เธอชื่อเพลงผ้า

อธิปนิ่งเงียบลงทันที เพราะมันคือความจริง อคินเห็นพี่ชายเริ่มอึ้ง เขารู้ดีว่าเถียงไปก็คงไม่มีประโยชน์ อธิปตกหลุมรักเพลงผ้าเข้าแล้ว ไม่มีอะไรเปลี่ยนความคิดของเขาได้

หลังจากวันนั้น อธิปไม่เคยพูดถึงเพลงผ้ากับอคินอีกเลย และอคินก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้อีกเพราะคิดว่าไม่นานอธิปก็คงจะเบื่อผู้หญิงคนนี้…

แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดผ่านแนวต้นไม้ใหญ่ในสวนสาธารณะ ลมอ่อนๆ พัดผ่านกิ่งไม้ ทำให้ใบไม้ไหวพลิ้ว เสียงเด็กๆ วิ่งเล่นดังเจื้อยแจ้วแทรกไปกับเสียงหัวเราะของครอบครัวที่มาพักผ่อนในช่วงเย็น

แต่ท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นนั้น เสียงสะอื้นเบาๆ ของเด็กชายคนหนึ่งดังขึ้นแหวกความวุ่นวายรอบข้าง

"แม่จ๋า... คุณแม่อยู่ไหน..."

เด็กชายตัวเล็กยืนอยู่ริมทางเดิน มือป้อมๆ กำชายเสื้อของตัวเองแน่น ดวงตากลมโตคลอด้วยน้ำตา ริมฝีปากสั่นระริกขณะที่กวาดสายตามองหาใครบางคน

เพลงผ้า ที่เพิ่งเสร็จจากการเดินออกกำลังกาย ชะงักไปเมื่อเห็นเด็กชายคนนั้น เธอรีบเดินเข้าไป ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาของเขา

"หนูหลงกับคุณแม่เหรอคะ?"

เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองเธอ สะอื้นฮัก พยักหน้าทั้งน้ำตา

"คุณแม่... หายไปครับ"

เพลงผ้าส่งยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะแตะไหล่เด็กชายเบาๆ

"ไม่ต้องกลัวนะคะ พี่จะช่วยหนูตามหาคุณแม่เอง"

เธอเอื้อมมือไปจับมือเล็กๆ ของเขา มือที่ยังสั่นจากความหวาดกลัว

"เรามาเริ่มกันตรงนี้ก่อนดีไหมคะ หนูชื่ออะไร?"

"ปันครับ..."

"โอเคนะปัน" เพลงผ้าลูบศีรษะเด็กชายเบาๆ "งั้นเรามาหาคุณแม่กัน"

ภูวดล ที่เพิ่งออกกำลังกายเสร็จพอดี กำลังเดินไปที่ซุ้มขายน้ำ ทว่าเสียงสะอื้นของเด็กชาย และ ภาพของหญิงสาวที่กำลังก้มลงปลอบเด็ก ดึงดูดความสนใจของเขา

เขาหยุดฝีเท้า ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจับจ้องไปที่หญิงสาวคนนั้น เธอดูอ่อนโยน ใจเย็น และไม่แสดงอาการร้อนรนแม้แต่น้อย

ผู้หญิงคนนี้… ไม่เหมือนคนที่เขาเคยเจอ

"ขอโทษนะครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

เสียงทุ้มของเขาทำให้เพลงผ้าหันไปมอง เธอเห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาจับจ้องเธอด้วยแววตาสุขุม

เด็กชายปันหันไปมองภูวดล ก่อนสะอื้นอีกครั้ง "ผม... หาคุณแม่ไม่เจอ"

ภูวดลพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนก้มลงให้อยู่ในระดับเดียวกับเด็กชาย

"งั้นพี่ช่วยหาด้วยอีกคนดีไหม?"

เด็กชายพยักหน้าหงึกๆ

เพลงผ้ามองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าจะมีใครเข้ามาช่วย

"คุณช่วยฉันเดินดูรอบๆ ได้ไหมคะ?" เพลงผ้าหันไปถามภูวดล

ชายหนุ่มยิ้มบางๆ "แน่นอนครับ"

ทั้งคู่พาเด็กชายปันเดินไปตามแนวทางเดิน เพลงผ้าใช้วิธีถามคนที่เดินผ่านว่ามีใครเห็นผู้หญิงที่มาพร้อมเด็กชายไหม ส่วนภูวดลช่วยสังเกตรอบๆ และคอยจับมือเด็กชายปันไว้ ไม่ให้เขากลัว

"คุณใจเย็น...ดีจังนะครับ" ภูวดลพูดขึ้นระหว่างเดิน

เพลงผ้าหันไปมองเขา "คะ?"

"เด็กส่วนใหญ่มักจะยิ่งร้องไห้ ถ้าคนที่ช่วยดูร้อนรนเกินไป" เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก "แต่คุณจัดการได้ดีเลย"

เพลงผ้ากะพริบตาช้าๆ ก่อนจะยิ้มบางๆ "ฉันแค่ไม่อยากให้เขากลัวมากกว่าเดิมค่ะ"

"ดีครับ..." ภูวดลพยักหน้า มองเธอด้วยสายตาที่เริ่มมีความสนใจเพิ่มขึ้น

ไม่นานนัก หญิงสาวคนหนึ่งที่สวมเสื้อเชิ้ตขาว กางเกงยีนส์ และดูท่าทางกระวนกระวาย ก็เดินสวนมา เธอสะดุดกึกเมื่อเห็นเด็กชายที่ยืนจับมือเพลงผ้าอยู่

"ปัน ลูกแม่"

"แม่"

เด็กชายปล่อยมือจากเพลงผ้า แล้ววิ่งเข้าไปกอดแม่ของตัวเองแน่น

"ขอโทษนะครับ" ภูวดลเอ่ยขึ้น "เด็กชายหลงจากคุณ เราเลยช่วยกันตามหา"

"ขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณจริงๆ" หญิงสาวโค้งหัวให้ทั้งเพลงผ้าและภูวดล "ฉันตกใจมาก ตอนหันไปแล้วไม่เห็นลูก..."

เพลงผ้ายิ้มให้เธอ "ไม่เป็นไรค่ะ เด็กๆ บางทีก็ซุกซน แต่ตอนนี้คุณแม่เจอแล้ว ปันก็คงสบายใจขึ้น"

"ขอบคุณนะคะ... คุณชื่ออะไรเหรอคะ?"

"ฉันชื่อเพลงผ้าค่ะ"

ภูวดลที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ ถึงกับชะงักเล็กน้อย เมื่อได้ยินชื่อของเธอ

"เพลงผ้า..."

ทำไมเขาถึงรู้สึกว่า ชื่อนี้ติดอยู่ในใจเขาอย่างประหลาด?

เขามองตามร่างบางที่เดินออกจากสวนไป สายลมพัดผ่านเส้นผมของเธอเบาๆ ราวกับฉากในภาพยนตร์

เขายิ้มบางๆ...

"ยินดีที่ได้รู้จักครับเพลงผ้า"