เกมเพิ่งเริ่ม

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ทำให้อธิปละสายตาจากเอกสารตรงหน้า เขาหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาดู ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็น ข้อความแจ้งเตือนจากแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดีย

PLANG PHA ได้ส่งคำขอเป็นเพื่อนของคุณแล้ว

ปลายนิ้วเรียวกดเข้าไปยังโปรไฟล์ของเธอ ดวงตาคมกริบไล่ดูรายละเอียดของหญิงสาวตรงหน้า ภาพโปรไฟล์ที่อ่อนหวาน แววตาใสซื่อ และรอยยิ้มบางที่ดูมีเสน่ห์ น่ามองกว่าที่เขาจำได้เสียอีก

เธอคือผู้หญิงที่ร้านกาแฟจริงๆ...

อธิปเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างครุ่นคิด เธอส่งคำขอเป็นเพื่อนมา... นั่นหมายความว่าเธอเปิดโอกาสให้เขาเข้าไปในโลกของเธอใช่ไหม?

ริมฝีปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มบาง ก่อนจะกดเข้าไปดูโพสต์ของเธอ ไลก์ภาพถ่ายสองสามภาพอย่างไม่ลังเล

แพรไหมเฝ้ามองหน้าจอมือถือด้วยความพึงพอใจ ขณะที่ อธิปเริ่มกดไลก์รูปและโพสต์ของเธอ

"ติดกับแล้ว..." เธอพึมพำเบาๆ ริมฝีปากบางกระตุกเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น ดวงตาเปล่งประกายด้วยความรู้สึกเหนือกว่า

เธอวางโทรศัพท์ลง คว้าบุหรี่ขึ้นมาจุด สูดมันเข้าปอดช้าๆ เหยื่อเริ่มให้ความสนใจ นั่นหมายความว่าเกมที่เธอวางไว้กำลังดำเนินไปตามแผน

อธิปวางเอกสารตรงหน้าลงทันที เขากดเข้าไปช่องแชตเพื่อคุยกับเธออย่างไม่ลังเล

 อธิป: สวัสดีครับเพลงผ้า ผมดีใจที่คุณส่งคำขอมาเป็นเพื่อน แค่แปลกใจนิดหน่อยที่คุณจำผมได้

เขากดส่งข้อความไป แล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ รอคำตอบของเธอด้วยความสนใจ

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น แพรไหมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นชื่อ 'อธิป วราธิป' ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ดวงตาเธอวาววับด้วยความตื่นเต้น

เธอใช้เวลาไม่นานนักในการร่างข้อความตอบกลับอย่างแนบเนียน ก่อนจะกดส่ง

 PLANG PHA: สวัสดีค่ะคุณอธิป แน่นอนค่ะ ฉันจำคุณได้ ร้านกาแฟของเรามีลูกค้าประจำไม่กี่คน และคุณเป็นหนึ่งในนั้น ขอบคุณที่ให้นามบัตรมานะคะ แต่ทางร้านมีกฎไม่ให้คุยกับลูกค้าและให้ความสนิทสนมกับลูกค้ามากเกินไป

เธอจงใจเพิ่มความเป็นกันเอง แต่ยังคงเว้นระยะห่างพอให้เขาต้องการเข้าหาเธอมากขึ้น

อธิปอ่านข้อความของเธอแล้วยิ้มออกมา เธอจำเขาได้ นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากรู้จักเธอมากขึ้น

อธิป: ถ้าอย่างนั้นเวลาผมเจอคุณที่ร้าน ผมจะทำตัวเป็นลูกค้าที่ดี คุณจะไม่ได้ถูกตำหนิ ผมก็เป็นคนติดกาแฟน่ะครับ คาปูชิโน่ของร้านคุณอร่อยมาก

เขากดส่งข้อความไปก่อนจะมองหน้าจอ รอให้เธอตอบกลับด้วยหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย

วันต่อมา อธิปเดินเข้ามาในร้านกาแฟที่เขาแวะเวียนมาประจำ กลิ่นหอมของกาแฟคั่วสดลอยคลุ้งไปทั่วร้าน ทำให้เขาผ่อนคลายอย่างไม่น่าเชื่อ

สายตาของเขาไล่มองไปที่เคาน์เตอร์ และเห็นเธอ... เพลงผ้าแม้ว่าในเวลางาน เธอจะทำเหมือนไม่สนใจเขา เพราะเป็นกฎของร้าน แต่ทุกครั้งที่เขามา เธอจะเฝ้าสังเกต ว่าวันนี้เขาใส่ชุดสีอะไร สีหน้าเป็นอย่างไร หรือแม้แต่เครื่องดื่มที่เขาสั่ง

เธอใส่ใจเขา... ถึงแม้จะไม่พูดออกมาตรงๆ

แพรไหมมองนาฬิกา ก่อนจะยิ้มบางๆ เธอรู้ดีว่า อธิปเป็นคนตรงเวลาเสมอ ทุกวันเขาจะเข้ามาที่ร้านกาแฟเวลาเดิม สั่งเมนูเดิม และนั่งที่โต๊ะเดิม

คืนนั้น อธิปกลับมาถึงบ้านหลังจากวันอันเหน็ดเหนื่อย เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นข้อความจาก PLANG PHA ที่ส่งมา

PLANG PHA: คุณใส่สูทสีน้ำเงินแล้วดูดีมากเลยค่ะ วันนี้เหนื่อยไหมคะ? รักษาสุขภาพนะคะ

อธิปชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกระตุกยิ้มบางๆ เธอสังเกตเขาจริงๆ...

มือหนาเลื่อนนิ้วไปบนหน้าจอ ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

อธิป: ขอบคุณครับ วันนี้เหนื่อยนิดหน่อย แต่ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว

เขาส่งข้อความไป ก่อนจะเอนตัวพิงพนักโซฟา เธอคือความสุขเล็กๆ ของเขา... และเขากำลังติดกับเธอมากขึ้นทุกที

แพรไหม มองข้อความที่เขาส่งมา ก่อนวางโทรศัพท์ลง คว้าบุหรี่ขึ้นมาจุด สูดมันเข้าปอดช้าๆ อย่างสบายใจทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เธอวางไว้

เธอค่อยๆ ปรับตัวเองให้เข้ากับจังหวะของเหยื่อ มาให้ทันเขา ค่อยๆ เฝ้าสังเกตว่าเขาทำอะไร ใส่เสื้อผ้าแบบไหน มีท่าทางแบบไหน ชอบดื่มอะไร และวันไหนที่เขาดูเหนื่อยล้า เพื่อเป็นหัวข้อสนทนา แม้แต่เหตุการณ์เล็กๆน้อยในร้าน

เธอจะให้เขาติดเธอ โดยที่เขาไม่รู้ตัว เหมือนที่เขาติดกาแฟ แล้วถ้าวันไหน ไม่ได้กินเขาจะใจสั่น กระวนกระวายใจ

กลิ่นหอมของน้ำหอมปรับอากาศชั้นดีลอยอวลทั่วห้อง ประสานกับกลิ่นไม้สักจากเฟอร์นิเจอร์สุดหรู โต๊ะทำงานไม้โอ๊กขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง รายล้อมไปด้วยแฟ้มเอกสารที่ถูกวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ

แสงจากโคมไฟสีส้มอ่อนส่องกระทบไปยังแฟ้มเอกสารกองโต ในบรรยากาศอันเงียบสงบ เสียงพลิกกระดาษของชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานดังขึ้นเป็นจังหวะ

เสียงหัวเราะของอธิปดังขึ้นเป็นระยะ ท่ามกลางบรรยากาศที่เคร่งขรึมของห้อง

“คิน ฉันเจอคนที่ใช่แล้วว่ะ”

อคินละสายตาจากเอกสารในมือ ก่อนจะเงยหน้ามองพี่ชายที่กำลังยิ้มกว้างราวกับพบสิ่งล้ำค่า

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถอนหายใจ

"อะไรอีกล่ะพี่? คุยกับใครในเฟซบุ๊กอีกแล้ว?"

อธิปหัวเราะในลำคอ ก่อนยื่นโทรศัพท์มือถือมาให้

"ดูนี่สิ"

“คิน ฉันเจอคนที่ใช่แล้วว่ะ” อธิปพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

อคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “อะไรอีกล่ะพี่? คุยกับใครในเฟซบุ๊กอีกแล้ว?” น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความเคยชิน

อธิปหัวเราะเบา ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วยื่นให้เขาดู บนหน้าจอปรากฏรูปโปรไฟล์ของหญิงสาวในชุดเดรสสีขาว ผมยาวสลวยรับกับใบหน้าหวานละมุน

ชื่อของเธอสะดุดตา เพลงผ้า

อคินมองชื่อในโปรไฟล์แล้วกระตุกยิ้มขบขัน

“เพลงผ้า? ชื่อแปลก” เขาเหลือบมองรูปโปรไฟล์หญิงสาว เธอยิ้มละมุน ดวงตากลมโตดูไร้เดียงสา แต่มันไม่ทำให้เขารู้สึกวางใจ ผู้หญิงแบบนี้ พี่ชายของเขาพบมาแล้วนับไม่ถ้วน และจบลงด้วยความผิดหวังทุกครั้ง

“พี่แน่ใจเหรอว่าเธอไม่ได้มาหลอกเอาเงิน?” อคินพูดตรง ๆ

อธิปชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาฉายแววไม่พอใจ “ไม่ใช่แบบนั้น เพลงผ้าเป็นผู้หญิงที่ดี เธอไม่เคยขออะไรจากฉันเลย”

อคินเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ แขนกอดอกพลางจ้องพี่ชาย

“ไม่เคยขอ? หรือยังไม่ถึงเวลาขอ?”

อธิปเม้มปากแน่น นิ่งไปครู่หนึ่ง อคินถอนหายใจยาว “พี่จำผู้หญิงคนเมื่อปีที่แล้วไม่ได้หรือไง? ตอนแรกก็ดูดีเหมือนกัน สุดท้ายก็หายไปพร้อมเงินก้อนโตของพี่”