LOGINเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ทำให้อธิปละสายตาจากเอกสารตรงหน้า เขาหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาดู ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็น ข้อความแจ้งเตือนจากแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดีย
PLANG PHA ได้ส่งคำขอเป็นเพื่อนของคุณแล้ว
ปลายนิ้วเรียวกดเข้าไปยังโปรไฟล์ของเธอ ดวงตาคมกริบไล่ดูรายละเอียดของหญิงสาวตรงหน้า ภาพโปรไฟล์ที่อ่อนหวาน แววตาใสซื่อ และรอยยิ้มบางที่ดูมีเสน่ห์ น่ามองกว่าที่เขาจำได้เสียอีก
เธอคือผู้หญิงที่ร้านกาแฟจริงๆ...
อธิปเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างครุ่นคิด เธอส่งคำขอเป็นเพื่อนมา... นั่นหมายความว่าเธอเปิดโอกาสให้เขาเข้าไปในโลกของเธอใช่ไหม?
ริมฝีปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มบาง ก่อนจะกดเข้าไปดูโพสต์ของเธอ ไลก์ภาพถ่ายสองสามภาพอย่างไม่ลังเล
แพรไหมเฝ้ามองหน้าจอมือถือด้วยความพึงพอใจ ขณะที่ อธิปเริ่มกดไลก์รูปและโพสต์ของเธอ
"ติดกับแล้ว..." เธอพึมพำเบาๆ ริมฝีปากบางกระตุกเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น ดวงตาเปล่งประกายด้วยความรู้สึกเหนือกว่า
เธอวางโทรศัพท์ลง คว้าบุหรี่ขึ้นมาจุด สูดมันเข้าปอดช้าๆ เหยื่อเริ่มให้ความสนใจ นั่นหมายความว่าเกมที่เธอวางไว้กำลังดำเนินไปตามแผน
อธิปวางเอกสารตรงหน้าลงทันที เขากดเข้าไปช่องแชตเพื่อคุยกับเธออย่างไม่ลังเล
อธิป: สวัสดีครับเพลงผ้า ผมดีใจที่คุณส่งคำขอมาเป็นเพื่อน แค่แปลกใจนิดหน่อยที่คุณจำผมได้
เขากดส่งข้อความไป แล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ รอคำตอบของเธอด้วยความสนใจ
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น แพรไหมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นชื่อ 'อธิป วราธิป' ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ดวงตาเธอวาววับด้วยความตื่นเต้น
เธอใช้เวลาไม่นานนักในการร่างข้อความตอบกลับอย่างแนบเนียน ก่อนจะกดส่ง
PLANG PHA: สวัสดีค่ะคุณอธิป แน่นอนค่ะ ฉันจำคุณได้ ร้านกาแฟของเรามีลูกค้าประจำไม่กี่คน และคุณเป็นหนึ่งในนั้น ขอบคุณที่ให้นามบัตรมานะคะ แต่ทางร้านมีกฎไม่ให้คุยกับลูกค้าและให้ความสนิทสนมกับลูกค้ามากเกินไป
เธอจงใจเพิ่มความเป็นกันเอง แต่ยังคงเว้นระยะห่างพอให้เขาต้องการเข้าหาเธอมากขึ้น
อธิปอ่านข้อความของเธอแล้วยิ้มออกมา เธอจำเขาได้ นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากรู้จักเธอมากขึ้น
อธิป: ถ้าอย่างนั้นเวลาผมเจอคุณที่ร้าน ผมจะทำตัวเป็นลูกค้าที่ดี คุณจะไม่ได้ถูกตำหนิ ผมก็เป็นคนติดกาแฟน่ะครับ คาปูชิโน่ของร้านคุณอร่อยมาก
เขากดส่งข้อความไปก่อนจะมองหน้าจอ รอให้เธอตอบกลับด้วยหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
วันต่อมา อธิปเดินเข้ามาในร้านกาแฟที่เขาแวะเวียนมาประจำ กลิ่นหอมของกาแฟคั่วสดลอยคลุ้งไปทั่วร้าน ทำให้เขาผ่อนคลายอย่างไม่น่าเชื่อ
สายตาของเขาไล่มองไปที่เคาน์เตอร์ และเห็นเธอ... เพลงผ้าแม้ว่าในเวลางาน เธอจะทำเหมือนไม่สนใจเขา เพราะเป็นกฎของร้าน แต่ทุกครั้งที่เขามา เธอจะเฝ้าสังเกต ว่าวันนี้เขาใส่ชุดสีอะไร สีหน้าเป็นอย่างไร หรือแม้แต่เครื่องดื่มที่เขาสั่ง
เธอใส่ใจเขา... ถึงแม้จะไม่พูดออกมาตรงๆ
แพรไหมมองนาฬิกา ก่อนจะยิ้มบางๆ เธอรู้ดีว่า อธิปเป็นคนตรงเวลาเสมอ ทุกวันเขาจะเข้ามาที่ร้านกาแฟเวลาเดิม สั่งเมนูเดิม และนั่งที่โต๊ะเดิม
คืนนั้น อธิปกลับมาถึงบ้านหลังจากวันอันเหน็ดเหนื่อย เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นข้อความจาก PLANG PHA ที่ส่งมา
PLANG PHA: คุณใส่สูทสีน้ำเงินแล้วดูดีมากเลยค่ะ วันนี้เหนื่อยไหมคะ? รักษาสุขภาพนะคะ
อธิปชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกระตุกยิ้มบางๆ เธอสังเกตเขาจริงๆ...
มือหนาเลื่อนนิ้วไปบนหน้าจอ ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป
อธิป: ขอบคุณครับ วันนี้เหนื่อยนิดหน่อย แต่ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว
เขาส่งข้อความไป ก่อนจะเอนตัวพิงพนักโซฟา เธอคือความสุขเล็กๆ ของเขา... และเขากำลังติดกับเธอมากขึ้นทุกที
แพรไหม มองข้อความที่เขาส่งมา ก่อนวางโทรศัพท์ลง คว้าบุหรี่ขึ้นมาจุด สูดมันเข้าปอดช้าๆ อย่างสบายใจทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เธอวางไว้
เธอค่อยๆ ปรับตัวเองให้เข้ากับจังหวะของเหยื่อ มาให้ทันเขา ค่อยๆ เฝ้าสังเกตว่าเขาทำอะไร ใส่เสื้อผ้าแบบไหน มีท่าทางแบบไหน ชอบดื่มอะไร และวันไหนที่เขาดูเหนื่อยล้า เพื่อเป็นหัวข้อสนทนา แม้แต่เหตุการณ์เล็กๆน้อยในร้าน
เธอจะให้เขาติดเธอ โดยที่เขาไม่รู้ตัว เหมือนที่เขาติดกาแฟ แล้วถ้าวันไหน ไม่ได้กินเขาจะใจสั่น กระวนกระวายใจ
กลิ่นหอมของน้ำหอมปรับอากาศชั้นดีลอยอวลทั่วห้อง ประสานกับกลิ่นไม้สักจากเฟอร์นิเจอร์สุดหรู โต๊ะทำงานไม้โอ๊กขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง รายล้อมไปด้วยแฟ้มเอกสารที่ถูกวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
แสงจากโคมไฟสีส้มอ่อนส่องกระทบไปยังแฟ้มเอกสารกองโต ในบรรยากาศอันเงียบสงบ เสียงพลิกกระดาษของชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานดังขึ้นเป็นจังหวะ
เสียงหัวเราะของอธิปดังขึ้นเป็นระยะ ท่ามกลางบรรยากาศที่เคร่งขรึมของห้อง
“คิน ฉันเจอคนที่ใช่แล้วว่ะ”
อคินละสายตาจากเอกสารในมือ ก่อนจะเงยหน้ามองพี่ชายที่กำลังยิ้มกว้างราวกับพบสิ่งล้ำค่า
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถอนหายใจ
"อะไรอีกล่ะพี่? คุยกับใครในเฟซบุ๊กอีกแล้ว?"
อธิปหัวเราะในลำคอ ก่อนยื่นโทรศัพท์มือถือมาให้
"ดูนี่สิ"
“คิน ฉันเจอคนที่ใช่แล้วว่ะ” อธิปพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
อคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “อะไรอีกล่ะพี่? คุยกับใครในเฟซบุ๊กอีกแล้ว?” น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความเคยชิน
อธิปหัวเราะเบา ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วยื่นให้เขาดู บนหน้าจอปรากฏรูปโปรไฟล์ของหญิงสาวในชุดเดรสสีขาว ผมยาวสลวยรับกับใบหน้าหวานละมุน
ชื่อของเธอสะดุดตา เพลงผ้า
อคินมองชื่อในโปรไฟล์แล้วกระตุกยิ้มขบขัน
“เพลงผ้า? ชื่อแปลก” เขาเหลือบมองรูปโปรไฟล์หญิงสาว เธอยิ้มละมุน ดวงตากลมโตดูไร้เดียงสา แต่มันไม่ทำให้เขารู้สึกวางใจ ผู้หญิงแบบนี้ พี่ชายของเขาพบมาแล้วนับไม่ถ้วน และจบลงด้วยความผิดหวังทุกครั้ง
“พี่แน่ใจเหรอว่าเธอไม่ได้มาหลอกเอาเงิน?” อคินพูดตรง ๆ
อธิปชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาฉายแววไม่พอใจ “ไม่ใช่แบบนั้น เพลงผ้าเป็นผู้หญิงที่ดี เธอไม่เคยขออะไรจากฉันเลย”
อคินเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ แขนกอดอกพลางจ้องพี่ชาย
“ไม่เคยขอ? หรือยังไม่ถึงเวลาขอ?”
อธิปเม้มปากแน่น นิ่งไปครู่หนึ่ง อคินถอนหายใจยาว “พี่จำผู้หญิงคนเมื่อปีที่แล้วไม่ได้หรือไง? ตอนแรกก็ดูดีเหมือนกัน สุดท้ายก็หายไปพร้อมเงินก้อนโตของพี่”
คฤหาสน์วราธิป – วันเกิดครบรอบ 5 ขวบของอิงฟ้าวันนี้เป็นวันพิเศษของ ‘อิงฟ้า วราธิป’ ลูกสาววัย 5 ขวบของอคินและเพลงผ้าทั้งบ้านถูกตกแต่งด้วยลูกโป่งและริบบิ้นสีชมพู งานเลี้ยงเล็ก ๆ ถูกจัดขึ้นที่สวนหลังคฤหาสน์ แขกที่มาร่วมงานก็มีแค่ครอบครัวและเพื่อนสนิทเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังก้องไปทั่วสนามหญ้าและทุกอย่างก็ดูปกติดี…จนกระทั่ง ‘เด็กชายตัวแสบ’ คนหนึ่งเดินเข้ามาหาอิงฟ้า พร้อมยื่นดอกไม้ให้เธอ"อิงฟ้าครับ… นี่ดอกไม้ให้ครับ" เด็กชายตัวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงเขินอายอคินที่กำลังคุยกับภูวดลอยู่หันขวับใบหน้าของเขาเปลี่ยนสีทันที"เดี๋ยวนะ… นี่มันเด็กไหนวะ?"อิงฟ้ากะพริบตาปริบ ๆ มองดอกไม้ในมือ ก่อนจะยิ้มหวาน “ขอบคุณนะคะ พี่พัฒน์”"พี่พัฒน์?" อคินแทบสำลักน้ำส้มที่กำลังดื่มอยู่เด็กนี่เป็นใครกัน? ทำไมลูกสาวของเขาถึงเรียกมันว่า ‘พี่’ ได้อย่างสนิทสนมขนาดนี้?อคินรีบก้าวเข้าไปหาทันที ดึงอิงฟ้าเข้ามากอดแน่น ก่อนจะหรี่ตามองเด็กชายตัวเล็กตรงหน้า"หนูชื่ออะไรนะ?" อคินถามเสียงต่ำ"ผมชื่อพัฒน์ครับ""อายุเท่าไหร่?""หกขวบครับ"อคินหรี่ตาลง "อายุหกขวบ แต่กล้าให้ดอกไม้ลูกสาวฉัน?"พัฒน์กระพริบตาปริบ ๆ “ก็
เสียงเพลงคลอแผ่วเบา สายลมเย็นพัดพากลิ่นหอมของดอกไม้นานาชนิดที่บานสะพรั่งในสวนอันกว้างใหญ่ ตะวันยามเย็นสาดแสงสีทองอ่อน ทอประกายลงมายังพื้นที่จัดงานเพลงผ้าสวมชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ ลูกไม้ละเอียดถักทอเป็นลวดลายงดงาม โอบกระชับกับเรือนร่างของเธอ ผ้าคลุมหน้าโปร่งแสงปล่อยยาวลงมาจรดแผ่นหลัง เธอรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรง ขณะยืนอยู่หน้ากระจก ยายทวดของเธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้ ๆ มองเธอด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความรัก“หลานยายสวยที่สุด” เสียงของท่านสั่นเครือเพลงผ้ายิ้ม น้ำตาคลอเบา ๆ ก่อนจะก้มลงจูบมือเหี่ยวย่นของยาย “ขอบคุณค่ะยาย”ประตูห้องแต่งตัวเปิดออก แม่ของเธอเดินเข้ามาพร้อมอิงฟ้า ลูกสาวตัวน้อยวัยสองขวบในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีขาว“คุณแม่สวยจังเลย” อิงฟ้าพูดเสียงใส ดวงตากลมโตเป็นประกายเพลงผ้าหัวเราะพลางอุ้มลูกขึ้นมาหอมแก้ม “แล้วลูกสาวแม่ล่ะ สวยเหมือนแม่ไหมคะ?”อิงฟ้าพยักหน้าหงึก ๆ อย่างมั่นใจ “สวยเหมือนคุณพ่อค่ะ”ทุกคนในห้องหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูอคินยืนอยู่ปลายทางเดิน หัวใจเต้นแรงเมื่อเห็นเจ้าสาวของเขาก้าวออกมาพร้อมแม่ของเธอเธอสวย… สวยกว่าทุกวันที่เขาเคยเห็นอิงฟ้าเดินนำหน้าโปรยกลีบดอกไม้ไปต
คฤหาสน์วราธิป – สายวันหนึ่งเสียงกริ่งหน้าคฤหาสน์ดังขึ้น เพลงผ้าซึ่งกำลังกล่อมอิงฟ้าให้หลับเงยหน้าขึ้น ก่อนจะหันไปมองอคินที่กำลังอ่านเอกสารอยู่“คุณคะ มีคนมากดกริ่ง”อคินละสายตาจากเอกสาร ก่อนจะพยักหน้าไปทางแม่บ้าน “ป้าพิส ไปดูให้หน่อยว่าใครมา”ไม่กี่นาทีต่อมา แม่บ้านเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “คุณผู้หญิงคะ คุณลลิตากับคุณภูวดลมาหาค่ะ”เพลงผ้าชะงัก ก่อนจะเบิกตากว้าง “ลลิตา?”เธอรีบลุกขึ้นทันที แต่อคินจับแขนเธอไว้เบา ๆ “เดี๋ยวสิ เดินช้า ๆ ก่อน เดี๋ยวสะดุด”เพลงผ้าหัวเราะเบา ๆ “ฉันไม่ได้ท้องอีกครั้งนะคะ”อคินเบ้ปาก “แต่เธอเป็นแม่ลูกอ่อน ฉันเป็นห่วง”เพลงผ้าอมยิ้ม ก่อนจะเดินออกไปที่ห้องรับแขก และเมื่อเธอเห็นผู้มาเยือน เธอก็แทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่“ลลิตา”ลลิตาลุกขึ้นจากโซฟาทันที ก่อนจะวิ่งเข้ามาสวมกอดเพื่อนรักของเธอแน่น“เพลงผ้า ฉันคิดถึงเธอมาก”“ฉันก็คิดถึงเธอ ฮือออ” เพลงผ้าหัวเราะทั้งน้ำตา กอดเพื่อนรักไว้แน่น “ขอโทษนะ ที่ไม่ได้ติดต่อไปเลย”ลลิตาส่ายหน้า “ไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันเข้าใจทุกอย่าง ฉันดีใจที่เธอมีความสุข”เพลงผ้าผละออก ก่อนจะเหลือบมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้า
โรงพยาบาล – วันพิเศษของครอบครัวหลังจากที่เพลงผ้าคลอด ‘อิงฟ้า วราธิป’ ได้ประมาณสามเดือน ข่าวดีอีกอย่างก็มาถึงแม่ของเธอ… อาการดีขึ้น และสามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้ววันนี้ทั้งอคิน เพลงผ้า และยายพากันมารับแม่ของเธอออกจากโรงพยาบาลหลังจากที่รักษาตัวมานานหลายเดือนเพลงผ้าเดินเข้าไปในห้องพักของแม่ ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น"แม่…"แม่ของเธอหันมายิ้มอ่อน ๆ เมื่อเห็นหน้าลูกสาวที่อุ้มหลานตัวน้อยอยู่ในอ้อมแขน"แม่… อิงฟ้ามาหาแม่แล้วนะคะ" เพลงผ้าพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ก่อนจะพาเด็กน้อยเข้าไปใกล้แม่ของเธอรับอิงฟ้าไปอุ้มเบา ๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรัก"หลานยาย…" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "ยายดีใจที่ได้เจอหนูนะลูก"อิงฟ้าทำตาแป๋ว มองหน้าคุณยายของเธอ ก่อนจะส่งเสียงอ้อแอ้"อุแว้~"ทุกคนหัวเราะขึ้นพร้อมกัน อคินยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาพยุงแม่ของเพลงผ้า"คุณแม่พร้อมกลับบ้านหรือยังครับ?"แม่ของเพลงผ้ายิ้ม "ขอบคุณนะอคิน… ที่ดูแลเพลงผ้าและอิงฟ้าอย่างดี"อคินพยักหน้าหนักแน่น "แม่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะดูแลทั้งสองคนไปตลอดชีวิต"เพลงผ้ามองสามีของเธอด้วยความรัก ก่อนจะจับมือของเขาไว้แน
สวนสาธารณะกลางเมือง – ที่แห่งความทรงจำสายลมเย็นพัดผ่านใบไม้ที่ไหวเอน ส่งเสียงกระซิบเบา ๆ ยามค่ำคืน สวนสาธารณะแห่งนี้เงียบสงบ มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟส่องสว่างเป็นระยะ และเสียงจักจั่นที่ร้องประสานกันเพลงผ้ายืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ต้นไม้ที่เธอมักมานั่งพักใจเวลาที่เหนื่อยล้าและที่สำคัญ…มันคือที่แรก ที่เขาบังคับให้เธอเซ็นสัญญา…ที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นด้วยความเจ็บปวดแต่คืนนี้…เธอไม่รู้ว่าเขาพาเธอมาที่นี่ทำไมเธอได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา อคินเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างเธอ เว้นระยะห่างเพียงเล็กน้อยเขาไม่ได้แตะต้องเธอ ไม่ได้พยายามบีบบังคับอะไรเหมือนเมื่อก่อนเขาแค่… มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึก“ทำไมถึงพาฉันมาที่นี่?” เพลงผ้าถามเสียงเรียบอคินเงยหน้ามองต้นไม้ต้นนั้น ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ“เพราะฉันอยากแก้ไขอดีต”เพลงผ้าหันมามองเขา ดวงตาของเธอฉายแววสงสัย“ที่นี่คือที่แรกที่ฉันทำร้ายเธอ” อคินพูดช้า ๆ “ฉันบังคับเธอ ฉันทำทุกอย่างผิดพลาดไปหมด… และฉันอยากขอโทษเธอที่นี่”เธอเงียบลง ปล่อยให้ลมพัดผ่านใบหน้า“ฉันรู้ว่าคำขอโทษอาจจะไม่มีความหมายมากพอ…” อคินพูดต่อ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นแต
อคินชะงัก "เป็นไปไม่ได้!"แอนนาแอบขำ "มีวิจัยออกมาแล้วนะคะ ว่าผู้ชายบางคนที่รักภรรยามาก จะมีอาการแพ้ท้องร่วมไปด้วย… แบบนี้ บอสคงรักคุณเพลงผ้าสุดหัวใจเลยล่ะสิคะ?"อคินถลึงตาใส่ "เธอเงียบไปเลยนะ แอนนา!"เชษฐหัวเราะหนักกว่าเดิม "โอ๊ย! บอสโหด ๆ ของพวกเรากลายเป็นคนแพ้ท้องแทนเมียไปซะแล้ว!""พอเลยนะ!" อคินตวาดเสียงเข้ม ใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อย เขาพยายามลุกขึ้น แต่ร่างกายยังรู้สึกโอนเอนนิดหน่อยแอนนารีบส่งขวดน้ำให้ "บอสลองจิบน้ำหน่อยไหมคะ? หรือจะให้ฉันโทรบอกคุณเพลงผ้าให้มารับ?"อคินชะงัก รีบโบกมือปฏิเสธทันที "ไม่ต้อง!" 11:00 น. – หน้าโต๊ะทำงานของอคินข่าวเรื่อง บอสแพ้ท้องแทนเมีย กระจายไปทั่วออฟฟิศในเวลาไม่นานพนักงานหลายคนแอบซุบซิบกันขำ ๆ"จริงเหรอเนี่ย? บอสอคินแพ้ท้องแทนภรรยา?""ดูท่าทางเขาจะรักเมียมากจริง ๆ นะ!""สงสัยอีกไม่นาน บอสคงยอมสยบแทบเท้าเมียแน่ ๆ!"เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นทั่วบริษัทส่วนอคินที่นั่งฟังอยู่ในห้องทำงาน…เขาได้แต่กุมขมับ แล้วบ่นกับตัวเองเบา ๆ"ฉันหมดสิ้นความน่าเกรงขามแล้วใช่ไหมเนี่ย…"หลังจากที่โดนพนักงานแซวเรื่อง แพ้ท้องแทนเมีย มาทั้งเช้า อคินก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต
คอนโดของแพรไหม – ในห้องที่เปิดไฟสลัวแต่เช้าตรู่ แพรไหมกดเลื่อนโทรศัพท์ดูฟีดข่าว เจอพาดหัวเล็กๆ เกี่ยวกับ “นักธุรกิจหนุ่ม นามสกุลดัง เสียชีวิตในรถใต้คอนโด” บางสำนักข่าวพ่วงชื่อ “เพลงผ้า” เจ้าของห้องในคอนโดถูกสอบปากคำเธอสูดหายใจแรง ริมฝีปากบางกระตุกเป็นเส้นตรง “ไม่น่าเชื่อว่าอธิปจะถึงขั้นตาย… เรา
"ฉันไม่ได้ทำ... ได้โปรดเชื่อฉันเถอะค่ะ..."แต่ในสายตาของอคิน ไม่มีแม้แต่แววเชื่อใจหลงเหลืออีกต่อไป"ถ้ากฎหมายลงโทษเธอไม่ได้..." เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้เพลงผ้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบจนเธอขนลุกซู่ "...ก็รอกฎแห่งกรรมจากฉันก็แล้วกัน"ภายในห้องสอบปากคำของสถานีตำรวจ บรรยากาศตึงเครียดราวกับอากาศภา
บรรยากาศในห้องเก็บร่างเงียบกริบ สะอาดสะอ้าน เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานคลอเบา ๆ ม่านพลาสติกใสกั้นช่วงโซนภายในบนเตียงสแตนเลสในบริเวณหนึ่ง ร่างของอธิป วราธิป ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาว อคินเดินเข้าไปใกล้ ดวงตาสั่นระริก“เชิญครับ ถ้าคุณต้องการยืนยันอัตลักษณ์” เจ้าหน้าที่กล่าวเรียบนุ่มอค
สถานที่: ร้านกาแฟที่เพลงผ้าทำงาน ร้านกาแฟเปิดให้บริการตามปกติ กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟบดสดลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ ลูกค้านั่งจิบเครื่องดื่ม ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่นและคุ้นเคยที่โต๊ะด้านในสุด หญิงสาวร่างบางในชุดกระโปรงสีอ่อนนั่งไขว้ขา มือเรียวค่อยๆ คนกาแฟในแก้ว




![เมียพลาดของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 4/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


