หลี่หนิงซินข้ามเวลาไปเป็นมารดาให้เจ้าก้อนแป้ง ยุค80

หลี่หนิงซินข้ามเวลาไปเป็นมารดาให้เจ้าก้อนแป้ง ยุค80

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-21
Oleh:  ต้าซ้อTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 Peringkat. 3 Ulasan-ulasan
35Bab
5.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

"ต่อไปเราใช้ชีวิตกันแค่สองคนแม่ลูกก็พอนะลูก มีแค่สองคนเราก็มีความสุขได้เหมือนกัน" ....ในขณะที่หนิงซินคิดจะปิดใจ แต่เธอก็ได้พบกับตัวร้ายที่รักเธอ...เธอจะทิ้งเค้าไป...หรือจะรักในสิ่งที่เค้าเป็น

Lihat lebih banyak

Bab 1

ชีวิตแบบไหนกัน

“Sorry, Miss Areta. Your card cannot … maybe over limit.”

Suara pelayan bar itu terdengar jelas meski musik EDM menghentak di belakang mereka.

Areta membeku. "Sial. Ini tidak boleh terjadi," batinnya gusar.

Ia menggenggam kuat kartu itu, wajahnya memanas. “Coba sekali lagi.”

Pelayan menggeleng sambil tersenyum kaku. “Still the same, Miss.”

Areta menelan ludah. Tas jinjingnya hanya berisi bedak, lipstik, dan permen karet. Tidak ada uang tunai. Tidak ada cadangan. Penjualan koleksi busananya habis untuk sewa model, gedung runway, dan biaya hidup dua bulan di Eropa.

Dan sekarang … ia resmi bangkrut.

Teman-temannya tergeletak mabuk di sofa, sama sekali tidak bisa diandalkan.

“Excuse me,” ucap Areta dengan senyum tipis. Ia mengangkat ponsel untuk memberi isyarat ingin menelpon dan bergegas ke sudut bar yang gelap, tempat lampu neon berubah menjadi bayangan samar.

Satu-satunya orang yang mungkin bisa menolongnya adalah orang yang tidak ingin ia hubungi.

Telepon tersambung.

“Ma ...,” sapa Areta dengan suara lembut, berusaha menghapus sisa nada bossy yang biasa digunakan di dunia kerja.

“Kau ... masih berani menghubungi mamamu!” seru Veronica dengan suara nyaring. 

Areta menjauhkan ponselnya sedikit dari telinga, menarik napas panjang sebelum menjawab pelan, “Ma, kirimi aku uang.”

Hening sesaat.

“Kamu sedang ada di bar?” tebak Veronica dingin, samar menangkap dentuman musik di latar.

“Enggak, Ma. Aku … di depan toko,” jawab Areta cepat, suaranya bergetar halus, mencoba menambal kebohongan dengan sedikit harapan.

“Sudah berbohong. Sekarang malah berani minta uang. Nggak.” Veronica tegas menolak. Walau ia sedang dirundung cemas. Bagaimana tidak cemas. Anak gadisnya kelayapan dua bulan gak ada kabar.

“Please ma .... Iya, aku memang ada di bar. Tapi aku gak minum, sumpah. Mama tahu sendiri, aku alergi alkohol. Aku cuma pesan jus.” Areta mencoba terdengar tenang. “Tapi aku traktir teman-temanku, Ma. Masa aku tiba-tiba bilang gak punya uang? Mau ditaruh di mana mukaku?”

“Ini kebiasaanmu yang gak pernah berubah. Terlalu royal sama orang lain, tapi kalau sudah kepepet, siapa yang kamu telepon? Teman-temanmu? Enggak, kan? Masih mama juga yang harus membereskan. Katamu cuman dua minggu kenapa jadi dua bulan. Kamu buat mama papamu malu. Pulang sekarang juga.”

“Kan aku gak punya uang. Mana bisa langsung pulang. Masa mama suruh aku menggelandang di Milan buat cari uang ongkos pulang. Itu tega namanya.”

“Lalu yang kemarin kamu lakukan apa namanya? Kamu juga tega. Membiarkan mama sama papamu harus berbohong ke calon besan dan calon mantu kami.”

“Aku tahu aku salah.”

“Bagus kalau sadar.”

“Jadi …?”

“Tidak akan.” Jawaban Veronica meluncur cepat, tanpa jeda.

Areta menutup mata, menahan helaan napas panjang. Kali ini ibunya benar-benar keras. Tapi Areta belum menyerah. Ia menegakkan tubuh, bersandar ke dinding dingin di sudut bar, dan menyiapkan kartu terakhirnya.

“Aku gak mau nikah.”

“Ya sudah jangan harap mama kirimi uang.”

“Mama mau pekan depan nama papa tampil di berita online. Areta Nindiya Kusuma, fashion desainer terkenal, putri dari pengusaha Rajes Kusuma ditemukan terbujur kaku di trotoar kota Milan karena menggelandang?” Areta berusaha memprovokasi mamanya.

“Areta!” bentak Veronica sampai membuat Rajes, yang baru hendak masuk ruang kerja, spontan mundur dan menutup pintu lagi.

“Ayolah, Ma. Yaudah. Aku janji kalau mama kirimi aku uang pulang. Aku mau temui calon mantu idaman papa itu. Tapi urusan nikah masih aku pikirkan. Aku mau lihat kayak apa pria idola papa itu.”

Veronica tidak langsung menjawab. Ia menimbang dan mengukur. Karena ia dikaruniai seorang putri yang banyak akal. 

“Ya sudah.” Akhirnya sang mama berhasil diluluhkan.

Yes! Areta mengepalkan tangan senang karena usahanya membuahkan hasil.

Orang yang paling gampang ia bujuk adalah mamanya sendiri. Gampang terenyuh.

“Sepuluh ribu euro deh, Ma. Sekalian buat ongkos pulang.”

“Berikan ponselmu ke pelayan bar,” potong Veronica tanpa menggubris nominal absurd itu.

“Ma, mereka pakai bahasa asing loh,” elak Areta.

“Berikan ....”

“Mama bisa?”

“Cepat Berikan. Atau kamu mau mama batalkan.”

“Jangan. Okay, sebentar, Ma.” Areta mendesah, lalu menghampiri pelayan pirang yang masih menunggu di meja.

“I am mommynya Areta. How much I buyer the bill?” ujar Veronica lantang dari seberang sana, dengan bahasa asing ala kadarnya.

Pelayan itu berkedip bingung. “Buyer München? Are you Bayern München fan, madam? Wow, me too! But—”

“Hah?” Veronica panik. “Areta! Areta!” serunya lantang.

Mendengar teriakan Veronica, pelayan buru-buru mengembalikan ponsel ke Areta.

Sudah kuduga, gumam Areta dalam hati.

“Gimana, Ma?” tanyanya pura-pura polos.

 “Kamu foto billnya saja,” ucap Veronica ketika gagal berbincang dengan pelayan bar karena kendala bahasa.

“Tuh kan apa aku bilang.”

“Cepat.” 

Dengan senyum penuh kelegaan, Areta memotret bill dan mengirimkannya. Foto Bill terkirim.

“Mama akan kirim lima ratus euro. Tiket pulang biar mama yang beli dari sini. Dan jangan coba-coba pesan penerbangan ke Tokyo, Areta. Mama sudah pantau semua akunmu.”

“Tapi buat bayar hotel juga."

"Itu jadi tanggunganmu sendiri. Siapa suruh pergi lama."

Negosiasi sepertinya buntu. "Oke, Ma,” jawab Areta pelan.

Dalam hati ia mengumpat kecil. Rencananya memperpanjang masa tinggal sampai visanya habis resmi gagal total.

#

"Siapa, Ma?" tanya Rajes yang kembali masuk ke ruang kerja setelah memastikan istrinya tak lagi marah.

"Siapa lagi."

"Areta?"

"Hm."

“Ada apa? Dia bikin masalah lagi?”

Veronica menggeleng pelan. “Dia kehabisan uang. Hubungi pemuda itu. Areta setuju dengan perjodohannya. Dia akan pulang.”

Rajes terdiam sejenak lalu terkekeh. “Anak itu kabur dua bulan … sekarang malah menyerahkan diri?”

Veronica hanya tersenyum tipis. “Sepertinya dunia sudah cukup mengajarinya kehidupan.”

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Kom Kom
Kom Kom
เนื้อเรื่องดี กระชับ ไม่ยืดยาวค่ะ
2025-09-30 15:46:38
0
0
Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องน่าติดตาม ยังมีคำผิดหลายจุด ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-08-01 18:19:46
0
0
Anděl K
Anděl K
สนุกดี ไม่ยาวมากไป
2025-08-01 03:33:50
0
0
35 Bab
ชีวิตแบบไหนกัน
1. นิยายเรื่อง ย้อนเวลาไปปฏิวัติตัวเอง ให้กลายเป็นคุณแม่สุดแซ่บ ยุค80 (จบแล้วมี e-book)2. นิยายเรื่อง หลี่หนิงซิน ข้ามเวลาไปเป็นมารดาให้เจ้าก้อนแป้ง ยุค80 (จบแล้ว มีe-book) 3. นิยายเรื่อง ข้ามเวลาไปทำสวนกับเจ้าหนูตัวป่วนข้างบ้าน ยุค80 (จบแล้ว มี e-book)นิยายทั้ง 3 เรื่องนี้เป็นนิยายชุด ที่มีเนื้อหาและตัวละครที่เกี่ยวพันกัน เพื่อความเข้าใจควรอ่านตามลำดับนะคะท่ามกลางความเงียบในช่วงกลางดึก กระท่อมหลังเล็กท้ายหมู่บ้าน ที่ซึ่งสองคนแม่ลูกเรียกมันว่าบ้าน แม้สภาพของมันแทบบังแดดบังฝนไม่ได้เลยก็ตามหนูน้อยเป่าเปาในวัย 2 ขวบนั่งสะอื้นไห้อยู่ใต้ความมืดมิดมาค่อนคืน โดยที่เด็กน้อยไม้มีโอกาสได้รับรู้เลยว่าแม่ของตนเองได้จากไปแล้ว หนูน้อยเอาแต่คิดว่าแม่นอนหลับ ปลุกเท่าไหร่ก็ปลุกไม่ตื่น"ฮึก แม่จ๋า ตื่ง ๆ เป่าเปากัว เป่าเปาหิวแย้ว ฮึก ฮื้ออ ตื่งนะแม่จ๋า"(แม่จ๋าตื่น ๆ เป่าเปากลัว เป่าเปาหิวแล้ว ตื่นนะแม่จ๋า)ครั้งแล้วครั้งเล่าที่หนูน้อยพยายามเขย่าแขนมารดา แต่ก็ไม่มีการตอบรับใด ๆ กลับมา"ฮื้อออ แม่จ๋าตื่งเถอะ มืกตื๋อเยย เป่าเปากัวแย้ว"(แม่จ๋าตื่นเถอะ มืดตึ๊ดตื๋อเลย เป่าเปากลัวแล้ว)"ซี๊ด ปวดหัว โอ๊
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-15
Baca selengkapnya
พื้นที่ของเรา
หลี่หนิงซินได้ให้กำเนิดบุตรสาว หน้าตาจิ้มลิ้ม แต่ตัวเล็กจนน่าเป็นห่วง เธอผ่านความเป็นความตายมาอย่างโดดเดี่ยวไร้เงาสามีเคียงข้าง พ่อแม่พี่น้องของสามี พอเห็นว่าเธอให้กำเนิดลูกสาวต่างก็ชิงชังแหนงหน่ายนางมู่หลีกับสามีออกอุบายขับไล่ลูกสะใภ้กับหลานที่เพิ่งเกิด ให้ออกไปใช้ชีวิตกันตามลำพังที่กระท่อมเล็กปลายทุ่ง ทั้งไม่ยอมให้หนิงซินใช้ชื่อมู่ปิงเฉิงลงในใบเกิด ว่าเป็นพ่อของเด็กน้อยเป่าเปา หลังจากนางมู่หลีได้โทรไปบอกเรื่องที่เกิดขึ้น มู่ปิงเฉิงก็บอกมารดาว่าต้องการแต่งงานใหม่กับคุณหนูหว่าน นางมู่หลีจึงปล่อยข่าวว่าหนูน้อยเป่าเปาเป็นลูกชู้ และหลี่หนิงซิเวทมนตร์ก็ตั้งท้องตอนที่สามีไปทำงานต่างเมือง แม้คนบ้านใกล้เรือนเคียงจะรู้ความจริงอยู่บ้าง แต่เรื่องก็ลุกลามยิ่งกว่าไฟลามทุ่งหลี่หนิงซินอดทนรอให้สามีกลับมาเพื่อที่เธอจะได้พูดคุยกับเขาให้รู้เรื่อง เธอยอมทำงานบ้านรับใช้คนในบ้านมู่ทุกอย่าง เพื่อขอโอกาสอยู่รอสามี จากวันเลื่อนเป็นเดือน จากเดือนเลื่อนเป็นปี จนเวลาผ่านไป 2 ปี ในที่สุดหนิงซินก็ทนพิษอาการป่วยไข้และขาดสารอาหารไม่ไหว กับข้าวที่พอหาได้เธอก็ยกให้ลูกสาวกินทั้งหมด เพราะลูกคือดวงใจของเธอแล้วก็มาถ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-15
Baca selengkapnya
บ้านมู่
หนิงซินดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ลูกน้อย ก่อนจะรีบเก็บเสื้อผ้าของทั้งคู่ออกไปซักแล้วอบแห้ง ระหว่างที่รอเครื่องซักผ้าเธอเดินไปที่ประตูหน้าร้านที่เป็นกระจกใส มองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าที่นั่นเป็นมินิมาร์ทของเธอหากไม่จำเป็นเธอก็ยังไม่พร้อมที่จะเข้าไปเลือกสิ่งของที่นั่นในตอนนี้ แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อมีหลายอย่างที่เธอจำเป็นต้องเข้าไปหยิบ และยังต้องดูด้วยว่ามีอะไรบ้างที่จะสามารถทำเงินให้เธอได้"น่าขันสิ้นดี ร้านนี้สร้างจากน้ำพักน้ำแรงของฉันแท้ ๆ แต่ฉันกลับไม่กล้าเดินเข้าไปอย่างนั้นเหรอ"แอดดดด"เธอต้องผ่านมันไปให้ได้สิหนิงซิน"ในที่สุดหนิงซินก็ฮึดสู้แล้วเดินผ่านธรณีประตูเข้าไปในมินิมาร์ท ที่แรกที่เธอไปก็คือจุดที่มีชุดของเด็กแขวนอยู่ เธอเลือกไม่นานก็ได้ชุดไปให้ยัยหนูมากกว่า 10 ชุดทว่า..."เฮ้ย! หยิบออกก็ผุดขึ้นมาใหม่ ว้าวว นี่มันน่าทึ่งจริง ๆ"สิ่งที่เห็นทำให้หนิงซินตื่นตาตื่นใจไม่น้อย เป็นแบบนี้ก็แสดงว่าเธอสามารถใช้สิ่งของในนี้ทำทุนสร้างตัวได้ พอนึกถึงจุดนี้หนิงซินก็วางของทุกอย่างลงบนเคาน์เตอร์ แล้วตัดสินใจเดินขึ้นไปบนห้องนอนของเธอกับแฟนเก่า ซึ่งที่นั่นมีสิ่งของของมารดาของเธอถูกเก็บรักษาเอาไว้แอดด
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-15
Baca selengkapnya
ลูกชู้คืออะไรเหรอแม่จ๋า?
ระหว่างที่กำลังเดินกลับกระท่อมน้อยของตนเอง เสี่ยวเปาที่ยังไม่ทันหายตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจึงเอ่ยถามมารดา ลึก ๆ แล้วหนูน้อยกลัวว่าแม่จ๋าของเธอจะไม่สบายจริง ๆ "ฮึก แม่จ๋าไม่ซาบายหย๋อ อึก แม่จ๋าจะทิ้งเป่าเปาม้าย" (แม่จ๋าไม่สบายเหรอ แม่จ๋าจะทิ้งเป่าเปาไหม)หนิงซินที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบเอาน้ำในมิติออกมาล้างเลือดที่เปื้อนมืออยู่ออกให้หมด เพราะกลัวว่าเป่าเปาจะตกใจมากกว่าเดิม พอเห็นว่ามือสะอาดจึงรีบอุ้มลูกน้อยขึ้นมาปลอบ"ไม่ใช่แบบนั้นจ้ะ เมื่อกี๊แม่จ๋าแค่แสดงละครเพื่อให้คนที่บ้านนั้นหลงเชื่อ พวกเค้าจะได้ไม่กล้ามาเข้าใกล้พวกเราอีก""ซาแดงลาคองหย๋อ" (แสดงละครเหรอ)"ใช่จ้ะ อีกไม่นานพวกเราต้องไปจากที่นี่แล้ว ว่าแต่ลูกเสียใจไหมที่ต้องไปจากที่นี่ ลูกรักพวกเค้ารึเปล่า"หนูน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นแม่พยายามทบทวนคำถามเพื่อค้นหาคำตอบเท่าที่สมองเล็ก ๆ จะคิดได้ ทว่าไม่มีครั้งไหนเลยที่หนูน้อยรู้สึกผูกพันหรือรักใคร่ มันมีแต่ความเจ็บปวดและความผิดหวังเสมอมา"หื่อ ยักมะได้ ค้าวมะให้ยัก ย่าบอกเป่าเปายูกจู้ ม่ายมีป้อจ๋า ยูกจู้คือไยหย๋อแม่จ๋า"(รักไม่ได้ เค้าไม่ให้รัก ย่าบอกเป่าเปาลูกชู้ ไม่มีพ่อ ลูกชู้
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-15
Baca selengkapnya
เสนอสินค้า
หนิงซินพาเป่าเปาเดินดูรอบ ๆ ร้านเพื่อจดจำราคาสินค้าต่าง ๆ แต่เธอก็พบว่ามีสินค้าหลายรายการที่ปล่อยให้ชั้นวางว่างเปล่าไม่มีของขาย ทั้งที่ลูกค้าต่างก็ถามหากันไม่หยุดปาก"เป่าเปา หนูอยากได้ลูกอมตรากระต่ายแบบนี้ใช่ไหมลูก"ลูกอมห่อขนาด 10 เม็ดถูกยื่นมาตรงหน้าหนูน้อย ใบหน้าเล็กยิ้มแฉ่งด้วยความตื่นเต้นพร้อมกับรีบตอบผู้เป็นมารดา"ใช่แย้วแม่จ๋า แบบนี้เยย" (ใช่แล้วแม่จ๋า แบบนี้เลย)"ถ้าอย่างนั้นเราไปจ่ายเงินกันนะลูก"ผู้เป็นแม่จูงมือลูกสาวไปที่โต๊ะหน้าร้านเพื่อจ่ายค่าสินค้า ระหว่างนั้นก็มีลูกค้าหญิงสาวหลายคนที่เดินเข้ามาถามหาสินค้าจำพวกครีมและเครื่องสำอางที่ขาดตลาด พนักงานหลายคนในร้านก็ว่างงานยืนจับกลุ่มคุยตามจุดต่าง ๆ หนิงซินสังเกตดูชายหญิงสองคนที่ดูมีบุคลิกภูมิฐาน เธอคิดว่าทั้งคู่น่าจะเป็นเจ้าของร้านค้าแห่งนี้ สีหน้าของทั้งคู่ไม่ค่อยดีแถมยังกดโทรศัพท์เหมือนกำลังโทรหาใครสักคนกันให้วุ่น"จ่ายเงินค่ะ ฉันขอรบกวนถามได้ไหมคะ ทำไมพวกครีมหรือของใช้ผู้หญิงถึงไม่มีเลย"พนักงานสาวรีบหยิบลูกอมใส่ถุงหิ้วแล้วรับเงินจากหนิงซิน ก่อนจะทอนเงินให้แล้วค่อยตอบคำถามทีหลังสุดเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด"สงสัยพวกตั
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-15
Baca selengkapnya
ชางจื่ออัน ชางพ่านเอ๋อ
หนิงซินเดินออกจากร้านมาแล้วเปิดดูใบรายการคำสั่งซื้อ ดวงตาของเธอลุกวาวเป็นประกายเหมือนเห็นแสงสว่างที่ส่องผ่านเข้ามาจากปลายอุโมงค์"รอดแล้วเป่าเปาลูกแม่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า""ยอดแย้วหย๋อ?" (รอดแล้วเหรอ)"รอดแล้วจ้ะ ตามแม่มานี่เร็ว เราต้องรีบไปหาห้องพักแล้วนะ"เสี่ยวเปาเดินตามแม่ของเธอไปอย่างว่าง่ายเพื่อไปหาคุณยายที่ร้านนำชา เพื่อไปเอากุญแจบ้านเช่าตามที่นัดหมายกันเอาไว้ก่อนหน้านี้"เปิดเข้าไปเลยนะลูก ถ้าชอบก็ขนของเข้าไปอยู่ได้เลย""ค่ะป้า เดี๋ยวหนูมานะคะ เป่าเปามาขึ้นรถไปดูบ้านกันเร็วลูก""ค่า"หลังจากได้กุญแจบ้าน หนิงซินก็พาลูกน้อยขึ้นจักรยานแล้วปั่นเข้าไปในซอยข้างร้านค้าทันที ไม่ถึง 150 เมตรเธอก็พบบ้านหลังที่ 2 เลขที่ 8 ซึ่งเป็นบ้านชั้นเดียว มีรั้วรอบขอบชิดน่าพอใจไม่น้อย"ลงมาได้แล้วลูก อึ๊บ"หนิงซินอุ้มลูกน้อยลงจากจักรยานแล้วรีบไขกุญแจเปิดเข้าไปดูข้างใน พร้อมกับจูงจักรยานเข้าไปเก็บด้วย บ้านหลังนี้เนื้อที่ไม่เยอะ ตัวบ้านข้างหนึ่งอยู่ติดกับรั้ว แต่มีไม้เลื้อยเกาะตามรั้ว รวมถึงไม้ดอกไม้ประดับคอยบดบังสายตาเวลาขนย้ายสิ่งของได้อย่างเหมาะเจาะ"บ้างไคหย๋อแม่จ๋า" (บ้านใครเหรอแม่จ๋า)"บ้านเช่าจ้ะ เรา
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-16
Baca selengkapnya
เขาสนใจเธอ
พอกลับมาถึงบ้านเช่า หนิงซินนำของใช้ที่จำเป็นออกมาจากมิติเพื่อจัดเรียงไว้ตามจุดต่าง ๆ ให้เหมือนกับว่าเธอกับลูกอาศัยอยู่ที่นี่จริง ๆ หลังจากจัดของเสร็จเธอก็พาลูกสาวกลับเข้าไปในมิติเพื่อทำกับข้าวกิน วันนี้เธอไม่คิดจะออกไปที่ไหนอีกจึงขนเสื้อผ้าของแม่ออกมาซักจนหมด ตามด้วยชุดใหม่ ๆ ของเสี่ยวเปาน้อย"แม่จ๋าทำไยหย๋อ"หนูน้อยที่นั่งเล่นอยู่กับพี่กระต่ายเดินตามกลิ่นหอมของอาหารมาที่ห้องครัว แม่ของเธอขลุกตัวอยู่ในนี้สักพักแล้วจนเสี่ยวเปาน้อยอดใจรอไม่ไหวจึงต้องเดินมาเกาะขาอย่างออดอ้อน"แม่ทำมักกะโรนีกุ้งสดให้หนูกินจ้ะ""โรนีหย๋อ เป่าเปาอยากเห็ง" (มักกะโรนีเหรอ เป่าเปาอยากเห็น)"ได้เลย อึ๊บ"หนิงซินย่อตัวลงอุ้มลูกน้อยขึ้นมาดูอาหารที่เธอกำลังทำ หูของเธอแอบได้ยินเสียงเด็กกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อได้เห็นกุ้งตัวโต ๆ หลายตัวในกระทะอึก! จ๊อก จ๊อกกกก"ฮะ ฮะ จ๊อก จ๊อกเยยแม่จ๋า"มือเล็ก ๆ ป้องปากหัวเราะอย่างชอบใจ เห็นแบบนั้นผู้เป็นแม่จึงรีบหยิบช้อนมาชิมรสชาติ มิวายที่หนูน้อยจะชะเง้อคอเข้ามาขอชิมด้วยอย่างน่าเอ็นดู"อร่อยรึยังลูก"เธอเอ่ยถามลูกสาวพร้อมกับปิดแก๊สในเวลาเดียวกัน ก่อนจะหยิบถาดอาหารของลูกสาวมาตัก
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-16
Baca selengkapnya
มีลับลมคมใน
รุ่งเช้าวันต่อมาวันนี้หลี่หนิงซินตั้งใจจะพาลูกสาวออกไปปั่นจักรยานดูร้านรับซื้อนาฬิกา แต่เธอก็ยังไม่มั่นใจว่ายุคนี้จะมีร้านแบบนั้นหรือไม่ ค่ำคืนที่ผ่านมาเธอกับลูกนอนหลับพักผ่อนอยู่ในมิติ บางเวลาหนิงซินก็แอบออกมาดูนอกมิติว่าโจรขโมยไหมแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น"วันนี้กินข้าวต้มดีไหมลูก""ดีค่า แม่จ๋ากิงโก๋โก๋ด้วยได้ม้าย" (ดีค่ะ แม่จ๋ากินปาท่องโก๋ด้วยได้ไหม)"โก๋โก๋?""โก๋โก๋เมื่อวางงายแม่จ๋า" (ปาท่องโก๋เหมือนที่กินเมื่อวานไงแม่จ๋า)"อ๋อ ปาท่องโก๋ที่ร้านคุณยายเหรอลูก""ช่ายค่า""ได้ ๆ เดี๋ยวแม่พาเดินออกไปซื้อ ขอแม่ต้มหม้อน้ำซุปไว้ก่อนนะคะ หนูนั่งเล่นตัวต่อรอแม่จ๋าก่อนนะ"สองแม่ลูกพูดคุยกันระหว่างที่เดินลงจากบันไดชั้นสองของร้านอาหาร หลังจากตกลงกันได้ต่างคนก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเอง หนูน้อยเสี่ยวเปาไปนั่งเล่นอยู่ในคอกกั้นเล็ก ๆ ของเด็ก ในนั้นมีทั้งตุ๊กตาเจ้าหญิง และตัวต่ออีกหลายอย่างให้เลือกเล่น"เป่าเปาหนูอยากกินข้าวต้มอะไรลูก หมู กุ้งหรือปลา""จุ้งตัวโต ๆ ค้า" (กุ้งตัวโต ๆ ค่า)"ได้เลย"หนิงซินตั้งหม้อน้ำซุปแล้วใส่กระดูกหมูลงไป ตามด้วยเกลือ รากผักชีและพริกไทดำอีกเล็กน้อย เธอดูความแรง
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-16
Baca selengkapnya
คุณลุง
ตลอดสองข้างทางที่เธอเดินไปมีทั้งแผงลอยและแบบที่เช่าเป็นร้าน บางร้านก็มีพวกอาวุธปืนวางเรียงขายได้อย่างเปิดเผย บางร้านก็คล้ายร้านขายยา หรือสมุนไพรต่าง ๆ แต่สมุนไพรประเภทไหนกันล่ะที่จะมาวางขายในตลาดแห่งนี้ ถ้าไม่ใช่สมุนไพรที่ผิดกฎหมายและให้โทษร้ายแรงต่อร่างกาย"ถึงแล้วครับ ผมจะรอคุณตรงนี้เพื่อพาคุณกลับออกไปส่งที่ทางเข้า"คนดูแลพาหนิงซินกับลูกมาหยุดอยู่ที่ร้านตามแผนที่ในกระดาษที่ได้ดู ก่อนจะเปิดประตูให้เธอเดินเข้าไปข้างในได้อย่างสะดวก"เดี๋ยวฉันเดินไปเองก็ได้ค่ะพี่ชาย ขอบคุณมากนะคะที่พามาส่ง""ไม่ได้ครับ ในนี้มีแต่คนมากเล่ห์ เป็นหน้าที่ของผมที่ต้องส่งคุณออกไปให้สำเร็จ รีบเข้าไปทำธุระเถอะครับ"พอได้ยินที่ฝ่ายตรงข้ามพูดยิ่งทำให้หนิงซินคิดว่าเธอไม่ควรมาที่นี่บ่อย ๆ ครั้งแรกเธอคิดว่าจะเอานาฬิกาออกมาขายครั้งละ 10 เรือนแล้วค่อยมาอีกเรื่อย ๆ แต่พอเห็นแบบนี้ดูท่าว่าเธอคงต้องเปลี่ยนความคิดซะแล้ว"สวัสดีครับคุณผู้หญิง ไม่ทราบว่าวันนี้มีอะไรให้ผมรับใช้"เข้าไปถึงข้างในร้านก็มีเจ้าของร้านรีบออกมาทักทายหนิงซินทันที รอบตัวเธอมีข้าวของวางอยู่ในตู้กระจกหลายอย่างเรียกว่ามีทุกจำพวกถึงจะถูก คล้ายว่าที่นี่รั
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-16
Baca selengkapnya
รักได้รึเปล่า
ช่วงค่ำของวันนี้ในขณะที่หนิงซินกำลังเช็ดตัวให้ลูกน้อยอยู่ในมิติ โชคดีที่ในมินิมาร์ทมีทั้งยาลดไข้และยาแก้ปวดแก้อักเสบของเด็กขายอยู่ด้วย เธอจึงได้นำออกมาให้เป่าเปากิน พร้อมกับติดแผ่นเจลช่วยลดอุณหภูมิให้อยู่คงที่ไม่ให้ไข้ขึ้นสูง"แม่จ๋า เป็งไยหย๋อ" (แม่จ๋าเป็นอะไรเหรอ)หนูน้อยที่นอนอยู่บนเตียงเห็นว่าผู้เป็นแม่นิ่งเงียบจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย"แม่คิดว่าเราต้องจัดบ้านกันใหม่แล้วล่ะลูก""ไมหย๋อ" (ทำไมเหรอ)"แม่สังหรณ์ใจจ้ะ เราออกไปนอกมิติแล้วจัดบ้านข้างนอกกันดีกว่านะ"หนิงซินเพิ่งได้รู้ตอนที่ชางหยวนมาส่งว่าเขาเป็นญาติผู้น้องของเถ้าแก่ชางจื่ออันที่เป็นคู่ค้าของเธอ หากวันหน้าเขาหรือใครมาที่นี่อาจจะสงสัยได้หากไม่เห็นเครื่องนอนหรือเครื่องครัวที่จำเป็นต้องใช้"สังหองคือไยหย๋อ เป่าเปาม่ายยู้เยย" (สังหรณ์คืออะไรเหรอ เป่าเปาไม่รู้เลย)"เอาเป็นว่าไปอยู่ใกล้ ๆ แม่ ถ้าปวดแผลหรือง่วงนอนเมื่อไหร่ให้รีบบอกแม่ เข้าใจใช่ไหมจ๊ะ""ขะจายจ้ะ" (เข้าใจจ้ะ)ถึงจะไม่ค่อยสบายตัวอยู่แต่หนูน้อยก็ยังซุกซนหยอกล้อมารดาได้ตามประสา เรื่องราวในวันนี้ยังคงติดตาและฝังอยู่ในห้วงความรู้สึกผิดของหนิงซินไม่เสื่อมคลาย หากเธอรู้
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-16
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status