のシートベルトを締め、それからこちらを見た。

「答えろ。なんで別れるなんて言い出したんだ?

成海さんを会社まで送って、君を送らなかったからか?」

目の奥が熱くなったけれど、私は何も言わなかった。

宗佑が目を閉じる。

これは苛立って、そろそろ我慢の限界にきているときの癖だ。
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Kom Kom
Kom Kom
เนื้อเรื่องดี กระชับ ไม่ยืดยาวค่ะ
2025-09-30 15:46:38
0
0
Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องน่าติดตาม ยังมีคำผิดหลายจุด ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-08-01 18:19:46
0
0
Anděl K
Anděl K
สนุกดี ไม่ยาวมากไป
2025-08-01 03:33:50
0
0
35
ชีวิตแบบไหนกัน
1. นิยายเรื่อง ย้อนเวลาไปปฏิวัติตัวเอง ให้กลายเป็นคุณแม่สุดแซ่บ ยุค80 (จบแล้วมี e-book)2. นิยายเรื่อง หลี่หนิงซิน ข้ามเวลาไปเป็นมารดาให้เจ้าก้อนแป้ง ยุค80 (จบแล้ว มีe-book) 3. นิยายเรื่อง ข้ามเวลาไปทำสวนกับเจ้าหนูตัวป่วนข้างบ้าน ยุค80 (จบแล้ว มี e-book)นิยายทั้ง 3 เรื่องนี้เป็นนิยายชุด ที่มีเนื้อหาและตัวละครที่เกี่ยวพันกัน เพื่อความเข้าใจควรอ่านตามลำดับนะคะท่ามกลางความเงียบในช่วงกลางดึก กระท่อมหลังเล็กท้ายหมู่บ้าน ที่ซึ่งสองคนแม่ลูกเรียกมันว่าบ้าน แม้สภาพของมันแทบบังแดดบังฝนไม่ได้เลยก็ตามหนูน้อยเป่าเปาในวัย 2 ขวบนั่งสะอื้นไห้อยู่ใต้ความมืดมิดมาค่อนคืน โดยที่เด็กน้อยไม้มีโอกาสได้รับรู้เลยว่าแม่ของตนเองได้จากไปแล้ว หนูน้อยเอาแต่คิดว่าแม่นอนหลับ ปลุกเท่าไหร่ก็ปลุกไม่ตื่น"ฮึก แม่จ๋า ตื่ง ๆ เป่าเปากัว เป่าเปาหิวแย้ว ฮึก ฮื้ออ ตื่งนะแม่จ๋า"(แม่จ๋าตื่น ๆ เป่าเปากลัว เป่าเปาหิวแล้ว ตื่นนะแม่จ๋า)ครั้งแล้วครั้งเล่าที่หนูน้อยพยายามเขย่าแขนมารดา แต่ก็ไม่มีการตอบรับใด ๆ กลับมา"ฮื้อออ แม่จ๋าตื่งเถอะ มืกตื๋อเยย เป่าเปากัวแย้ว"(แม่จ๋าตื่นเถอะ มืดตึ๊ดตื๋อเลย เป่าเปากลัวแล้ว)"ซี๊ด ปวดหัว โอ๊
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-15
อ่านเพิ่มเติม
พื้นที่ของเรา
หลี่หนิงซินได้ให้กำเนิดบุตรสาว หน้าตาจิ้มลิ้ม แต่ตัวเล็กจนน่าเป็นห่วง เธอผ่านความเป็นความตายมาอย่างโดดเดี่ยวไร้เงาสามีเคียงข้าง พ่อแม่พี่น้องของสามี พอเห็นว่าเธอให้กำเนิดลูกสาวต่างก็ชิงชังแหนงหน่ายนางมู่หลีกับสามีออกอุบายขับไล่ลูกสะใภ้กับหลานที่เพิ่งเกิด ให้ออกไปใช้ชีวิตกันตามลำพังที่กระท่อมเล็กปลายทุ่ง ทั้งไม่ยอมให้หนิงซินใช้ชื่อมู่ปิงเฉิงลงในใบเกิด ว่าเป็นพ่อของเด็กน้อยเป่าเปา หลังจากนางมู่หลีได้โทรไปบอกเรื่องที่เกิดขึ้น มู่ปิงเฉิงก็บอกมารดาว่าต้องการแต่งงานใหม่กับคุณหนูหว่าน นางมู่หลีจึงปล่อยข่าวว่าหนูน้อยเป่าเปาเป็นลูกชู้ และหลี่หนิงซิเวทมนตร์ก็ตั้งท้องตอนที่สามีไปทำงานต่างเมือง แม้คนบ้านใกล้เรือนเคียงจะรู้ความจริงอยู่บ้าง แต่เรื่องก็ลุกลามยิ่งกว่าไฟลามทุ่งหลี่หนิงซินอดทนรอให้สามีกลับมาเพื่อที่เธอจะได้พูดคุยกับเขาให้รู้เรื่อง เธอยอมทำงานบ้านรับใช้คนในบ้านมู่ทุกอย่าง เพื่อขอโอกาสอยู่รอสามี จากวันเลื่อนเป็นเดือน จากเดือนเลื่อนเป็นปี จนเวลาผ่านไป 2 ปี ในที่สุดหนิงซินก็ทนพิษอาการป่วยไข้และขาดสารอาหารไม่ไหว กับข้าวที่พอหาได้เธอก็ยกให้ลูกสาวกินทั้งหมด เพราะลูกคือดวงใจของเธอแล้วก็มาถ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-15
อ่านเพิ่มเติม
บ้านมู่
หนิงซินดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ลูกน้อย ก่อนจะรีบเก็บเสื้อผ้าของทั้งคู่ออกไปซักแล้วอบแห้ง ระหว่างที่รอเครื่องซักผ้าเธอเดินไปที่ประตูหน้าร้านที่เป็นกระจกใส มองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าที่นั่นเป็นมินิมาร์ทของเธอหากไม่จำเป็นเธอก็ยังไม่พร้อมที่จะเข้าไปเลือกสิ่งของที่นั่นในตอนนี้ แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อมีหลายอย่างที่เธอจำเป็นต้องเข้าไปหยิบ และยังต้องดูด้วยว่ามีอะไรบ้างที่จะสามารถทำเงินให้เธอได้"น่าขันสิ้นดี ร้านนี้สร้างจากน้ำพักน้ำแรงของฉันแท้ ๆ แต่ฉันกลับไม่กล้าเดินเข้าไปอย่างนั้นเหรอ"แอดดดด"เธอต้องผ่านมันไปให้ได้สิหนิงซิน"ในที่สุดหนิงซินก็ฮึดสู้แล้วเดินผ่านธรณีประตูเข้าไปในมินิมาร์ท ที่แรกที่เธอไปก็คือจุดที่มีชุดของเด็กแขวนอยู่ เธอเลือกไม่นานก็ได้ชุดไปให้ยัยหนูมากกว่า 10 ชุดทว่า..."เฮ้ย! หยิบออกก็ผุดขึ้นมาใหม่ ว้าวว นี่มันน่าทึ่งจริง ๆ"สิ่งที่เห็นทำให้หนิงซินตื่นตาตื่นใจไม่น้อย เป็นแบบนี้ก็แสดงว่าเธอสามารถใช้สิ่งของในนี้ทำทุนสร้างตัวได้ พอนึกถึงจุดนี้หนิงซินก็วางของทุกอย่างลงบนเคาน์เตอร์ แล้วตัดสินใจเดินขึ้นไปบนห้องนอนของเธอกับแฟนเก่า ซึ่งที่นั่นมีสิ่งของของมารดาของเธอถูกเก็บรักษาเอาไว้แอดด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-15
อ่านเพิ่มเติม
ลูกชู้คืออะไรเหรอแม่จ๋า?
ระหว่างที่กำลังเดินกลับกระท่อมน้อยของตนเอง เสี่ยวเปาที่ยังไม่ทันหายตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจึงเอ่ยถามมารดา ลึก ๆ แล้วหนูน้อยกลัวว่าแม่จ๋าของเธอจะไม่สบายจริง ๆ "ฮึก แม่จ๋าไม่ซาบายหย๋อ อึก แม่จ๋าจะทิ้งเป่าเปาม้าย" (แม่จ๋าไม่สบายเหรอ แม่จ๋าจะทิ้งเป่าเปาไหม)หนิงซินที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบเอาน้ำในมิติออกมาล้างเลือดที่เปื้อนมืออยู่ออกให้หมด เพราะกลัวว่าเป่าเปาจะตกใจมากกว่าเดิม พอเห็นว่ามือสะอาดจึงรีบอุ้มลูกน้อยขึ้นมาปลอบ"ไม่ใช่แบบนั้นจ้ะ เมื่อกี๊แม่จ๋าแค่แสดงละครเพื่อให้คนที่บ้านนั้นหลงเชื่อ พวกเค้าจะได้ไม่กล้ามาเข้าใกล้พวกเราอีก""ซาแดงลาคองหย๋อ" (แสดงละครเหรอ)"ใช่จ้ะ อีกไม่นานพวกเราต้องไปจากที่นี่แล้ว ว่าแต่ลูกเสียใจไหมที่ต้องไปจากที่นี่ ลูกรักพวกเค้ารึเปล่า"หนูน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นแม่พยายามทบทวนคำถามเพื่อค้นหาคำตอบเท่าที่สมองเล็ก ๆ จะคิดได้ ทว่าไม่มีครั้งไหนเลยที่หนูน้อยรู้สึกผูกพันหรือรักใคร่ มันมีแต่ความเจ็บปวดและความผิดหวังเสมอมา"หื่อ ยักมะได้ ค้าวมะให้ยัก ย่าบอกเป่าเปายูกจู้ ม่ายมีป้อจ๋า ยูกจู้คือไยหย๋อแม่จ๋า"(รักไม่ได้ เค้าไม่ให้รัก ย่าบอกเป่าเปาลูกชู้ ไม่มีพ่อ ลูกชู้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-15
อ่านเพิ่มเติม
เสนอสินค้า
หนิงซินพาเป่าเปาเดินดูรอบ ๆ ร้านเพื่อจดจำราคาสินค้าต่าง ๆ แต่เธอก็พบว่ามีสินค้าหลายรายการที่ปล่อยให้ชั้นวางว่างเปล่าไม่มีของขาย ทั้งที่ลูกค้าต่างก็ถามหากันไม่หยุดปาก"เป่าเปา หนูอยากได้ลูกอมตรากระต่ายแบบนี้ใช่ไหมลูก"ลูกอมห่อขนาด 10 เม็ดถูกยื่นมาตรงหน้าหนูน้อย ใบหน้าเล็กยิ้มแฉ่งด้วยความตื่นเต้นพร้อมกับรีบตอบผู้เป็นมารดา"ใช่แย้วแม่จ๋า แบบนี้เยย" (ใช่แล้วแม่จ๋า แบบนี้เลย)"ถ้าอย่างนั้นเราไปจ่ายเงินกันนะลูก"ผู้เป็นแม่จูงมือลูกสาวไปที่โต๊ะหน้าร้านเพื่อจ่ายค่าสินค้า ระหว่างนั้นก็มีลูกค้าหญิงสาวหลายคนที่เดินเข้ามาถามหาสินค้าจำพวกครีมและเครื่องสำอางที่ขาดตลาด พนักงานหลายคนในร้านก็ว่างงานยืนจับกลุ่มคุยตามจุดต่าง ๆ หนิงซินสังเกตดูชายหญิงสองคนที่ดูมีบุคลิกภูมิฐาน เธอคิดว่าทั้งคู่น่าจะเป็นเจ้าของร้านค้าแห่งนี้ สีหน้าของทั้งคู่ไม่ค่อยดีแถมยังกดโทรศัพท์เหมือนกำลังโทรหาใครสักคนกันให้วุ่น"จ่ายเงินค่ะ ฉันขอรบกวนถามได้ไหมคะ ทำไมพวกครีมหรือของใช้ผู้หญิงถึงไม่มีเลย"พนักงานสาวรีบหยิบลูกอมใส่ถุงหิ้วแล้วรับเงินจากหนิงซิน ก่อนจะทอนเงินให้แล้วค่อยตอบคำถามทีหลังสุดเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด"สงสัยพวกตั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-15
อ่านเพิ่มเติม
ชางจื่ออัน ชางพ่านเอ๋อ
หนิงซินเดินออกจากร้านมาแล้วเปิดดูใบรายการคำสั่งซื้อ ดวงตาของเธอลุกวาวเป็นประกายเหมือนเห็นแสงสว่างที่ส่องผ่านเข้ามาจากปลายอุโมงค์"รอดแล้วเป่าเปาลูกแม่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า""ยอดแย้วหย๋อ?" (รอดแล้วเหรอ)"รอดแล้วจ้ะ ตามแม่มานี่เร็ว เราต้องรีบไปหาห้องพักแล้วนะ"เสี่ยวเปาเดินตามแม่ของเธอไปอย่างว่าง่ายเพื่อไปหาคุณยายที่ร้านนำชา เพื่อไปเอากุญแจบ้านเช่าตามที่นัดหมายกันเอาไว้ก่อนหน้านี้"เปิดเข้าไปเลยนะลูก ถ้าชอบก็ขนของเข้าไปอยู่ได้เลย""ค่ะป้า เดี๋ยวหนูมานะคะ เป่าเปามาขึ้นรถไปดูบ้านกันเร็วลูก""ค่า"หลังจากได้กุญแจบ้าน หนิงซินก็พาลูกน้อยขึ้นจักรยานแล้วปั่นเข้าไปในซอยข้างร้านค้าทันที ไม่ถึง 150 เมตรเธอก็พบบ้านหลังที่ 2 เลขที่ 8 ซึ่งเป็นบ้านชั้นเดียว มีรั้วรอบขอบชิดน่าพอใจไม่น้อย"ลงมาได้แล้วลูก อึ๊บ"หนิงซินอุ้มลูกน้อยลงจากจักรยานแล้วรีบไขกุญแจเปิดเข้าไปดูข้างใน พร้อมกับจูงจักรยานเข้าไปเก็บด้วย บ้านหลังนี้เนื้อที่ไม่เยอะ ตัวบ้านข้างหนึ่งอยู่ติดกับรั้ว แต่มีไม้เลื้อยเกาะตามรั้ว รวมถึงไม้ดอกไม้ประดับคอยบดบังสายตาเวลาขนย้ายสิ่งของได้อย่างเหมาะเจาะ"บ้างไคหย๋อแม่จ๋า" (บ้านใครเหรอแม่จ๋า)"บ้านเช่าจ้ะ เรา
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-16
อ่านเพิ่มเติม
เขาสนใจเธอ
พอกลับมาถึงบ้านเช่า หนิงซินนำของใช้ที่จำเป็นออกมาจากมิติเพื่อจัดเรียงไว้ตามจุดต่าง ๆ ให้เหมือนกับว่าเธอกับลูกอาศัยอยู่ที่นี่จริง ๆ หลังจากจัดของเสร็จเธอก็พาลูกสาวกลับเข้าไปในมิติเพื่อทำกับข้าวกิน วันนี้เธอไม่คิดจะออกไปที่ไหนอีกจึงขนเสื้อผ้าของแม่ออกมาซักจนหมด ตามด้วยชุดใหม่ ๆ ของเสี่ยวเปาน้อย"แม่จ๋าทำไยหย๋อ"หนูน้อยที่นั่งเล่นอยู่กับพี่กระต่ายเดินตามกลิ่นหอมของอาหารมาที่ห้องครัว แม่ของเธอขลุกตัวอยู่ในนี้สักพักแล้วจนเสี่ยวเปาน้อยอดใจรอไม่ไหวจึงต้องเดินมาเกาะขาอย่างออดอ้อน"แม่ทำมักกะโรนีกุ้งสดให้หนูกินจ้ะ""โรนีหย๋อ เป่าเปาอยากเห็ง" (มักกะโรนีเหรอ เป่าเปาอยากเห็น)"ได้เลย อึ๊บ"หนิงซินย่อตัวลงอุ้มลูกน้อยขึ้นมาดูอาหารที่เธอกำลังทำ หูของเธอแอบได้ยินเสียงเด็กกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อได้เห็นกุ้งตัวโต ๆ หลายตัวในกระทะอึก! จ๊อก จ๊อกกกก"ฮะ ฮะ จ๊อก จ๊อกเยยแม่จ๋า"มือเล็ก ๆ ป้องปากหัวเราะอย่างชอบใจ เห็นแบบนั้นผู้เป็นแม่จึงรีบหยิบช้อนมาชิมรสชาติ มิวายที่หนูน้อยจะชะเง้อคอเข้ามาขอชิมด้วยอย่างน่าเอ็นดู"อร่อยรึยังลูก"เธอเอ่ยถามลูกสาวพร้อมกับปิดแก๊สในเวลาเดียวกัน ก่อนจะหยิบถาดอาหารของลูกสาวมาตัก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-16
อ่านเพิ่มเติม
มีลับลมคมใน
รุ่งเช้าวันต่อมาวันนี้หลี่หนิงซินตั้งใจจะพาลูกสาวออกไปปั่นจักรยานดูร้านรับซื้อนาฬิกา แต่เธอก็ยังไม่มั่นใจว่ายุคนี้จะมีร้านแบบนั้นหรือไม่ ค่ำคืนที่ผ่านมาเธอกับลูกนอนหลับพักผ่อนอยู่ในมิติ บางเวลาหนิงซินก็แอบออกมาดูนอกมิติว่าโจรขโมยไหมแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น"วันนี้กินข้าวต้มดีไหมลูก""ดีค่า แม่จ๋ากิงโก๋โก๋ด้วยได้ม้าย" (ดีค่ะ แม่จ๋ากินปาท่องโก๋ด้วยได้ไหม)"โก๋โก๋?""โก๋โก๋เมื่อวางงายแม่จ๋า" (ปาท่องโก๋เหมือนที่กินเมื่อวานไงแม่จ๋า)"อ๋อ ปาท่องโก๋ที่ร้านคุณยายเหรอลูก""ช่ายค่า""ได้ ๆ เดี๋ยวแม่พาเดินออกไปซื้อ ขอแม่ต้มหม้อน้ำซุปไว้ก่อนนะคะ หนูนั่งเล่นตัวต่อรอแม่จ๋าก่อนนะ"สองแม่ลูกพูดคุยกันระหว่างที่เดินลงจากบันไดชั้นสองของร้านอาหาร หลังจากตกลงกันได้ต่างคนก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเอง หนูน้อยเสี่ยวเปาไปนั่งเล่นอยู่ในคอกกั้นเล็ก ๆ ของเด็ก ในนั้นมีทั้งตุ๊กตาเจ้าหญิง และตัวต่ออีกหลายอย่างให้เลือกเล่น"เป่าเปาหนูอยากกินข้าวต้มอะไรลูก หมู กุ้งหรือปลา""จุ้งตัวโต ๆ ค้า" (กุ้งตัวโต ๆ ค่า)"ได้เลย"หนิงซินตั้งหม้อน้ำซุปแล้วใส่กระดูกหมูลงไป ตามด้วยเกลือ รากผักชีและพริกไทดำอีกเล็กน้อย เธอดูความแรง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-16
อ่านเพิ่มเติม
คุณลุง
ตลอดสองข้างทางที่เธอเดินไปมีทั้งแผงลอยและแบบที่เช่าเป็นร้าน บางร้านก็มีพวกอาวุธปืนวางเรียงขายได้อย่างเปิดเผย บางร้านก็คล้ายร้านขายยา หรือสมุนไพรต่าง ๆ แต่สมุนไพรประเภทไหนกันล่ะที่จะมาวางขายในตลาดแห่งนี้ ถ้าไม่ใช่สมุนไพรที่ผิดกฎหมายและให้โทษร้ายแรงต่อร่างกาย"ถึงแล้วครับ ผมจะรอคุณตรงนี้เพื่อพาคุณกลับออกไปส่งที่ทางเข้า"คนดูแลพาหนิงซินกับลูกมาหยุดอยู่ที่ร้านตามแผนที่ในกระดาษที่ได้ดู ก่อนจะเปิดประตูให้เธอเดินเข้าไปข้างในได้อย่างสะดวก"เดี๋ยวฉันเดินไปเองก็ได้ค่ะพี่ชาย ขอบคุณมากนะคะที่พามาส่ง""ไม่ได้ครับ ในนี้มีแต่คนมากเล่ห์ เป็นหน้าที่ของผมที่ต้องส่งคุณออกไปให้สำเร็จ รีบเข้าไปทำธุระเถอะครับ"พอได้ยินที่ฝ่ายตรงข้ามพูดยิ่งทำให้หนิงซินคิดว่าเธอไม่ควรมาที่นี่บ่อย ๆ ครั้งแรกเธอคิดว่าจะเอานาฬิกาออกมาขายครั้งละ 10 เรือนแล้วค่อยมาอีกเรื่อย ๆ แต่พอเห็นแบบนี้ดูท่าว่าเธอคงต้องเปลี่ยนความคิดซะแล้ว"สวัสดีครับคุณผู้หญิง ไม่ทราบว่าวันนี้มีอะไรให้ผมรับใช้"เข้าไปถึงข้างในร้านก็มีเจ้าของร้านรีบออกมาทักทายหนิงซินทันที รอบตัวเธอมีข้าวของวางอยู่ในตู้กระจกหลายอย่างเรียกว่ามีทุกจำพวกถึงจะถูก คล้ายว่าที่นี่รั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-16
อ่านเพิ่มเติม
รักได้รึเปล่า
ช่วงค่ำของวันนี้ในขณะที่หนิงซินกำลังเช็ดตัวให้ลูกน้อยอยู่ในมิติ โชคดีที่ในมินิมาร์ทมีทั้งยาลดไข้และยาแก้ปวดแก้อักเสบของเด็กขายอยู่ด้วย เธอจึงได้นำออกมาให้เป่าเปากิน พร้อมกับติดแผ่นเจลช่วยลดอุณหภูมิให้อยู่คงที่ไม่ให้ไข้ขึ้นสูง"แม่จ๋า เป็งไยหย๋อ" (แม่จ๋าเป็นอะไรเหรอ)หนูน้อยที่นอนอยู่บนเตียงเห็นว่าผู้เป็นแม่นิ่งเงียบจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย"แม่คิดว่าเราต้องจัดบ้านกันใหม่แล้วล่ะลูก""ไมหย๋อ" (ทำไมเหรอ)"แม่สังหรณ์ใจจ้ะ เราออกไปนอกมิติแล้วจัดบ้านข้างนอกกันดีกว่านะ"หนิงซินเพิ่งได้รู้ตอนที่ชางหยวนมาส่งว่าเขาเป็นญาติผู้น้องของเถ้าแก่ชางจื่ออันที่เป็นคู่ค้าของเธอ หากวันหน้าเขาหรือใครมาที่นี่อาจจะสงสัยได้หากไม่เห็นเครื่องนอนหรือเครื่องครัวที่จำเป็นต้องใช้"สังหองคือไยหย๋อ เป่าเปาม่ายยู้เยย" (สังหรณ์คืออะไรเหรอ เป่าเปาไม่รู้เลย)"เอาเป็นว่าไปอยู่ใกล้ ๆ แม่ ถ้าปวดแผลหรือง่วงนอนเมื่อไหร่ให้รีบบอกแม่ เข้าใจใช่ไหมจ๊ะ""ขะจายจ้ะ" (เข้าใจจ้ะ)ถึงจะไม่ค่อยสบายตัวอยู่แต่หนูน้อยก็ยังซุกซนหยอกล้อมารดาได้ตามประสา เรื่องราวในวันนี้ยังคงติดตาและฝังอยู่ในห้วงความรู้สึกผิดของหนิงซินไม่เสื่อมคลาย หากเธอรู้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-16
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status