เกมกำลังจะเริ่มแล้ว

 คอนโดของป๊อบ แฟนหนุ่มของแพรไหม

ภายในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์หลายตัวส่องกระทบกำแพง เสียงพัดลมระบายความร้อนจากเครื่องเซิร์ฟเวอร์ขนาดเล็กดังกระหึ่ม ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังทำงานอย่างไม่หยุดพัก

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเอนตัวพิงพนักเก้าอี้เกมมิ่ง สองมือยังคงพิมพ์บางอย่างบนคีย์บอร์ดอย่างเชี่ยวชาญ ดวงตาเรียวแหลมจับจ้องไปที่โค้ดที่กำลังวิ่งบนหน้าจอ นิ้วมือกดแป้นพิมพ์รัวเร็วโดยไม่ลังเล

เสียงประตูเปิดออกเบาๆ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่เดินเข้ามาใกล้

กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมหวานอ่อนๆ ลอยมาตามลม ป๊อบไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าเป็นใคร

แพรไหมเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน วางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอนตัวพิงกำแพงข้างๆ โต๊ะคอมพิวเตอร์

"ฉันยังไม่ว่างเล่นด้วยนะแพร"

เสียงของเขาเรียบนิ่ง ไม่ได้แม้แต่จะละสายตาจากหน้าจอ

แพรไหมเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะดึงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า แล้วพลิกหน้าจอให้เขาดู

"ช่วยฉันหน่อยสิ เรื่องนี้เธอถนัดมากนะ"

ป๊อบเหลือบตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างรำคาญ

"ช่วยเรื่องอะไร?" เขาเบ้ปาก "เธอก็รู้ว่าช่วงนี้ฉันยุ่งมาก จะให้ไปหลอกใครอีกล่ะ?"

แพรไหมหัวเราะเบาๆ ขณะที่เดินเข้ามานั่งบนโต๊ะข้างๆ เขา ขาเรียวไขว้กันอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาคมกริบจ้องแฟนหนุ่มของตัวเองด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

"ฉันมีเหยื่อรายใหม่ และฉันเชื่อว่าฉันหลอกเขาได้แน่ เธอจะช่วยฉันไหมล่ะ ป๊อบ?"

ป๊อบถอนหายใจอีกครั้ง คราวนี้เขาพลิกเก้าอี้กลับมามองหน้าเธอตรงๆ

"อีกแล้วเหรอแพร?" น้ำเสียงของเขาติดเบื่อหน่าย "คราวนี้จะปลอมเป็นใคร?"

แพรไหมกระตุกยิ้ม ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้เขา ภาพที่แสดงอยู่บนหน้าจอคือ รูปของเพลงผ้า

ป๊อบเลิกคิ้ว "พี่สาวเธอ?"

"ใช่"

ป๊อบมองหน้าเธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอ "เธอนี่มัน... ใจร้ายจริงๆ"

แพรไหมแสยะยิ้ม "ใจร้าย?" เธอขยับเข้าไปใกล้ ใช้นิ้วลากไปตามต้นคอของเขาเบาๆ "เธอไม่ได้อยากได้เงินใช่มั้ย"

แพรไหมเอียงคอ ริมฝีปากขยับช้าๆ "ฉันต้องการให้เธอช่วยฉัน ปลอมเป็นพี่เพลง แบบสมจริงที่สุด เพราะคนนี้เขาเคยเจอพี่เพลง"

ป๊อบขมวดคิ้วทันที "หมายความว่าไง?"

"นายเก่งเรื่อง AI หนิ คราวนี้ต้องให้เหมือนสุดๆ"

"แล้ว?"

แพรไหมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเลื่อนดูแชตที่เธอเตรียมไว้

"ฉันอยากได้ภาพปลอมที่ดูสมจริง คลิปเสียงที่ทำให้ดูเหมือนพี่เพลงพูดกับเขา และที่สำคัญ ฉันต้องการคลิปวีดีโอ ที่เหมือนจริงที่สุด’"

ป๊อบเงียบไป สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ถ้าปลอมเป็นคนไกลตัว แบบที่แพรไหมเคยให้เขาทำ เขาจะไม่ลังเลเลย

"เธอรู้ใช่ไหมว่านั่นมันครอบครัวเดียวที่เธอมี"

แพรไหมหัวเราะเบาๆ "ฉันไม่เคยเห็น พวกนั้น เป็นครอบครัว”

ป๊อบขมวดคิ้ว ก่อนจะหันมามองแพรไหมอย่างจริงจัง "แพร... ฉันรู้ว่าเธอเกลียดครอบครัวนั้น แต่การปลอม

แปลงขนาดนี้มันเสี่ยงมาก ถ้าถูกจับได้..."

"ฉันไม่เคยถูกจับได้" แพรไหมพูดเรียบๆ ราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

"แล้วทำไมต้องเป็นพี่สาวเธอ?"

แพรไหมหรี่ตาลงเล็กน้อย ความขุ่นแค้นแฝงอยู่ในดวงตาคู่นั้น

"เพราะฉันต้องการให้เธอรู้สึกไร้ค่า โดนคนเปรียบเทียบเหมือนที่ฉันโดน ฉันอยากให้พี่เพลงรู้ว่า การเป็นคนที่ไม่มีใครรักมันเป็นยังไง"

น้ำตาของแพรไพรไหลลงช้าที่แก้มและเธอปาดมันออกทันที

ป๊อบมองเธอเงียบๆ ก่อนจะถอนหายใจยาว

   "ก็ได้... แต่บอกไว้ก่อนนะว่า AI Deepfake มันไม่ใช่ของเล่น ถ้าเธออยากได้อะไรที่เนียนสุดๆ มันต้องใช้เวลาประมวลผล และเธอต้องจ่ายแพงกว่าปกติ"

แพรไหมยิ้มหวาน "ขอแค่ให้มันออกมาสมจริง นายจะได้มากกว่าที่นายคิด"

ป๊อบพ่นลมหายใจ ก่อนจะหันกลับไปที่คอมพิวเตอร์ นิ้วมือกดแป้นพิมพ์รัวเร็ว

ไฟล์เสียงของเพลงผ้าถูกนำเข้าสู่ระบบ AI ระบบเริ่มเรียนรู้โทนเสียง น้ำเสียง และสำเนียงการพูดของเพลงผ้าโดยมีคลิปจริงเป็นต้นแบบ

หน้าจอแสดงผล AI Deepfake เริ่มสร้างวิดีโอจำลอง ที่มีภาพของเพลงผ้าเคลื่อนไหวจริง

ป๊อบหันกลับมามองแพรไหม "เธอต้องการให้พี่สาวเธอ ‘พูด’ อะไร?"

แพรไหมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดบันทึกเสียงของตัวเอง

"พี่อธิปคะ... หนูคิดถึงพี่จังเลยค่ะ"

น้ำเสียงของเธอหวานหยดย้อย ก่อนจะหันไปยื่นโทรศัพท์ให้ป๊อบ

"เอาเสียงนี้ไปแปลงให้เป็นเสียงของพี่เพลง"

ป๊อบกลอกตาเล็กน้อย แต่ก็ทำตาม

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงของเพลงผ้าดังขึ้นในห้อง

"พี่อธิปคะ... หนูคิดถึงพี่จังเลยค่ะ"

"ให้ตายสิ... มันเหมือนจริงจนฉันขนลุก" แพรไหมพึมพำเบาๆ

"แน่นอน มันต้องเหมือนอยู่แล้ว" ป๊อบยิ้มบางๆ

 "เพราะฉันเป็นคนสร้างมันขึ้นมา เธอก็รู้ว่าฉันเก่งขนาดไหน"

แพรไหมยิ้มกว้างขึ้นอย่างพึงพอใจ

"ดี... ต่อไป นายช่วยสร้างคลิปปลอมให้ฉันด้วย"

ป๊อบพ่นลมหายใจแรงๆ

"เธอนี่มันนังตัวร้ายจริงๆ"

แพรไหมหัวเราะเบาๆ "เกมกำลังจะเริ่มแล้ว"