ตอนที่ 2 : หนี้ห้าสิบล้าน

ตอนที่ 2 : หนี้ห้าสิบล้าน

ค่ำคืนอันยาวนานผ่านพ้นไปด้วยความกระสับกระส่าย นทีแทบไม่ได้ขยับเปลือกตาหลับลงเลยแม้แต่วินาทีเดียว เสียงตะโกนด่าทอ รอยร้าวของข้าวของที่แตกกระจาย และกระแสความหวาดกลัวที่อบอวลอยู่ภายในบ้านตึกแถวสามชั้นหลังเก่านี้ แผ่ซ่านเข้ามาถึงในห้องใต้บันไดอันคับแคบราวกับเป็นไอพิษ เด็กหนุ่มนอนขดตัวอยู่บนฟูกบาง กอดเข่าตัวเองแน่นพลางจ้องมองไปที่บานประตูกระจกมุ้งลวดที่มีฝุ่นจับหนา ในหัวของเขาขบคิดถึงถ้อยคำใจความสำคัญที่แอบได้ยินเมื่อหัวค่ำไม่ตก

‘ห้าล้าน... องค์กรอัครเดช... คิรากร...’

เพียงแค่ชื่อเหล่านั้นหลุดลอยเข้ามาในความคิด ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แม้จะเป็นเพียงเด็กในบ้านที่วัน ๆ อยู่แต่ในก้นครัว ทว่าชื่อของ ‘คิรากร’ และ ‘องค์กรอัครเดช’ กลับเป็นสิ่งที่ไม่ว่าใครในย่านธุรกิจสีเทาก็ต้องเคยผ่านหูมาบ้าง ข่าวลือเรื่องความเด็ดขาด โหดเหี้ยม และไร้ความปรานีของชายหนุ่มผู้กุมบังเหียนองค์กรมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในเมืองกรุง เป็นดั่งนิทานหลอนประสาทที่ผู้ใหญ่ชอบเอาไว้ขู่เด็ก ทว่าสำหรับสมบัติและมาลี... มันกำลังจะเป็นเรื่องจริงที่คืบคลานเข้ามาเคาะประตูบ้าน

แสงสว่างของเช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยความตึงเครียดที่ทวีคูณ นทีตื่นขึ้นมาทำหน้าที่ของตนเองตามปกติ ทว่าบรรยากาศในร้านอาหารตามสั่งวันนี้กลับเงียบงันจนน่าอึดอัด ไม่มีเสียงวิทยุเปิดเพลงลูกทุ่งที่สมบัติชอบเปิด ไม่มีเสียงบ่นกระปอดกระแปดของมาลี มีเพียงความเงียบงันอันหนักอึ้งที่คอยกดทับหัวใจของทุกคนเอาไว้

ครืด... ครืด...

เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของสมบัติที่วางอยู่บนโต๊ะกินข้าวกลางบ้านสั่นครืดคราดข้ามผ่านความเงียบ เสียงนั้นไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับทำให้นทีที่กำลังยืนเช็ดแก้วน้ำอยู่หลังเคาน์เตอร์สะดุ้งสุดตัว เช่นเดียวกับสมบัติและมาลีที่นั่งอยู่บนโซฟา ทั้งคู่เบิกตากว้าง จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ราวกับมันเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะปะทุ

สมบัติสูดลมหายใจเข้าลึก มือที่ยื่นไปหยิบโทรศัพท์สั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด เขาเลื่อนหน้าจอรับสายก่อนจะกรอกเสียงที่พยายามปรับให้ดูนอบน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ครับ... ครับท่าน... ผมสมบัติครับ”

ปลายสายพูดอะไรบางอย่างกลับมา นทีไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น แต่เขาสามารถมองเห็นใบหน้าของพ่อบุญธรรมที่ค่อย ๆ ถอดสี จากผิวหน้ากร้านแดดเปลี่ยนเป็นขาวซีดราวกับคนตาย เม็ดเหงื่อผุดซึมตามไรผมและกรอบหน้าอย่างรวดเร็ว

“คะ... คือ เรื่องนั้น... ผมกำลังพยายามหาอยู่ครับท่าน เงินจำนวนนั้นมัน... มันไม่ใช่บาทสองบาท...” น้ำเสียงของสมบัติสั่นเครือ ละล่ำละลักอธิบาย “ขอเวลาผมอีกสักนิดเถอะครับ ผมไหว้ล่ะ... อย่าเพิ่งทำอะไรร้านผมเลยนะครับ”

คำตอบรับจากปลายสายดูเหมือนจะเป็นคำขาดสั้น ๆ ที่ไร้ซึ่งความปรานี เพราะหลังจากนั้นสัญญาณก็ถูกตัดไปทันที สมบัติลดมือลงปล่อยให้โทรศัพท์ร่วงหลุดจากมือตกกระทบลงบนเบาะโซฟา เขาทรุดกายพิงพนักพิงอย่างหมดแรง ดวงตาเหม่อลอยคล้ายคนสติหลุด

“มัน... มันบอกว่ายังไงบ้างคุณ?” มาลีรีบถลาเข้าไปเกาะแขนสามี น้ำเสียงร้อนรนจนแทบจะกลาย เป็นเสียงกรีดร้อง “พวกมันจะเอาเงินวันไหน? มันจะมาที่นี่ไหม?”

สมบัติไม่ได้ตอบในทันที เขาใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างลูบหน้าตัวเองแรง ๆ ก่อนจะสบถออกมาด้วยความอัดอั้น “มันไม่รอแล้ว! มันบอกว่าถ้าภายในสามวันไม่มีเงินก้อนแรกไปวาง... มันจะส่งคนมาชำแหละไส้ฉันทิ้ง!”

“ตายแล้ว! แล้วเราจะเอาเงินจากไหนตั้งห้าล้านในสามวัน!” มาลีทุบอกชกตัว ร้องไห้คร่ำครวญ “ฉันบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปยุ่งกับไอ้พวกนั้น! อย่าไปหลงเชื่อคำสั่งของไอ้พวกที่มาชวนลงทุน!”

“หยุดโวยวายซะทีได้ไหม! มึงคิดว่ากูอยากให้มันเป็นแบบนี้หรือไง!” สมบัติหันไปตวาดใส่ภรรยาด้วยความโมโหโทโส ความเครียดที่สะสมทำให้เขาควบคุมอารมณ์ไม่ได้อีกต่อไป “กูก็แค่อยากสบาย! อยากรวยลัด! ใครจะไปคิดว่าธุรกิจคลังสินค้าที่แอบเอาเงินไปลงขันกับไอ้พวกนั้นมันจะเป็นแค่ฉากบังหน้า! ใครจะไปรู้ว่าเบื้องหลังมันคือการยักยอกเงินขององค์กรอัครเดช!”

นทีที่แอบยืนฟังอยู่หลังเคาน์เตอร์ถึงกับเบิกตากว้าง มือเรียวที่จับผ้าเช็ดแก้วสั่นระริกจนแทบจะปล่อยแก้วหลุดมือ ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวค่อย ๆ เผยออกมา... หนี้สินทั้งหมดนี้ไม่ใช่แค่เรื่องการพนันธรรมดา ๆ อย่างที่เขาเข้าใจในตอนแรก แต่มันคือผลพวงจากการที่สมบัติโลภมาก แอบเอาเงินไปร่วมลงทุนในธุรกิจมืดที่หักหลังองค์กรมาเฟียยักษ์ใหญ่

และที่น่ากลัวที่สุด... จำนวนเงินที่แท้จริงไม่ใช่แค่ห้าล้าน!

“ห้าล้าน... นั่นมันแค่ดอกเบี้ยรายงวดที่พวกมันทวงก้อนแรก!” สมบัติขบฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เสียงของเขาแหบพร่าคล้ายคนกำลังจะบ้า “หนี้เงินต้นทั้งหมดที่กูต้องรับผิดชอบร่วมกับไอ้พวกที่โดนจับไป... มันคือ 50ล้านบาท! มึงได้ยินไหมมาลี! ห้าสิบล้าน!”

ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางห้องโถงกว้าง มาลีนิ่งอึ้งไปคล้ายถูกสาป เสียงร้องไห้โฮเมื่อครู่เงียบกริบลงในทันตา มีเพียงดวงตาที่เบิกค้างด้วยความช็อกชำรุด ห้าสิบล้านบาท... ตัวเลขจำนวนมหาศาลที่ต่อให้พวกเขาทั้งคู่ตายแล้วเกิดใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขายร้านอาหารตามสั่งแห่งนี้พร้อมที่ดินร้อยหน ก็ไม่มีวันหามาทดใช้ได้ครบ

ในตึกแถวซอมซ่อหลังนี้ ความเงียบอันน่าสะพรึงกลัวเริ่มเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงสะอื้นไห้เบา ๆ ของมาลีที่ดังสะท้อนสลับกับเสียงถอนหายใจอย่างหนักหน่วงของสมบัติ นทีได้แต่ยืนนิ่งงันอยู่ ในมุมมืด ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยียดจนแทบระเบิด เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนขอบหน้าผาสูงชันที่กำลังจะพังทลายลงมาในไม่ช้า

ตลอดทั้งวันนั้นและวันต่อมา บ้านทั้งหลังตกอยู่ในสภาพเหมือนสุสานโบราณ ร้านอาหารถูกปิดป้าย ‘หยุดให้บริการชั่วคราว’ อย่างไม่มีกำหนด สมบัติและมาลีไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบ้านเลยแม้แต่ก้าวเดียว ทั้งคู่วิ่งวุ่นอยู่กับการรื้อค้นตู้เซฟ ตู้เสื้อผ้า และลิ้นชักทุกจุดเพื่อนำทรัพย์สินทุกชิ้นที่มีอยู่ออกมากองรวมกันบนโต๊ะกินข้าว

นทีได้รับหน้าที่ให้คอยยกน้ำยกท่าและคอยสังเกตการณ์อยู่ห่าง ๆ สายตาของเขาจับจ้องไปยังกองสมบัติของครอบครัวบุญธรรมที่วางเด่นหราอยู่กลางบ้าน... ทองคำแท่งขนาดเล็กสองสามแท่ง สร้อยคอทองคำ โฉนดที่ดินบ้านตึกแถวหลังนี้ รวมถึงสมุดบัญชีเงินฝากทุกเล่มถูกกางออกจนหมด

สมบัติใช้เครื่องคิดเลขกดคำนวณตัวเลขซ้ำแล้วซ้ำเล่า นิ้วมือของเขาจิ้มลงบนปุ่มกดด้วยความรีบร้อน ทว่าผลลัพธ์ที่ปรากฏบนหน้าจอดิจิทัลกลับไม่ได้ช่วยทำให้ใบหน้าของเขาดูดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

“หมดนี่... ทั้งทอง ทั้งเงินในบัญชี รวมถึงถ้าขายตึกนี้ได้ในราคาเร่งด่วน...” สมบัติเอ่ยเสียงแหบแห้ง ดวงตาแดงก่ำจากการไม่ได้นอน “รวม ๆ กันแล้วยังได้ไม่ถึงสิบล้านเลยด้วยซ้ำ... แล้วอีกตั้งสี่สิบล้านล่ะ? เราจะไปหามาจากไหน?”

“แล้วบาสล่ะคุณ? เราจะทำยังไงกับลูกบาส?” มาลีเอ่ยอ้างถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ตอนนี้แอบหลบหน้าอยู่ในห้องนอนชั้นบน ไม่ยอมลงมาเผชิญความจริงร่วมกับพ่อแม่ “บาสยังต้องเรียนมหาวิทยาลัย ค่าเทอม ค่ากินค่าใช้ถ้าร้านเราโดนยึด บ้านโดนยึด... ลูกเราจะอยู่ยังไง?”

“มึงยังจะมีแก่ใจมาห่วงเรื่องเรียนของมันอีกเหรอ! ตอนนี้เอาชีวิตให้รอดก่อนเถอะ! ถ้าไอ้พวกคิรากรมันมา... เราสามคนพ่อแม่ลูกไม่รอดแน่!” สมบัติทุบโต๊ะอย่างหงุดหงิด

มาลีนิ่งไป ดวงตาของเธอฉายแววครุ่นคิดบางอย่างที่เต็มไปด้วยความลึกลับและโหดร้าย สายตาของหญิงวัยกลางคนค่อย ๆ ละสายตาจากกองโฉนดที่ดิน แล้วเลื่อนมองตรงไปยังร่างโปร่งบางของนทีที่กำลังยืนถือถาดน้ำชาอยู่ไม่ไกล สายตานั้นไม่มีความเมตตา... ไม่มีแม้กระทั่งความผูกพันของคนที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย มีเพียงแววตาของนักค้ากำไรที่กำลังมองเห็น ‘สิ่งของ’ ชิ้นสุดท้ายที่มีมูลค่า

นทีรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลังเมื่อสบเข้ากับสายตาคู่นั้นของแม่บุญธรรม สัญชาตญาณในใจกรีดร้องบอกให้เขาหันหลังวิ่งหนีไปซะ แต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น

มาลีค่อย ๆ ขยับกายเข้าไปใกล้สามี ก่อนจะลดระดับเสียงลงให้กลายเป็นเสียงกระซิบกระซาบ ทว่าในความเงียบสงัดของบ้าน เสียงนั้นกลับดังพอที่จะทำให้นทีได้ยินมันอย่างชัดเจน

“...คุณ ยังมีเด็กนั่นอีกคนนะ”

คำพูดสั้น ๆ ของมาลีทำให้สมบัติชะงักกึก เขาเงยหน้าขึ้นมองตามสายตาของภรรยาตรงมายังนที เด็กหนุ่มพยายามบังคับมือไม่ให้สั่น ทว่าถาดน้ำชาในมือกลับส่งเสียงกระทบกันแผ่วเบาจนต้องรีบวางมันลงบนโต๊ะใกล้ตัว

“ไอ้นทีน่ะเหรอ?” สมบัติขมวดคิ้ว แววตาเริ่มเปลี่ยนไปเช่นกัน “มันจะไปทำอะไรได้ เงินสี่ห้าสิบล้าน ลำพังขายตัวมันชดใช้หนี้... มาเฟียระดับนั้นมันจะยอมรับเหรอวะ?”

“ยอมไม่ยอมเราก็ต้องลองเสี่ยงดูไหมคุณ?” มาลีขยับเข้าไปใกล้สามีมากขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเห็นแก่ตัว “หน้าตามันแย่ซะที่ไหน ผิวพรรณก็ดี หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราซะขนาดนั้น พวกคนรวย ๆ พวกมาเฟียใหญ่โตบางทีเขาก็ชอบของแปลก ชอบเด็กหนุ่มหน้าตาดี ๆ เอาไว้ประดับบารมี หรือเอาไว้ระบายอารมณ์... อีกอย่าง มันก็เป็นแค่เด็กกำพร้าที่ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน ถ้าเรายกมันให้พวกนั้นไป... อย่างน้อยก็อาจจะช่วยผ่อนปรนหนี้สิน หรือทำให้พวกมันถูกใจจนยอมไว้ชีวิตเราก็ได้นะ”

คำพูดทุกคำของมาลีเปรียบเสมือนมีดคมที่กรีดลึกลงบนหัวใจของนที... ‘ระบายอารมณ์’ ... ‘ยกมันให้พวกนั้นไป’ ... น้ำตาที่เขาพยายามกักเก็บมาตลอดเริ่มเอ่อคลอหน่วยตา ความจริงที่แสนเจ็บปวดตอกย้ำเข้ากลางอกว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความรักความผูกพันที่เขาคิดว่ามีในครอบครัวนี้ มันไม่มีอยู่จริงเลยแม้แต่น้อย เขาเป็นเพียงแค่สัตว์เลี้ยง... หรืออาจจะต่ำต้อยกว่านั้น เป็นเพียงแค่สิ่งของที่พวกเขามีไว้ใช้งาน และพร้อมจะโยนทิ้งเพื่อเอาตัวรอดในยามคับขัน

สมบัตินิ่งเงียบไปนาน สายตาของเขาที่มองมายังนทีเต็มไปด้วยการประเมินมูลค่า ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักว่าร่างโปร่งบางตรงหน้าจะสามารถแลกกับชีวิตของตนเองได้มากน้อยแค่ไหน ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะเหยียดยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว

“เออ... ที่มึงพูดมามันก็น่าคิด” สมบัติเอ่ยเสียงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความหวังครั้งใหม่ “พวกมันเป็นมาเฟีย เรื่องผู้หญิงเรื่องเด็กคงผ่านมือมาเยอะ แต่เด็กใส ๆ ซื่อ ๆ แบบไอ้นทีอาจจะถูกใจพวกมันก็ได้... ดีกว่าปล่อยให้มันอยู่บ้านเฉย ๆ เปลืองข้าวสุกไปวัน ๆ”

ทั้งคู่เริ่มพยักหน้าให้กันและเริ่มวางแผนการบางอย่างด้วยความกระตือรือร้น โดยไม่สนใจเลยว่าเด็กหนุ่มที่พวกเขากำลังพูดถึงกำลังยืนตัวสั่นเทา น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความสะเทือนใจอยู่ไม่ไกล

บ่ายวันนั้น นทีถูกสั่งให้กลับเข้าไปอยู่ในห้องใต้บันไดและห้ามออกมาข้างนอกหากไม่ได้รับอนุญาต ความมืดและความแคบของห้องกลับกลายเป็นสถานที่หลบภัยเพียงแห่งเดียวที่เขาเหลืออยู่ เด็กหนุ่มนั่งกอดเข่า ร้องไห้สะอื้นแผ่วเบาเพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกไปด้านนอก ความอบอุ่นที่เคยคาดหวัง ชีวิตที่เป็นของตัวเองที่เคยฝันถึงยามนั่งมองดาว... บัดนี้มันพังทลายลงไปต่อหน้าต่อตา

ล่วงเลยจนถึงยามค่ำคืน ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมบ้านอีกครั้ง นทีที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่นด้วยความเพลียพลันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาเดินลงมาจากชั้นบน เขาค่อย ๆ ขยับกายไปแนบหูกับบานประตูห้องใต้บันไดเพื่อฟังเสียงด้านนอก

เสียงของสมบัติและมาลีกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอีกครั้ง น้ำเสียงของพ่อบุญธรรมดูนอบน้อมและหวาดกลัวยิ่งกว่าเมื่อเช้า

“ครับ... ครับ คุณธาม... ผมเตรียมของชดใช้หนี้ส่วนแรกไว้แล้วครับ... ครับ รับรองว่าต้องถูกใจนายใหญ่แน่นอน... เป็นเด็กหนุ่มบริสุทธิ์ หน้าตาสะสวย ไม่เคยผ่านมือใครมาก่อน...”

หัวใจของนทีเต้นรัวราวกับกลองรบ ลมหายใจสะดุดกึกด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด คำพูดเหล่านั้นชัดเจนแล้วว่าพวกเขากำลังจะทำอะไร

“...ใช่ครับ ๆ พรุ่งนี้เช้าพวกคุณมารับตัวมันไปได้เลย... เอามันไปแทนหนี้ก้อนแรกก่อนนะครับ ส่วนที่เหลือผมจะรีบหามาให้...”

‘เอามันไปแทนหนี้...’

ประโยคสุดท้ายของสมบัติดังก้องอยู่ในโสตประสาทของนทีราวกับคำพิพากษาประหารชีวิต ร่างโปร่งบางทรุดฮวบลงกับพื้นห้องอันเย็นเยียบ มือเรียวยกขึ้นอุดปากตัวเองแน่นเพื่อกักเก็บเสียงกรีดร้องแห่งความสิ้นหวัง... ชีวิตของเขาหมดสิ้นแล้ว... พรุ่งนี้เช้า เขาจะต้องถูกส่งตัวไปให้ ‘คิรากร’ มาเฟียผู้โหดเหี้ยมคนนั้น... คนที่ใคร ๆ ก็บอกว่าเป็นปีศาจเดินดิน ซาตานในคราบมนุษย์ที่จะทรมานเขาจนตาย

อนาคตที่เคยวาดฝัน... บัดนี้เหลือเพียงความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้งและพันธนาการอันโหดร้ายที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น