Beranda / โรแมนติก / พันธะรักลวง / 6 ห้ามเรียกฉันว่าไค

Share

6 ห้ามเรียกฉันว่าไค

Penulis: Duangkwan
last update Tanggal publikasi: 2026-02-10 22:49:44

วันต่อมา

วันนี้ณิชตื่นเช้ากว่าปกติแล้วอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะออกไปทำงานในร้านคาเฟ่ที่ทำมาสองปีกว่าแล้ว ปกติร้านคาเฟ่เปิดเวลา 09.00 น. แต่ตอนนี้เพิ่งจะแปดโมงเช้าแต่เธอได้แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เหตุที่เธอตื่นเร็วเพราะคุณป้าบอกว่าพี่ไคเรนจะออกไปทำงานช่วงแปดโมงเช้า ดังนั้นวันนี้เธอจึงรีบแต่งตัวเพื่อจะได้ออกไปจากคอนโดพร้อมกับเขา

ณิชเดินไปยังประตูแล้วส่องตาแมวดูจึงเห็นว่าร่างสูงเปิดประตูออกจากห้องมาพอดี เมื่อเป็นอย่างนั้นมือเรียวก็รีบเปิดประตูออกไปทันทีพร้อมกับเอ่ยทักทายและถามออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

"สวัสดีค่ะพี่ไคเรน พี่จะออกไปทำงานแล้วเหรอคะ"

"..." เขาไม่ตอบ จากนั้นจึงสาวเท้าเดินออกไปจากตรงนั้น ก่อนที่คนตัวเล็กจะสาวเท้าตามร่างสูงไปหวังจะได้ลงลิฟต์ไปกับเขา

ไคเรนเอื้อมไปกดปุ่มลิฟต์ ก่อนที่ไม่นานประตูลิฟต์จะเปิดออก จากนั้นทั้งสองก็ก้าวเข้าไปข้างใน ณิชขยับเข้าไปยืนใกล้เขาจนได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวเขาอีกแล้ว เธอที่อยากจะชวนเขาคุยจึงเอ่ยถามออกไป ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องไร้สาระก็ตาม แต่เพื่อให้เธอได้สนิทกับเขาและเขาได้สนิทกับเธอ

"พี่ไคเรนใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไรเหรอคะ พอณิชได้เข้าใกล้พี่รู้สึกว่าตัวพี่หอมมากเลยค่ะ"

"..." เขาไปตอบ สายตาคมมองไปข้างหน้าโดยไม่ได้ใส่ใจหญิงสาวที่พยายามทำตัวตีสนิทเพื่อเข้าหาเขาอยู่

"พี่ไคเรนทานอะไรหรือยังคะ" เธอยังไม่ละความพยายามแล้วถามเขาออกไปใหม่

"..." เขาก็ยังนิ่งอยู่อย่างนั้น เพราะคิดว่าเธอไม่ได้มีความสำคัญอะไรที่เขาจะต้องคุยกับเธอ

"พี่ไคเรนมีแฟนหรือยังคะ"

"..." เขาชะงักกับคำถามของเธอ พลางในใจคิดไปถึงแฟนสาวที่ส่งข้อความบอกเขาเมื่อห้าปีก่อนว่าจะกลับมา นี่ก็ห้าปีแล้วแต่เธอยังไม่กลับมา แต่ไม่ว่าจะกี่ปีเขาก็จะรอการกลับมาของเธอ เขาเชื่อแน่ว่าถ้าเธอพร้อมเมื่อไหร่เธอจะกลับมาหาเขาแน่นอน เพราะเธอได้บอกเขามาในข้อความแล้วว่าจะรักเขาไม่เปลี่ยนแปลง และตอนนี้เขาก็ยังรักเธอไม่เปลี่ยนแปลงเหมือนกัน

"พี่ยังไม่มีแฟนใช่ไหมคะ"

"..." เขาก็ยังนิ่งอยู่อย่างนั้น

ติ๊ง!

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกร่างสูงก็ก้าวขาเดินออกไป จากนั้นเรียวขาสวยจึงก้าวตามเขาออกไปเช่นเดียวกัน ณิชเดินออกไปขึ้นรถหน้าคอนโดแล้วมุ่งหน้าไปยังร้านคาเฟ่ที่ตัวเองทำงานอยู่

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ณิชพยายามเข้าหาไคเรน ทุกเช้าเธอจะลงลิฟต์ไปพร้อมกับเขา และเธอจะชวนเขาคุยทุกวัน แต่สิ่งที่เธอได้กลับมาคือความเงียบ ทว่าเธอก็ยังไม่ละความพยายามที่จะได้เข้าหาเขา เพราะเธอคิดว่าเธอจะทำให้เขาหันมาสนใจผู้หญิงให้ได้

ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่เธอได้เจอเขา เธอสังเกตว่าเขาไม่ได้มีลักษณะที่จะชอบไม้ป่าเดียวกันลย ถ้ามองจากสายตาแล้วเขาเป็นผู้ชายร้อยเปอร์เซ็นต์ แล้วทำไมเขาถึงไม่ชอบผู้หญิงล่ะ

ติ๊ง!

เมื่อทั้งสองเดินออกจากลิฟต์ คนที่ยังไม่ละความพยายามที่จะได้ตีสนิทกับเขาก็รีบเอ่ยขึ้น ก่อนที่เขาจะเดินไปถึงรถ

"พี่ไคคะ"

ทันทีที่เธอเรียกเขาว่าไคพยางค์เดียว ดวงตาคมกริบก็ตวัดมองเธออย่างไม่พอใจ เพราะคำว่าพี่ไคเขาอนุญาตให้เค้กเรียกได้คนเดียวเท่านั้น ส่วนผู้หญิงอื่นเขาไม่อนุญาต

"ห้ามเรียกฉันว่าไค" เรียวปากหนาขยับเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเข้มราบเรียบแฝงไว้ด้วยความไม่พอใจ

"ขอโทษค่ะพี่ไคเรน ทีหลังณิชจะไม่เรียกพี่ว่าไคอีกแล้วค่ะ" เธอมีสีหน้าเจื่อนลงเมื่อเขาหันมาจ้องหน้าเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะเอ่ยคำขอโทษออกไปอย่างรู้สึกผิด พลางคิดในใจว่าแค่เรียกชื่อตกไปคำนึงเขาก็โกรธถึงขนาดนั้นเลยเหรอ

ไคเรนสาวเท้าเดินไปขึ้นรถหรู ก่อนจะขับมุ่งหน้าไปยังบริษัทของตัวเอง โดยณิชที่ยืนอยู่ก็สาวเท้าไปขึ้นรถหน้าคอนโด

หลายวันต่อมา

หลังจากวันนั้นที่เธอเรียกเขาว่าพี่ไคแล้วเขาก็ชักสีหน้าไม่พอใจใส่เธอ เธอก็หลบหน้าเขามาเป็นอาทิตย์แล้วเพราะเธอรู้สึกขาดความมั่นใจไปเลย วันนี้เธอเรียกความมั่นใจกลับมาอีกครั้งแล้วเปิดประตูออกไปก็เจอกับชายหนุ่มที่เธอไม่เห็นหน้าเขามาเป็นอาทิตย์แล้ว

"สวัสดีค่ะพี่ไคเรน ไม่ได้เจอกันหลายวันเลยนะคะ" เสียงหวานทักทายเขาออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบานอย่างเช่นเคย

"..." เขาถึงกับชะงักที่เห็นเธอ เพราะหนึ่งอาทิตย์แล้วที่เธอไม่ได้ออกมาให้เขาเห็น หนึ่งอาทิตย์ที่ไม่เห็นเธอ เขาก็นึกสงสัยอยู่เหมือนกันว่าเธอไปไหนทำไมจึงไม่ออกมา เขาเลยเดาไปว่าเธออาจจะไม่สบายนอนซมอยู่ในห้อง เพราะปกติเธอจะเปิดประตูออกมาพร้อมเขาทุกวัน

"พี่ไคเรนทานอะไรหรือยังคะ"

"..." เขาก็ยังนิ่งใส่เธอเหมือนเดิมแล้วสาวเท้าไปเข้าลิฟต์ โดยเจ้าของร่างบอบบางสมส่วนก็ก้าวตามเขาเข้าไป ทว่าวันนี้เธอยืนห่างจากเขาต่างจากวันก่อนๆ จนทำให้ไคเรนนึกแปลกใจว่าทำไมวันนี้เธอถึงได้ยืนห่างจากเขาขนาดนั้น หรือเธอเหนื่อยที่จะพยายามเข้าหาเขาแล้วงั้นเหรอ

ภายในลิฟต์ตกอยู่ในความเงียบงันจนกระทั่งประตูลิฟต์เปิดออก ทั้งสองจึงสาวเท้าเดินออกไป ณิชสับเท้าอย่างรีบเร่งไปขึ้นรถหน้าคอนโด ก่อนที่ไคเรนจะเดินไปขึ้นรถสปอร์ตหรูแล้วขับออกไปด้วยความเร็ว

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • พันธะรักลวง   30 ชดเชยให้เธอทั้งชีวิต (จบ)

    สองเดือนต่อมาตอนนี้อายุครรภ์ของณิชก็ครบสองเดือนแล้ว ตั้งแต่รู้ว่าณิชท้องไคเรนก็ไม่กลับไปคอนโดอีกเลย เขาอยากอยู่ดูแลเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะยังมึนตึงกับเขาอยู่ก็ตามเขาไม่ได้เข้าไปนอนกับเธอหรอก เธอให้เขานอนบนโซฟาหน้าทีวี เขาก็ไม่อิดออด นอนได้ทั้งนั้นขอแค่ให้ได้อยู่ใกล้เธอเขาก็ดีใจมากแล้วตั้งแต่รู้ว่าเธอท้องเขาก็ไม่ให้เธอออกไปทำงาน หนึ่งเดือนให้หลังมานี้เขาจะอยู่บ้านกับเธอทุกวัน เขาเข้าไปบริษัทเฉพาะเซ็นเอกสารสำคัญแล้วกลับมาอยู่กับเธองานบ้านทุกอย่างเขาจะเป็นคนทำเอง เขาซักผ้าให้เธอรวมไปถึงชุดชั้นใน เขาทำอาหารที่มีประโยนช์ให้เธอทาน ล้างจาน กวาดบ้านถูบ้าน ส่วนเธอก็ไม่ได้ห้าม ปล่อยให้เขาทำไป ณิชรับรู้ได้กับความตั้งใจของเขาที่จะทำดีต่อเธอ ดังนั้นเธอจึงคิดว่าควรปล่อยวางจากความโกรธและเกลียดเขาเพราะความโกรธและเกลียดไม่ได้มีประโยชน์อะไรในการดำเนินชีวิตเลย ดังนั้นสัจธรรมจึงทำให้เธอคิดได้ว่าควรจะละจากความผูกใจเจ็บเสียที"พี่ควรกลับไปทำงานได้แล้วนะคะ ไม่ต้องอยู่เฝ้าณิชหรอก" เสียงหวานของณิชเอ่ยบอกกับร่างสูงที่กำลังถูพื้นอยู่อย่างขมักเขม้น ไคเรนที่ได้ยินถึงกับชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมามองยังร่างเล็กที่ยืนระ

  • พันธะรักลวง   29 ความสัตย์จริง

    ตอนเย็นไคเรนเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของเธอด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ เนื่องจากเกรงว่าเธอจะด่าเอาทันทีที่คนตัวสูงเปิดประตูเข้ามาเจ้าของใบหน้าสวยดุที่ยืนอยู่หันถามด้วยน้ำเสียงห้วนทันที"เข้ามาทำไม""เอ่อ...พี่จะพาณิชไปหาหมอน่ะ ณิชอาบน้ำแล้วใช่ไหม" ที่เขารู้เพราะเห็นเธอนุ่งผ้าเช็ดตัวและมีน้ำเกาะอยู่บนผิวขาวอมชมพู ซึ่งเดือนกว่าแล้วที่เขาไม่ได้สัมผัสผิวเนื้อนวลเนียนของเธอ"ฉันจะไปเอง""ให้พี่พาไปนะ พี่ไม่อยากให้ณิชไปคนเดียว เพราะพี่กลัวว่าณิชจะมีอาการคลื่นไส้ตอนนั่งรถ แต่ถ้าไปรถส่วนตัวมันจะสะดวกกว่า""..." เธอนิ่งพลางครุ่นคิดในใจว่ามันก็จริง ถ้าไปรถส่วนตัวแล้วอยากอาเจียนขึ้นมาเธอก็จะบอกให้เขาพาแวะห้องน้ำได้"งั้นพี่จะไปรอข้างนอกนะ" พูดจบเขาก็ออกจากห้องไปรอข้างนอก ก่อนที่ณิชจะแต่งตัวด้วยชุดเดรสสั้นสีสวยแล้วแต่งหน้าอ่อนๆ เสร็จแล้วจึงออกจากห้องไปด้วยสีหน้าราบเรียบไคเรนที่นั่งอยู่เมื่อเห็นร่างสวยสมส่วนออกจากห้องมาก็ลุกจากโซฟาไปหยิบรองเท้าของเธอที่วางอยู่หน้าบ้านมาวางตรงหน้าประตู เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับเธอเมื่อณิชใส่รองเท้าที่เขาหยิบมาวางให้เสร็จ จากนั้นไคเรนก็จับมือเรียว ทว่าเธอสะบัดออกไปด้วยท่

  • พันธะรักลวง   28 ขอโอกาสให้ได้ทำคาวมดี

    บ้านณิชไคเรนมาถึงบ้านของณิชในเวลาเกือบหนึ่งทุ่มจึงเห็นว่าในบ้านมีแสงไฟส่องสว่างอยู่ เรียวขายาวก้าวลงจากรถแล้วเดินไปเคาะประตูเรียกคนที่อยู่ข้างในก๊อก! ก๊อก!"ณิชเปิดประตูให้พี่หน่อย"ณิชที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ก็ชะงักฟัง แต่พอรู้ว่าเป็นเขาเธอก็ไม่ได้ใส่ใจ ปล่อยให้เขาเรียกอยู่อย่างนั้น"ณิชเปิดประตูให้พี่ที" เขาเรียกพลางเคาะประตูไปเรื่อย แต่เขาไม่ได้รู้เลยว่าคนที่อยู่ข้างในไม่คิดจะเปิดให้หลังจากที่ไคเรนเคาะประตูเรียกอยู่หลายครั้ง เมื่อเห็นว่าเธอไม่เปิดเขาจึงโทรหาเธอครืด~ทว่าเธอปล่อยให้โทรศัพท์ดังอยู่อย่างนั้น เมื่อเห็นว่าเขาโทรมาหลายครั้งเธอจึงจัดการปิดเครื่องทันทีเพื่อตัดความรำคาญ จากนั้นเธอก็ปิดทีวีแล้วเข้าห้องนอนไปหลายชั่วโมงผ่านไปหลังจากที่เขาเคาะประตูและโทรหาเธอหลายครั้งจนเธอปิดเครื่อง ตอนนี้เขาก็ยังไม่กลับ เขาขึ้นมานั่งบนรถเพราะเขาตั้งใจเอาไว้แล้วว่าคืนนี้เขาจะอยู่ที่นี่ไปจนถึงเช้าเพื่อจะได้เจอเธอในตอนเช้าและไปส่งเธอที่ร้านของไฟเช้าวันต่อมาทันทีที่ประตูหน้าบ้านถูกเปิดออกมาจากเจ้าของร่างเล็ก ไคเรนที่นั่งรอบนม้าหินอ่อนสักพักแล้วก็ลุกขึ้นก้าวไปหาเธอพร้อมกับเอ่ยออกไป"ไปร้านกับ

  • พันธะรักลวง   27 ปลดล็อคตัวเอง

    เมื่อรัญญาออกจากร้านไปแล้ว ไคเรนก็ลุกออกจากโต๊ะแล้วเดินไปหาณิชที่นั่งนวดขาตัวเองอยู่หลังร้าน ร่างสูงทิ้งตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเธอ มือหนายกขาเรียวมาวางบนหน้าขาของตัวเองจนทำเอาณิชถึงกับตกใจไม่น้อย"พี่จะทำอะไร""เดินจนเมื่อยขาแล้วใช่ไหม เดี๋ยวพี่นวดให้นะ" เขาเงยหน้าบอกพลางฝ่ามือหนานวดขาเรียวด้วยความเบามือ"ไม่ต้องนวด ณิชอายคน" เธอกวาดตามองไปทั่วร้านด้วยความรู้สึกเขินๆ"ตอนนี้ในร้านไม่มีลูกค้า แล้วเธอจะอายใคร""ก็ณิชอายพนักงานในร้านไง""แค่ผัวนวดขาให้เมีย ไม่เห็นจะน่าอายตรงไหน""หยุดพูดคำนั้นสักที" เธอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงไม่อ่อนโยนพลางขึงตาใส่ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์"แล้วมันจริงไหมล่ะ" อมยิ้ม"ไม่จริง" ชักสีหน้าไม่พอใจใส่"ตอนเย็นพี่จะพาเธอกลับไปอยู่คอนโดกับพี่""เรื่องอะไรที่ณิชจะต้องไป บ้านตัวเองก็มีให้อยู่""มีบ้านให้อยู่แต่ก็ต้องอยู่คนเดียว ไปอยู่กับพี่ดีกว่านะ""ไม่ไป""ตอนนี้พี่ก็อยู่คนเดียว""แล้วมาบอกณิชทำไม""เค้กกลับไปอยู่บ้านแล้ว" หลังจากที่เค้กบอกเขาว่าท้อง เธอก็ขอกลับไปอยู่บ้านตัวเอง"ณิชไม่ได้อยากรู้เรื่องของพี่ ไม่ต้องมาบอกณิช ณิชไม่อยากฟัง" พูดจบเธอก็ดึงขาออกจากหน้าขาแกร่งแล้ว

  • พันธะรักลวง   26 อยากชดใช้

    เมื่อณิชใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้ว จากนั้นเธอก็ออกไปข้างนอกเพื่อจะทำอาหารเพราะตอนนี้เธอรู้สึกหิวมากกว่าวันไหนๆ จะไม่ให้หิวได้ยังไงก็เขาเล่นทำกับเธอตอนที่เธอกำลังหิวอยู่พอดีไคเรนที่สวมใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วก็ออกจากห้องมาจึงเห็นว่าหญิงสาวทำอาหารอยู่ในครัว เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาจึงเดินเข้าไปสวมกอดเอวบางจากทางด้านหลังแล้วพูดออกไป"หิวเหรอ""..." ไม่อยากตอบ"ทำของกินเผื่อพี่ด้วยนะ เพราะพี่ก็หิวเหมือนกัน""ไม่ทำเผื่อ ถ้าหิวมากก็กลับไปกินที่คอนโดของตัวเองสิ มีแฟนทำให้กินอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ""วันนี้พี่จะไม่กลับคอนโด เพราะพี่จะนอนกับเธอที่นี่""ไม่ต้องเลย ไม่ให้นอนด้วยหรอก" ก่อนที่ไคเรนจะผละออกจากร่างบางแล้วไปยืนอยู่ข้างเธอพร้อมกับเรียวปากหนาขยับถาม เพราะเขาอยากรู้เกี่ยวกับเรื่องของเธอ"พ่อกับแม่เธอไม่อยู่เหรอ""พ่อกับแม่ไม่อยู่ที่นี่มาเกือบสามปีแล้ว" เธอตอบแต่มือก็ทำอาหารไปเรื่อย"พวกเขาไปไหน""พ่อกับแม่เลิกกันตั้งแต่ณิชอยู่ปีสอง ทั้งคู่ต่างก็ไปมีครอบครัวใหม่""เพราะเหตุนี้ใช่ไหมที่เธอต้องไปทำงานร้านไอ้ไฟมัน""ใช่""..." ไคเรนเงียบไปพลางคิดในใจว่าเธอต้องใช้ชีวิตมาตามลำพังสินะ แล้วยังต้องทำงานหาเลี้ยงตั

  • พันธะรักลวง   25 ไม่ต้องกลัวนะ NC18+

    ไคเรนพาร่างบอบบางสมส่วนมาวางลงบนเตียงขนาดห้าฟุตด้วยความเบามือ ก่อนที่ณิชจะดีดตัวลุกออกจากที่นอนอย่างรวดเร็วแล้วก้าวขาลงจากเตียงแต่ถูกคนตัวสูงรั้งร่างเล็กไว้"ปล่อย" เธอกระเสือกกระสนให้หลุดออกไปจากร่างแกร่งที่กอดรัดร่างของเธออยู่อย่างสุดกำลังเพื่อไม่ให้เขาทำแบบนั้นกับเธออีก"อย่าดิ้นสิ" เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังบอกกับคนที่อยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง"จะให้ณิชอยู่นิ่งได้ยังไงก็พี่จะทำแบบนั้นกับณิช ณิชไม่อยากมีอะไรกับคนที่มีแฟนแล้ว""ถ้าพี่ไม่มีแฟนเธอก็จะให้พี่ทำใช่ไหมหื้ม...""ปล่อย!""สมมติว่าตอนนี้พี่ไม่มีแฟนก็แล้วกันนะ" ว่าแล้วเขาก็จัดการถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนหมดถึงแม้ว่าเธอจะขัดขืนก็ตาม"อย่าทำแบบนี้กับณิชเลยนะ ณิชขอรัอง..." เจ้าของเสียงหวานที่ตอนนี้ร่างของเธอเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมแขนแกร่งเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทาพลางแววตาสั่นระริกเมื่อนึกไปว่าตัวเองกำลังจะมีอะไรกับแฟนของคนอื่น"เธอกลัวอะไร" ใบหน้าหล่อก้มถามร่างอรชรอ้อนแอ้นเปล่าเปลือยที่อยู่ในอ้อมแขนของตัวเองด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"พี่มีแฟนแล้วแต่มาทำแบบนี้กับณิช มันก็เท่ากับว่าณิชกำลังทำบาปอยู่""ไม่ต้องกลัวนะ" เสียงทุ้มบอกพลางเกลี่ยเส้นผมของเ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status