ตอนที่ 1 : เด็กที่ไม่มีใครต้องการ

ตอนที่ 1 : เด็กที่ไม่มีใครต้องการ

เสียงนาฬิกาปลุกเรือนเก่าส่งเสียงแผ่วเบาคล้ายคนหมดแรงในเวลาตีสี่ตรง นทีลืมตาขึ้นมาในความมืดสนิทของห้องใต้บันไดที่ทั้งแคบและอับชื้น เขายันกายลุกขึ้นนั่งบนฟูกบาง ๆ ที่แทบจะไม่ช่วยซับความเย็นจากพื้นปูนด้านล่าง ความเมื่อยล้าจากงานของเมื่อวานยังคงฝังลึกอยู่ในมวลกล้ามเนื้อ แขนขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน แต่เด็กหนุ่มไม่มีเวลาแม้แต่จะทอดถอนใจ

ร่างโปร่งบางรีบก้าวออกจากห้องขนาดเท่ารูหนู มุ่งตรงไปยังห้องครัวหลังร้านอาหารตามสั่งทันที หน้าที่แรกของวันเริ่มต้นด้วยความเงียบเชียบทว่าเร่งรีบ นทีเปิดก๊อกน้ำ ล้างผักกองโตที่เพิ่งมาส่งเมื่อตอนตีสามครึ่ง นิ้วมือเรียวซีดเริ่มชาหนึบเมื่อต้องแช่อยู่ในน้ำเย็นจัดเป็นเวลานาน ทว่าเขากลับไม่กล้าชะงักมือแม้เพียงวินาทีเดียว

‘ถ้าช้ากว่านี้... พ่อจะโมโหอีก’

ความคิดนั้นเป็นดั่งแส้ที่คอยหวดต้อนให้เขาต้องขยับกายอยู่ตลอดเวลา

แสงแรกของวันยังไม่ทันจับขอบฟ้า เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่คุ้นเคยและชวนให้ใจสั่นสะท้านก็ดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นเหล้าโชยหึ่ง

“มัวแต่เอ้อระเหยอะไรอยู่ฮะ! ไอ้นที! ตื่นตั้งนานแล้วทำไมเพิ่งล้างผักได้แค่นี้ วัน ๆ ไม่เคยได้ดั่งใจสักอย่าง เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ !”

เสียงตวาดกร้าวของสมบัติ พ่อบุญธรรม ดังลั่นทำลายความเงียบของยามเช้า ไม่ใช่แค่คำพูด... ฝ่ามือหนาคว้าตะกร้าผักที่ล้างเสร็จแล้วโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี ผักกาดขาวกระจายเกลื่อนกลาดไปทั่วพื้นปูนที่ยังไม่ได้ถู นทีสะดุ้งสุดตัว ความกลัวแล่นปราดเข้าจับขั้วหัวใจ ทว่าสิ่งแรกที่เขาทำไม่ใช่การร้องไห้หรือโต้เถียง แต่เป็นการคุกเข่าลงบนพื้นเย็น ๆ เพื่อรีบเก็บผักเหล่านั้นขึ้นมาใหม่

“ขอโทษครับพ่อ... นทีจะรีบทำเดี๋ยวนี้ครับ”

กระแสเสียงของเด็กหนุ่มสั่นพร่า เขาพยายามบังคับไม่ให้หยาดน้ำตาไหลลงมา เพราะรู้ดีว่าน้ำตาของผู้แพ้มีแต่จะทำให้สมบัติหงุดหงิดมากขึ้น

“เออ! ให้มันจริงเถอะ มัวแต่อืดอาดแบบนี้ไง ร้านถึงไม่เจริญสักที!” สมบัติทิ้งท้ายด้วยการเตะถังน้ำโครมใหญ่ ก่อนจะเดินสะบัดก้นกลับไปนอนต่อ ทิ้งให้นทีผจญกับความเจ็บปวดลึก ๆ ในอกเพียงลำพัง

ไม่นานนัก มาลี แม่บุญธรรมก็เดินนุ่งผ้าถุงเข้ามาในครัว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความบึ้งตึง สายตาที่มองมายังนทีไม่มีกระแสความเอ็นดูอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเรียกร้องและจิกหัวใช้งาน

“ล้างผักเสร็จแล้วก็ไปหั่นหมูหั่นไก่ซะ แล้วอย่าลืมขัดกระทะหลังร้านด้วยล่ะ อ้อ... เสร็จจากในครัวแล้วไปซักผ้าของตาบาสด้วยนะ รายนั้นเขามีเรียนเช้า อย่าให้เขาต้องรอนาน”

ตาบาส... หรือ ‘บาส’ ลูกชายแท้ ๆ ของบ้านนี้ วัยไล่เลี่ยกับนที ทว่าชีวิตกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ในขณะที่นทีต้องตื่นตีสี่มาสู้ชีวิตในครัว บาสกลับนอนหลับปุ๋ยอยู่ในห้องส่วนตัวที่มีเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ ไม่เคยต้องหยิบจับงานบ้านแม้แต่ชิ้นเดียว เสื้อผ้าทุกชิ้น แม้กระทั่งกางเกงใน ก็เป็นนทีที่ต้องคอยซักและรีดให้เรียบกริบอยู่เสมอ

“ครับแม่...” นทีรับคำเสียงแผ่ว

เขายอม... ยอมทุกอย่างโดยไม่เคยตัดพ้อล่วงเกิน เพราะคำว่า ‘บุญคุณ’ มันค้ำคออยู่เสมอ ตั้งแต่จำความได้ นทีรู้แค่ว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ถ้าไม่มีครอบครัวนี้ชุบเลี้ยงและให้ที่ซุกหัวนอน เขาอาจจะตายไปนานแล้วบนข้างถนน ความคิดที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กทำให้เขาเชื่อมั่นว่า ตนเองต้องก้มหน้าทำงานชดใช้เศษเสี้ยวความเมตตาที่พวกเขาหยิบยื่นให้ แม้ความเมตตานั้นจะปนเปื้อนไปด้วยหยาดเหงื่อและรอยช้ำก็ตาม

วันทั้งวันผ่านไปราวกับภาพม้วนเดิมที่ฉายซ้ำ นทีวิ่งรอกรับออเดอร์ เสิร์ฟอาหาร เช็ดโต๊ะ ขัดกระทะร้อน ๆ หน้าเตาจนเหงื่อท่วมกาย ใบหน้าหวานหมองหม่นด้วยคราบเขม่าควันและความล้า ล่วงเลยจนถึงเวลาเกือบเที่ยงคืน หลังจากร้านปิดและเขากวาดเช็ดทุกอย่างจนสะอาดเอี่ยม ร่างโปร่งบางถึงได้มีเวลาเป็นของตัวเองจริงๆ

นทีเดินเลี่ยงออกมาทางประตูหลังร้าน ทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้ตัวเก่าที่ผุพัง ลมยามค่ำคืนพัดมาอ่อน ๆ ช่วยดับความร้อนรุ่มบนผิวเนื้อไปได้บ้าง เด็กหนุ่มแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้ากว้าง... ค่ำคืนนี้ฟ้าโปร่งจนเห็นดวงดาวระยิบระยับพร่างพรายอยู่ไกลแสนไกล

เขายกมือขวาขึ้นมาตรงหน้า พยายามเอื้อมนิ้วออกไปหาแสงดาวดวงที่สว่างที่สุด ราวกับอยากจะคว้ามันมาไว้ในมือ

“ถ้าวันหนึ่ง... ฉันบินได้เหมือนนกก็คงดี” นทีพึมพำกับความเงียบ แววตาที่เคยหม่นแสงกลับทอประกายความหวังเล็ก ๆ “อยากมีชีวิตที่เป็นของตัวเองจริง ๆ สักครั้ง ไม่ต้องคอยหลบฝ่ามือใคร ไม่ต้องคอยฟังคำด่า... แค่ได้ใช้ชีวิตในแบบที่อยากใช้”

รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่ม แต่อยู่ได้เพียงไม่นาน ความเป็นจริงอันโหดร้ายก็ฉุดเขาลงมาจากวิมานกลางอากาศ

เคร้ง!

เสียงข้าวของแตกหักดังมาจากด้านในบ้าน พร้อมกับกระแสเสียงตวาดแผดลั่นที่คุ้นเคย ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้มุ่งเป้ามาที่เขา แต่เป็นเสียงของสมบัติและมาลีที่กำลังทะเลาะกันอย่างรุนแรง นทีสะดุ้ง รีบลุกขึ้นยืนแล้วค่อย ๆ ก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบไปที่บานหน้าต่างกระจกหลังบ้านที่แง้มอยู่เล็กน้อย

เขารู้ดีว่าไม่ควรยุ่งเรื่องของฝ่ายผู้ใหญ่ แต่กระแสเสียงที่สั่นเครือและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของแม่บุญธรรมทำให้เขาต้องหยุดฟัง

“แล้วเราจะทำยังไงกันดีฮะคุณ! เงินตั้งห้าล้าน! ห้าล้านเชียวนะ! ลำพังแค่รายได้จากร้านอาหารสับปะรังเคคูหานี้ ชาติตระกูลไหนถึงจะหาเงินมาคืนพวกมันได้หมด!” มาลีแผดเสียงร้องไห้โฮ ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มแป้งหนาเตอะบัดนี้ซีดเผือด

“โว้ย! จะโวยวายทำไมวะ! ฉันก็ไม่คิดว่าไอ้พวกบ่อนพนันมันจะตามมาทวงโหดขนาดนี้ไง!” สมบัติทุบโต๊ะเสียงดังสนั่น พลางเดินพล่านไปมา “พวกมันบอกว่า... ถ้าอาทิตย์หน้าไม่มีเงินไปจ่ายหนี้ครึ่งหนึ่ง มันจะมาพังร้าน แล้วก็ตัดมือฉันทิ้ง!”

“ตัดมือ?! ตายแล้ว... ฉันไม่ยอมนะคุณ! แล้วพวกมันเป็นใคร ทำไมถึงได้เถื่อนขนาดนี้!”

“พวกองค์กรอัครเดช... พวกมาเฟียคิรากรนั่นแหละ! มึงรู้จักไหม! ไอ้คนที่ใคร ๆ ก็บอกว่ามันเป็นปีศาจเดินดินน่ะ! ถ้าตกอยู่ในมือมัน... อย่าหวังว่าจะรอดชีวิตกลับมาเลย!”

คำว่า ‘ห้าล้าน’ และ ‘คิรากร’ ดังก้องอยู่ในหัวของนทีราวกับเสียงระเบิด ความกลัวชนิดใหม่ที่เย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง หนี้จำนวนมหาศาลขนาดนั้น ครอบครัวบุญธรรมไม่มีวันหามาได้แน่ และความซวยครั้งใหญ่กำลังจะมาเยือนบ้านหลังนี้

เด็กหนุ่มยืนนิ่งค้างอยู่ในความมืดหลังบ้าน ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจเต้นรัวด้วยความสั่นสะท้าน... เขารู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่า พายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดเข้ามานี้ มันต้องเกี่ยวพันและเปลี่ยนแปลงชีวิตอันริบหรี่ของเขาไปตลอดกาล