Masukคฤหาสน์วราธิป – วันเกิดครบรอบ 5 ขวบของอิงฟ้าวันนี้เป็นวันพิเศษของ ‘อิงฟ้า วราธิป’ ลูกสาววัย 5 ขวบของอคินและเพลงผ้าทั้งบ้านถูกตกแต่งด้วยลูกโป่งและริบบิ้นสีชมพู งานเลี้ยงเล็ก ๆ ถูกจัดขึ้นที่สวนหลังคฤหาสน์ แขกที่มาร่วมงานก็มีแค่ครอบครัวและเพื่อนสนิทเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังก้องไปทั่วสนามหญ้าและทุกอย่างก็ดูปกติดี…จนกระทั่ง ‘เด็กชายตัวแสบ’ คนหนึ่งเดินเข้ามาหาอิงฟ้า พร้อมยื่นดอกไม้ให้เธอ"อิงฟ้าครับ… นี่ดอกไม้ให้ครับ" เด็กชายตัวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงเขินอายอคินที่กำลังคุยกับภูวดลอยู่หันขวับใบหน้าของเขาเปลี่ยนสีทันที"เดี๋ยวนะ… นี่มันเด็กไหนวะ?"อิงฟ้ากะพริบตาปริบ ๆ มองดอกไม้ในมือ ก่อนจะยิ้มหวาน “ขอบคุณนะคะ พี่พัฒน์”"พี่พัฒน์?" อคินแทบสำลักน้ำส้มที่กำลังดื่มอยู่เด็กนี่เป็นใครกัน? ทำไมลูกสาวของเขาถึงเรียกมันว่า ‘พี่’ ได้อย่างสนิทสนมขนาดนี้?อคินรีบก้าวเข้าไปหาทันที ดึงอิงฟ้าเข้ามากอดแน่น ก่อนจะหรี่ตามองเด็กชายตัวเล็กตรงหน้า"หนูชื่ออะไรนะ?" อคินถามเสียงต่ำ"ผมชื่อพัฒน์ครับ""อายุเท่าไหร่?""หกขวบครับ"อคินหรี่ตาลง "อายุหกขวบ แต่กล้าให้ดอกไม้ลูกสาวฉัน?"พัฒน์กระพริบตาปริบ ๆ “ก็
เสียงเพลงคลอแผ่วเบา สายลมเย็นพัดพากลิ่นหอมของดอกไม้นานาชนิดที่บานสะพรั่งในสวนอันกว้างใหญ่ ตะวันยามเย็นสาดแสงสีทองอ่อน ทอประกายลงมายังพื้นที่จัดงานเพลงผ้าสวมชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ ลูกไม้ละเอียดถักทอเป็นลวดลายงดงาม โอบกระชับกับเรือนร่างของเธอ ผ้าคลุมหน้าโปร่งแสงปล่อยยาวลงมาจรดแผ่นหลัง เธอรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรง ขณะยืนอยู่หน้ากระจก ยายทวดของเธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้ ๆ มองเธอด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความรัก“หลานยายสวยที่สุด” เสียงของท่านสั่นเครือเพลงผ้ายิ้ม น้ำตาคลอเบา ๆ ก่อนจะก้มลงจูบมือเหี่ยวย่นของยาย “ขอบคุณค่ะยาย”ประตูห้องแต่งตัวเปิดออก แม่ของเธอเดินเข้ามาพร้อมอิงฟ้า ลูกสาวตัวน้อยวัยสองขวบในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีขาว“คุณแม่สวยจังเลย” อิงฟ้าพูดเสียงใส ดวงตากลมโตเป็นประกายเพลงผ้าหัวเราะพลางอุ้มลูกขึ้นมาหอมแก้ม “แล้วลูกสาวแม่ล่ะ สวยเหมือนแม่ไหมคะ?”อิงฟ้าพยักหน้าหงึก ๆ อย่างมั่นใจ “สวยเหมือนคุณพ่อค่ะ”ทุกคนในห้องหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูอคินยืนอยู่ปลายทางเดิน หัวใจเต้นแรงเมื่อเห็นเจ้าสาวของเขาก้าวออกมาพร้อมแม่ของเธอเธอสวย… สวยกว่าทุกวันที่เขาเคยเห็นอิงฟ้าเดินนำหน้าโปรยกลีบดอกไม้ไปต
คฤหาสน์วราธิป – สายวันหนึ่งเสียงกริ่งหน้าคฤหาสน์ดังขึ้น เพลงผ้าซึ่งกำลังกล่อมอิงฟ้าให้หลับเงยหน้าขึ้น ก่อนจะหันไปมองอคินที่กำลังอ่านเอกสารอยู่“คุณคะ มีคนมากดกริ่ง”อคินละสายตาจากเอกสาร ก่อนจะพยักหน้าไปทางแม่บ้าน “ป้าพิส ไปดูให้หน่อยว่าใครมา”ไม่กี่นาทีต่อมา แม่บ้านเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “คุณผู้หญิงคะ คุณลลิตากับคุณภูวดลมาหาค่ะ”เพลงผ้าชะงัก ก่อนจะเบิกตากว้าง “ลลิตา?”เธอรีบลุกขึ้นทันที แต่อคินจับแขนเธอไว้เบา ๆ “เดี๋ยวสิ เดินช้า ๆ ก่อน เดี๋ยวสะดุด”เพลงผ้าหัวเราะเบา ๆ “ฉันไม่ได้ท้องอีกครั้งนะคะ”อคินเบ้ปาก “แต่เธอเป็นแม่ลูกอ่อน ฉันเป็นห่วง”เพลงผ้าอมยิ้ม ก่อนจะเดินออกไปที่ห้องรับแขก และเมื่อเธอเห็นผู้มาเยือน เธอก็แทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่“ลลิตา”ลลิตาลุกขึ้นจากโซฟาทันที ก่อนจะวิ่งเข้ามาสวมกอดเพื่อนรักของเธอแน่น“เพลงผ้า ฉันคิดถึงเธอมาก”“ฉันก็คิดถึงเธอ ฮือออ” เพลงผ้าหัวเราะทั้งน้ำตา กอดเพื่อนรักไว้แน่น “ขอโทษนะ ที่ไม่ได้ติดต่อไปเลย”ลลิตาส่ายหน้า “ไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันเข้าใจทุกอย่าง ฉันดีใจที่เธอมีความสุข”เพลงผ้าผละออก ก่อนจะเหลือบมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้า
โรงพยาบาล – วันพิเศษของครอบครัวหลังจากที่เพลงผ้าคลอด ‘อิงฟ้า วราธิป’ ได้ประมาณสามเดือน ข่าวดีอีกอย่างก็มาถึงแม่ของเธอ… อาการดีขึ้น และสามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้ววันนี้ทั้งอคิน เพลงผ้า และยายพากันมารับแม่ของเธอออกจากโรงพยาบาลหลังจากที่รักษาตัวมานานหลายเดือนเพลงผ้าเดินเข้าไปในห้องพักของแม่ ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น"แม่…"แม่ของเธอหันมายิ้มอ่อน ๆ เมื่อเห็นหน้าลูกสาวที่อุ้มหลานตัวน้อยอยู่ในอ้อมแขน"แม่… อิงฟ้ามาหาแม่แล้วนะคะ" เพลงผ้าพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ก่อนจะพาเด็กน้อยเข้าไปใกล้แม่ของเธอรับอิงฟ้าไปอุ้มเบา ๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรัก"หลานยาย…" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "ยายดีใจที่ได้เจอหนูนะลูก"อิงฟ้าทำตาแป๋ว มองหน้าคุณยายของเธอ ก่อนจะส่งเสียงอ้อแอ้"อุแว้~"ทุกคนหัวเราะขึ้นพร้อมกัน อคินยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาพยุงแม่ของเพลงผ้า"คุณแม่พร้อมกลับบ้านหรือยังครับ?"แม่ของเพลงผ้ายิ้ม "ขอบคุณนะอคิน… ที่ดูแลเพลงผ้าและอิงฟ้าอย่างดี"อคินพยักหน้าหนักแน่น "แม่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะดูแลทั้งสองคนไปตลอดชีวิต"เพลงผ้ามองสามีของเธอด้วยความรัก ก่อนจะจับมือของเขาไว้แน
สวนสาธารณะกลางเมือง – ที่แห่งความทรงจำสายลมเย็นพัดผ่านใบไม้ที่ไหวเอน ส่งเสียงกระซิบเบา ๆ ยามค่ำคืน สวนสาธารณะแห่งนี้เงียบสงบ มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟส่องสว่างเป็นระยะ และเสียงจักจั่นที่ร้องประสานกันเพลงผ้ายืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ต้นไม้ที่เธอมักมานั่งพักใจเวลาที่เหนื่อยล้าและที่สำคัญ…มันคือที่แรก ที่เขาบังคับให้เธอเซ็นสัญญา…ที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นด้วยความเจ็บปวดแต่คืนนี้…เธอไม่รู้ว่าเขาพาเธอมาที่นี่ทำไมเธอได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา อคินเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างเธอ เว้นระยะห่างเพียงเล็กน้อยเขาไม่ได้แตะต้องเธอ ไม่ได้พยายามบีบบังคับอะไรเหมือนเมื่อก่อนเขาแค่… มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึก“ทำไมถึงพาฉันมาที่นี่?” เพลงผ้าถามเสียงเรียบอคินเงยหน้ามองต้นไม้ต้นนั้น ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ“เพราะฉันอยากแก้ไขอดีต”เพลงผ้าหันมามองเขา ดวงตาของเธอฉายแววสงสัย“ที่นี่คือที่แรกที่ฉันทำร้ายเธอ” อคินพูดช้า ๆ “ฉันบังคับเธอ ฉันทำทุกอย่างผิดพลาดไปหมด… และฉันอยากขอโทษเธอที่นี่”เธอเงียบลง ปล่อยให้ลมพัดผ่านใบหน้า“ฉันรู้ว่าคำขอโทษอาจจะไม่มีความหมายมากพอ…” อคินพูดต่อ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นแต
อคินชะงัก "เป็นไปไม่ได้!"แอนนาแอบขำ "มีวิจัยออกมาแล้วนะคะ ว่าผู้ชายบางคนที่รักภรรยามาก จะมีอาการแพ้ท้องร่วมไปด้วย… แบบนี้ บอสคงรักคุณเพลงผ้าสุดหัวใจเลยล่ะสิคะ?"อคินถลึงตาใส่ "เธอเงียบไปเลยนะ แอนนา!"เชษฐหัวเราะหนักกว่าเดิม "โอ๊ย! บอสโหด ๆ ของพวกเรากลายเป็นคนแพ้ท้องแทนเมียไปซะแล้ว!""พอเลยนะ!" อคินตวาดเสียงเข้ม ใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อย เขาพยายามลุกขึ้น แต่ร่างกายยังรู้สึกโอนเอนนิดหน่อยแอนนารีบส่งขวดน้ำให้ "บอสลองจิบน้ำหน่อยไหมคะ? หรือจะให้ฉันโทรบอกคุณเพลงผ้าให้มารับ?"อคินชะงัก รีบโบกมือปฏิเสธทันที "ไม่ต้อง!" 11:00 น. – หน้าโต๊ะทำงานของอคินข่าวเรื่อง บอสแพ้ท้องแทนเมีย กระจายไปทั่วออฟฟิศในเวลาไม่นานพนักงานหลายคนแอบซุบซิบกันขำ ๆ"จริงเหรอเนี่ย? บอสอคินแพ้ท้องแทนภรรยา?""ดูท่าทางเขาจะรักเมียมากจริง ๆ นะ!""สงสัยอีกไม่นาน บอสคงยอมสยบแทบเท้าเมียแน่ ๆ!"เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นทั่วบริษัทส่วนอคินที่นั่งฟังอยู่ในห้องทำงาน…เขาได้แต่กุมขมับ แล้วบ่นกับตัวเองเบา ๆ"ฉันหมดสิ้นความน่าเกรงขามแล้วใช่ไหมเนี่ย…"หลังจากที่โดนพนักงานแซวเรื่อง แพ้ท้องแทนเมีย มาทั้งเช้า อคินก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต
สถานที่: ร้านกาแฟที่เพลงผ้าทำงาน ร้านกาแฟเปิดให้บริการตามปกติ กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟบดสดลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ ลูกค้านั่งจิบเครื่องดื่ม ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่นและคุ้นเคยที่โต๊ะด้านในสุด หญิงสาวร่างบางในชุดกระโปรงสีอ่อนนั่งไขว้ขา มือเรียวค่อยๆ คนกาแฟในแก้ว
แต่ในความจริง... เธอไม่ได้ทำอะไรเลยหลังจากส่งคำขออุทธรณ์ไปไม่ถึง 24 ชั่วโมง เพลงผ้าก็ได้รับอีเมลแจ้งเตือนจากเฟซบุ๊กว่า บัญชีของเธอได้รับการกู้คืน เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก ขณะที่รีบกดเข้าไปตรวจสอบเมื่อเธอเข้าสู่ระบบ เฟซบุ๊กของเธอกลับมาเป็นปกติ ไม่มีอะไรหายไป ยกเว้นบางโพสต์ที่ดูเหมือนจะถูกซ่อนไว้ชั่ว
ร้านกาแฟ เวลาเช้า สียงเครื่องชงกาแฟดังเป็นจังหวะ เสียงพูดคุยของลูกค้าในร้านดังคลอเป็นฉากหลัง กลิ่นหอมของกาแฟคั่วสดลอยอวลอยู่ทั่วร้านลลิตาก้าวเข้ามาในร้าน สายตาของเธอไล่หาคนที่เธอต้องการพบ ก่อนจะเห็นเพลงผ้ากำลังจัดแก้วกาแฟให้ลูกค้าอยู่หลังเคาน์เตอร์"ไง เพื่อนสุดที่รัก"
ด้านของเชษฐ์: รายงานความผิดปกติให้กับอคินที่กรุงเทพฯ อคิน วราธิป นั่งอยู่ในห้องทำงานของเขา ภายในคฤหาสน์วราธิป โต๊ะทำงานของเขาเต็มไปด้วยเอกสารและโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างไว้ บรรยากาศในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงของเข็มนาฬิกาที่เดินไปตามเวลาเสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์ดังขึ้น... วีดีโอคอลจากเชษฐ์ชายหนุ่มกดรั







