1 อยากเป็นเจ้าของ

แนะนำตัวละคร

ไคเรน อายุ27ปี

เจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดังและยังมีธุรกิจอื่นอีกมากมายที่อยู่ในประเทศไทยและต่างประเทศ

ณิช อายุ23ปี

ตัวอย่าง

"พี่ไคคะ"

"ห้ามเรียกฉันว่าไค"

"ขอโทษค่ะพี่ไคเรน ทีหลังณิชจะไม่เรียกพี่ว่าไคอีกแล้วค่ะ"

"เธออยากได้อะไรจากฉัน"

"ณิชขอเป็นแฟนของพี่ไคเรนได้ไหมคะ"

"หึ"

"งั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ ที่ณิชพูดไปเมื่อกี้ให้พี่คิดซะว่าณิชไม่ได้พูดก็แล้วกันนะคะ"

"มาทำหน้าที่บนเตียงให้ฉันดูก่อนสิ ถ้าเธอทำให้ฉันพอใจฉันถึงจะให้เธอมาเป็นแฟน"

"..."

"ฉันจะให้เธอมาเป็นแฟนก็ต่อเมื่อ...ฉันได้เธอแล้ว"

"ตกลงค่ะ"

"เราเลิกกันเถอะ"

"ที่พี่เลิกกับณิชเพราะคนรักของพี่กลับมาหาพี่แล้วใช่ไหมคะ"

"เธอรู้ได้ไง"

"เมื่อกี้ณิชเข้าไปในห้องของพี่แล้วณิชเห็นพี่กับแฟนคุยกันอยู่ในห้องนอนค่ะ"

"ในเมื่อเธอได้ยินแล้วก็ดี เพราะฉันจะได้ไม่ต้องอธิบายมาก"

"ที่ผ่านมาพี่หลอกณิชมาตลอดเลยใช่ไหมคะ พี่ไม่เคยมองว่าณิชเป็นแฟนของพี่เลยใช่ไหม"

"ฉันไม่เคยมองว่าเธอเป็นแฟน"

"ทำไมพี่ถึงต้องหลอกณิชด้วยคะ ทำไม...ฮึก"

"ง่ายอย่างเธอฉันไม่คิดจะเอามาเป็นแฟนหรอกนะ แต่ถ้าจะให้เอาเล่นๆน่ะได้"

ไม่มีนอกกายนอกใจ

.

.

.

.

.

.

.

.

คอนโดไคเรนเมื่อห้าปีก่อน

บนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ซึ่งตอนนี้มีร่างบอบบางเปลือยเปล่านอนทอดกายอยู่บนเตียง ในขณะที่ดวงตากลมจ้องมองมายังร่างสูงของแฟนหนุ่มที่กำลังถอดเสื้อผ้าออกไปทีละชิ้นจนกระทั่งร่างแกร่งเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าเธอ เธอตกใจกับลำกายที่มีขนาดทั้งใหญ่และยาวนั้น ก่อนที่คนตัวสูงจะคลานขึ้นมาบนเตียงที่เธอนอนรอเขาอยู่

ไคเรนเอื้อมไปหยิบถุงยางอนามัยมาฉีกด้วยฟันคม จากนั้นจึงนำมาสวมยังแก่นกายที่เริ่มผงาดขึ้นมาตั้งแต่เขาถอดเสื้อผ้าให้เธอเสร็จจนได้เห็นความอวบอิ่มของเธอเป็นครั้งแรกหลังจากที่ทั้งสองคบกันเป็นแฟนมาหนึ่งปีเต็ม แต่ยังไม่เคยมีอะไรกัน จะมีก็แต่กอด หอมแก้มและจูบกันเท่านั้น

'หนึ่งปีแล้วนะเค้กที่เราคบกันมา ถ้าพี่อยากจะขอ...ให้เค้กมาเป็นของพี่จะได้ไหม'

'เอ่อ...ได้ค่ะ' เมื่อเธอตอบตกลงที่จะเป็นของเขา ตอนเย็นเขาก็พาเธอมาที่คอนโดเพราะเขาอยากเป็นเจ้าของเธอมานานแล้ว

ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาไคเรนไม่เคยมีแฟนมาก่อน จนกระทั่งตอนนั้นเขาเพิ่งขึ้นปีสี่ก็บังเอิญเจอกับเค้กที่หน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ เขาเห็นเค้กครั้งแรกก็ชอบเลย หลังจากนั้นเขาจึงสืบจนรู้ว่าเธอเรียนอยู่ปีหนึ่งคณะเดียวกับเขา เมื่อรู้อย่างนั้นเขาก็เข้าหาเธอและทำความรู้จัก จนหนึ่งเดือนต่อมาทั้งสองเริ่มสนิทกัน และไคเรนก็ขอเค้กเป็นแฟน

'เป็นแฟนกับพี่นะเค้ก'

'ค่ะพี่ไค' ทีแรกเธอเรียกเขาว่าพี่ไคเรน แต่เขาบอกว่าเรียกพี่ไคก็พอ

เรื่องที่เขากับเค้กเป็นแฟนกันไม่มีใครรู้เลยแม้กระทั่งเพื่อนสนิทและพ่อแม่ของเขา เพราะเขายังไม่อยากบอกใคร และเค้กก็ไม่เคยเล่าให้ใครฟังว่าเธอกับไคเรนเป็นแฟนกัน

เมื่อเจ้าของร่างกำยำที่มีมัดกล้ามหน้าท้องสวยงามจัดการสวมใส่ถุงยางเข้าที่แก่นกายร้อนเสร็จสรรพแล้ว จากนั้นเขาจึงจับขาเรียวให้อ้าออกจนเห็นกลีบเนื้อสีสวย ไคเรนไม่รอช้าที่จะจับแท่งร้อนหนาจ่อไปยังกลีบกุหลาบของเธอ ทว่ายังไม่ทันที่ส่วนปลายหัวหยักสีแดงอมชมพูได้สัมผัสกับความเป็นสาว อยู่ๆโทรศัพท์ของเค้กก็มีเสียงเรียกเข้ามา

ครืด~

จึงทำให้ทั้งสองที่กำลังจะมีความสุขร่วมกันต้องหยุดชะงักลงทันที ก่อนที่มือเรียวของเค้กจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ไม่ไกลเข้ามากดรับสาย

'ฮัลโหล'

'เค้ก! นั่นลูกอยู่ไหน!' เสียงของปลายสายที่เอ่ยถามออกมานั้นดูมีความตกใจและร้อนรนเป็นอย่างมาก

'หนู...เอ่อ หนูอยู่คอนโดเพื่อนค่ะ แม่มีอะไรหรือเปล่า'

'มาโรงพยาบาลด่วน ตอนนี้พ่ออยู่โรงพยาบาล'

'ฮะ! พ่อเข้าโรงพยาบาล! พ่อเป็นอะไรคะแม่'

'เส้นเลือดในสมองแตก รีบมาเร็วๆเลยนะลูก'

'ค่ะๆ' เธอรับคำด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ก่อนจะหยัดตัวลุกออกจากเตียงแล้วหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ด้วยท่าทีลนลาน ไคเรนที่เห็นก็รู้ว่าเธอมีเรื่องที่จะต้องไป เพราะเขาได้ยินเธอพูดว่าพ่อของเธออยู่ที่โรงพยาบาล ดังนั้นเขาจึงดึงถุงยางอนามัยออกจากลำกายและหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ เมื่อทั้งสองแต่งตัวเสร็จเสียงทุ้มนุ่มก็เอ่ยขึ้นทันที

"เดี๋ยวพี่จะไปส่งเค้กที่โรงพยาบาลเอง"

"ค่ะ" จากนั้น ทั้งสองก็ออกไปจากคอนโดแล้วลงไปขึ้นรถสปอร์ตหรูและมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่พ่อของเค้กเข้ารับการรักษาอยู่ที่นั่น

เมื่อเค้กไปถึงโรงพยาบาลได้ไม่นาน พ่อของเธอก็เสียชีวิตทันที งานศพพ่อของเธอสวดสามวันแล้วเผาเลย

หลังจากเสร็จงานศพแม่กับเค้กที่เหลือกันอยู่สองคนพร้อมกับหนี้สินท่วมหัวที่ไม่มีปัญญาหาที่ไหนมาจ่ายคืนเจ้าหนี้ได้ ดังนั้นแม่ของเธอจึงคิดว่าจำต้องย้ายไปอยู่ที่อื่น และเค้กได้ส่งข้อความบอกไคเรนว่า

'พี่ไคคะ ตอนนี้เค้กไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังนั้นแล้วนะคะ เพราะความจำเป็นเค้กจึงต้องย้ายไปอยู่ที่อื่น อีกไม่นานเกินรอเค้กจะกลับมาหาพี่นะคะ เค้กจะรักพี่ไคไม่เปลี่ยนแปลงค่ะ'

เมื่อส่งข้อความเสร็จเธอก็ถอดซิมออกแล้วใส่ซิมใหม่ เหตุผลที่แม่กับเธอต้องหนีเพราะมีหนี้สินนอกระบบที่พ่อสร้างไว้จำนวนหลักล้าน ดังนั้นแม่บอกว่าต้องหนีไปตั้งหลักก่อน ถ้าหาเงินมาจ่ายหนี้ได้ค่อยกลับมา

เมื่อไคเรนได้อ่านข้อความของคนรักเขาก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เพราะไม่คิดว่าอยู่ๆคนที่ตัวเองรักจะต้องจากเขาไปอย่างกะทันหัน

เขาโทรหาเธอทันที แต่ไม่ว่าจะโทรไปกี่ครั้งก็โทรไม่ติด เขาจึงคิดว่าที่เธอต้องออกจากบ้านไปอย่างกะทันหันแบบนั้นครอบครัวเธอคงมีเรื่องเดือดร้อนแน่นอน แต่เธอไม่กล้าบอกเขา ทั้งที่จริงๆแล้วถ้าเธอบอกสักคำเขาก็พร้อมจะช่วยเธอด้วยความเต็มใจ