ตอนที่ 7 คนเห็นแก่ตัว

“คุณหมายความว่ายังไง” ซีลีนเอ่ยถามชายหนุ่มออกมาเสียงสั่น พร้อมกับมองไปยังร่างสูงตรงหน้าอย่างรอคำตอบ มือบางของเธอสั่นไหวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ในตอนนี้เธอไม่ได้กลัวคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย แต่เธอกลัวในสิ่งที่เขาพูดออกมาจะเป็นเรื่องจริง

“...” เฮคเตอร์ยักไหล่ให้กับคำถามของคนตัวเล็ก ก่อนที่คิ้วหนาของชายหนุ่มจะขมวดเข้าหากันเล็กน้อยทันทีที่เขาเห็นปฏิกิริยาของเธอ

“ซีลีน” เอวาที่พึ่งเดินเข้ามาภายในยิมรีบวิ่งเข้ามาหาเพื่อนรักของตัวเองในทันทีด้วยความเป็นห่วง

“เดี๋ยวเรามานะเอวา” ซีลีนหันไปบอกกับเพื่อนสาวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ก่อนที่เธอจะหันไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธออีกครั้ง

“จะไปกับเขาจริงๆ เหรอซีลีน”

“เราจะไป” ซีลีนจับมือบางของเพื่อนสาวที่กำลังกุมมือของเธอไว้แน่น เธอตัดสินใจแล้วไม่ว่าสิ่งที่เขาหรือคนอื่นๆ พูดมันจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่เธอก็อยากจะเห็นมันด้วยตาของตัวเองสักครั้ง

“นำไปสิคะ”

“...” มุมปากหนาของชายหนุ่มปรากฎรอยยิ้มออกมา ก่อนที่เธอจะก้าวนำเธอไปยังรถหรูของเขาที่จอดอยู่ไม่ไกล

“เชิญ...” เฮคเตอร์เปิดประตูรถหรูของตัวเองให้กับร่างบางที่กำลังเดินตามเขามา ซึ่งการกระทำของเขามันก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกวูบวาบกลางหัวใจของเธออย่างบอกไม่ถูก

“ขอบคุณค่ะ”

“ทำไมคุณถึงต้องพาฉันไปดู...ด้วยล่ะคะ” ซีลีนที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยถามชายคนขับรถออกมาด้วยความสงสัย เรามั่นใจว่าเรื่องของเธอไม่ได้มีผลอะไรต่อชีวิตของเขาเลยแม้แต่น้อย แล้วทำไมเขาถึงรู้ว่าแฟนของเธอกำลังทำอะไรอยู่กับใครที่ไหน และกว่าเธอจะคิดได้แบบนี้เธอก็นั่งรถออกมากับเขาเสียแล้ว

“เธอพูดเองไม่ใช่หรือไง...”

“คะ”

“เธอไม่อยากให้ฉันพูดเรื่องแฟนของเธอไม่ใช่หรือไง ฉันก็จะพาเธอไปดูให้เห็นด้วยตาของตัวเองอยู่นี่ไง”

“...”

“เธอจะได้เลิก...จมปลักกับคนอย่างมันสักที”

“...” ซีลีนเลือกที่จะนั่งเงียบไม่ได้ต่อปากต่อคำกับเขาอีก เพราะทุกสิ่งที่เขาพูดออกมามันถูกต้องทุกคำ และในเมื่อเลือกแล้วว่าจะมากับเขาไม่ว่าอะไรก็ตามที่เธอกำลังจะเห็นต่อจากนี้เธอก็จะยอมรับมันทุกอย่าง

“เธอไม่กลัวฉันแล้วรึไง” เฮคเตอร์หันไปมองหน้าหญิงสาวข้างกายของเขา ก่อนที่เขาจะหันกลับไปสนใจถนนตรงหน้าอีกครั้ง ชายหนุ่มเอ่ยถามเธอออกมาด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้เธอดูกลัวเขามากจนไม่กล้าเข้าใกล้ แต่ในตอนนี้เธอกลับกล้านั่งรถมากับเขา ‘ลึกๆ แล้วเธอก็สงสัยเรื่องของมันอยู่สินะ’

“กลัวค่ะ”

“แล้วขึ้นรถมากับฉันง่ายๆ”

“ฉันกลัวคุณก็จริง แต่ฉันก็มั่นใจว่าคุณจะไม่ทำอะไรฉัน”

“มั่นใจขนาดนั้นเลย” มุมปากหนายกยิ้มออกมาอย่างลืมตัว ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าของตัวเองให้เป็นปกติอีกครั้ง

“คุณก็เป็นลูกชายของป้าตะวันนี่คะ”

“...”

“ถ้าคุณรังแกฉัน ฉันจะฟ้องคุณป้ากับคุณลุงให้จัดการคุณ” ซีลีนตอบร่างสูงกลับไปอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก แต่ท่าทางและคำพูดของเธอทำให้ชายหนุ่มข้างกายเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัว

“ถึงแล้ว”

“ไนท์ผับเหรอคะ” ซีลีนพึมพำออกมาพร้อมกับมองไปยังผับตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ในตอนนี้เธอทั้งสับสนและกลัวว่าสิ่งที่เธอตัดสินใจทำลงไปมันถูกต้องแล้วใช่ไหม

“ใช่”

“เราอายุแค่ 19 ปี เข้าไปได้เหรอคะ”

“ได้สิ...ตามฉันมา แล้วก็อย่าอยู่ห่างจากฉัน”

“...” ซีลีนทำตามที่ชายหนุ่มตรงหน้าบอกอย่างว่าง่าย เฮคเตอร์พาเธอเดินอ้อมมาทางด้านหลังของผับ ทั้งคู่เดินไปตามทางเดินเล็กๆ ที่แทบจะไม่มีใครเลยนอกจากพนักงานของผับแห่งนี้

“เดินไม่ทันฉันรึไง” เฮคเตอร์หยุดเดินก่อนจะหันกลับมามองร่างบางที่เดินตามหลังของเขามาห่างๆ

“ค่ะ”

“ยัยเตี้ยมานี่”

“คะ” เฮคเตอร์ดึงคนตัวเล็กให้มาเดินนำหน้าของเขา ซีลีนทำตามที่ร่างสูงบอกอย่างงงๆ เธอมองข้อมือบางของตัวเองที่ถูกมือหนาของเขาจับเอาไว้แน่น ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าของชายหนุ่มอีกครั้งพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงราวกับว่ามันจะหลุดออกมาจากอกเสียให้ได้

“มองอะไร”

“เปล่าค่ะ...”

‘ถึงเขาจะดูห่าม แต่เขาก็มีความเป็นสุภาพบุรุษอยู่เหมือนกัน’ ซีลีนก้มลงไปมองมือบางของเขาที่จับข้อมือบางของเธอเอาไว้อีกครั้ง นิ้วเรียวของเขาเพียงสามนิ้วที่คล้องรอบข้อมือบางทำให้หญิงสาวรับรู้ได้ว่าคนตรงหน้าเป็นคนเช่นไร ต่างจากไบรท์แฟนหนุ่มของเธอที่พอมีโอกาสก็โอบไหล่เธอบ้าง โอบเอวเธอบ้าง...

“เดินนำไปเดี๋ยวฉันบอกทาง” เฮคเตอร์ปล่อยมือของซีลีนให้เป็นอิสระ ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกหญิงสาวตรงหน้ากลับไปเสียงเรียบ

เฮคเตอร์พาซีลีนเดินขึ้นมายังชั้นบนสุดของตัวอาคาร หลังจากประตูบานใหญ่ถูกปิดลงชั้นทั้งชั้นเงียบสนิท ไม่มีเสียงคนตรี ไม่มีแม้แต่ผู้คนที่เดินผ่านไปมา บนนี้มีหลายห้องสังเกตจากประตูหลายบานที่อยู่ทั้งสองข้างทางเดินตรงหน้าของเธอ

“ไปสิ...ห้องท้ายสุดท้าย” เฮคเตอร์เอ่ยบอกกับคนตัวเล็กตรงหน้ากลับไปเสียงเรียบ

“...”

“ทำไม...นึกปอดแหกขึ้นมารึไง”

“...” เฮคเตอร์มองตามแผ่นหลังบางของหญิงสาวที่กำลังเดินไปยังห้องนอนที่เขาบอกช้าๆ ก้าวแต่ละก้าวของเธอทำให้เขารู้สึกลุ้นไปด้วยอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนไม่รู้ว่าทำไมกับผู้หญิงคนนี้เขาถึงได้รู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้เลยทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้

แอ๊ดดดดด!!!

“...” มือบางผลักประตูบานใหญ่ให้เปิดออกกว้าง ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะทำให้หญิงสาวชะงักนิ่งงันไปทันที

“อะ โอ้วววววว เสียวชิบ...” เสียงครางของชายหนุ่มที่ซีลีนคุ้นเคยเป็นอย่างดีดังขึ้นมาเป็นระยะ ในขณะที่หญิงสาวทรงโตก็ยังคงควงความเป็นชายของคนใต้ล่างอย่างชำนาญ

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊าส์...”

“พะ พี่ไบร์ท” ซีลีนร้องเอ่ยเรียกแฟนหนุ่มของเธอออกมาเสียงสั่น น้ำสีใสไหลออกมาจากดวงตากลมโตทั้งสองข้างของเธอ ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกอย่างไรกันแน่ เธอทั้งรู้สึกสับสนและเสียใจที่โดนแฟนหนุ่มของตัวเองแทงข้างหลัง แต่กลับไม่ได้รู้ผิดหวังเลยแม้แต่น้อย ‘ทำไมกันนะ...’

“เฮ้ยยยย!!! / ว๊ายยยย!!!”

ทั้งคู่ร้องออกมาด้วยความตกใจก่อนที่พวกเขาจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคุมกายเปลือยเปล่าของพวกเขาเอาไว้ ก่อนที่ไบร์ทจะเอ่ยถามหญิงสาวออกมาเสียงสั่น เขายอมรับว่าเขาตกใจอยู่ไม่น้อยที่อยู่ดีๆ ซีลีนก็มาโผล่อยู่ที่นี่ ทั้งๆ ที่ผู้หญิงอย่างเธอไม่เคยมาสถานที่แบบนี้เลยด้วยซ้ำ

“ซีลีน!!! มะ มาที่นี่ได้ยังไงครับ”

“พี่ไบร์ททำแบบนี้ได้ยังไงคะ”

‘ได้เห็นกับตาของตัวเองแล้ว แต่ยังอยากฟังคำแก้ตัวของมันอีกอย่างนั้นเหรอ’ เฮคเตอร์ที่ยืนพิงอยู่อีกฝั่งของประตูมองไปยังผนังสีดำสนิทตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย

‘หึหึ...อ่อนแอเสียจริง’ ในตอนนี้เฮคเตอร์มั่นใจว่าต่อให้ซีลีนเห็นความเลวของรักแรกของเธอด้วยตาของตัวเองแล้ว แต่เธอก็ยังคงใจอ่อนให้กับมันอยู่ดี

“กะ ก็น้องไม่ยอมให้พี่ พี่ก็ต้องหาจากที่อื่น”

“เห็นแก่ตัวที่สุด”

“เรื่องแค่นี้เองน้องยอมพี่ไม่ได้เหรอครับ”

“คุณกล้าพูดคำนี้ออกมาได้อย่างไงคะ ทั้งๆ ที่คุณกำลังกอดอยู่กับผู้ใหญ่คนอื่นอยู่ต่อหน้าฉัน” ซีลีนปาดน้ำตาออกจากแก้มขาวเนียนของตัวเองออก ก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับคนตรงหน้าออกมาเสียงแข็งต่างไปจากทุกครั้ง

‘ฉันมองเธอผิดไปสินะ’ มุมปากหนาแสยะยิ้มออกมา ก่อนที่เขาจะหันไปมองคนตัวเล็กที่ยืนห่างจากเขาออกไปไม่ไกลเท่าไหร่นักด้วยสายตาที่ต้างออกไป