ชีวิตใหม่ที่โรยด้วยขวากหนาม

ฉินมู่อิงไม่ได้ดื่มยาที่อาเหยียนนำมาให้ นางนอนหลับไปจนถึงเช้าของอีกวัน อาการปวดหัวลดลงไปมาก นางลุกจากเตียงเดินออกไปข้างนอก สงสัยว่าคนเมื่อคืนหายไปไหนแล้ว

ควันลอยออกมาจากห้องครัว แสดงว่ามีคนอยู่ในนั้น ฉินมู่อิงเดินไปดู นางเห็นอาเหยียนกำลังพัดวีเตาที่มีหม้อดินตั้งอยู่

"ทำอะไรแต่เช้า"

เขาเงยหน้าละสายตามองมาที่นางทว่ากลับไม่มีคำพูดเปล่งออกมาแม้แต่คำเดียว ฉินมู่อิงเอามือจับที่ศีรษะตรงแผลยังปวดอยู่บ้างแต่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อวานมากนัก

"มู่อิงอยู่หรือไม่"

เสียงเรียกที่หน้าบ้านทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด ฉินมู่อิงเดินออกไปดู เห็นสตรีวัยกลางคนยืนรอที่รั้วด้านนอก

"ป้าเจี่ย มีอะไรหรือเจ้าคะ"

ป้าเจี่ยเลิกคิ้วสูง หรี่ตาและทำท่าทางประหลาดใจ ฉินมู่อิงเห็นนางเงียบไปจึงถามอย่างเป็นห่วง

"ท่านป้า ทำไมเงียบไปเจ้าคะ"

เมื่อเห็นนางท้วง ป้าเจี่ยถึงนึกขึ้นได้ว่าตนมีธุระเรื่องใด

"อ้อ ลืมไป ข้าเอาไข่ไก่มาฝาก ที่บ้านมีเยอะ"

สตรีอาวุโสกว่ายื่นตะกร้าใส่ไข่ให้นาง ฉินมู่อิงจำได้ว่าป้าเจี่ยคนนี้เอ็นดูนางมาตลอดตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่และช่วยเหลือนางหลายอย่าง

"ขอบคุณมากเจ้าค่ะ"

"อ้อ เจ้ากับอาเหยียนกินเยอะ ๆ ล่ะ ดูสิผอมบางกันขนาดนี้เมื่อไหร่จะมีตัวเล็กให้ป้าได้อุ้มเล่นเล่า"

ป้าเจี่ยหยอกเย้าพลางหัวเราะ ฉินมู่อิงได้ฟังถึงกับหน้าร้อนผ่าว

"ท่านป้าล้อข้าเล่นแล้ว"

"เรื่องอย่างนี้ล้อเล่นได้ที่ไหน เจ้าสองคนแต่งงานกันมาหลายเดือนแล้ว หากไม่เร่งมือตอนนี้ เดี๋ยวก็มีลูกไม่ทันใช้กันพอดี"

นางยิ้มบางพร้อมคำนับเล็กน้อย

"ข้าจะเชื่อท่านเจ้าค่ะ"

"ดีมาก เด็กดี ข้าไปก่อนล่ะต้องรีบไปทำกับข้าวให้ลุงของเจ้า"

"ขอบคุณท่านป้ามากเจ้าค่ะ"

ป้าเจี่ยเดินออกไป นางรอส่งครู่หนึ่งก็ถือตะกร้าเดินเข้าไปที่ห้องครัว อาเหยียนกำลังปั้นแป้งเงียบ ๆ ไม่ได้สนใจนางเช่นเดิม

'คนหล่อ มือเปื้อนแป้งยังหล่อ'

นางเหม่อมองใบหน้าคมคายอย่างลืมตัว เขาเงยหน้ามองเห็นนางยืนเหม่อจึงได้ทักขึ้นเบา ๆ

"ใครมาหรือ"

ฉินมู่อิงสะดุ้งเล็กน้อย รีบเอาตะกร้าไข่ไปวางไว้

"เอ่อ...ป้าเจี่ยเอาไข่มาให้น่ะ ข้าจะทำอาหารให้เอง"

"ไม่ต้องหรอก ข้ากำลังทำหมั่นโถว กินได้อีกหลายวัน ถ้าเจ้าอยากกินไข่ก็กินเถอะ"

เขายังคงดูห่างเหินเช่นเดิม หรือว่าก่อนหน้านี้นางเคยด่าเขาแล้วยังใจร้ายกับเขาเลยทำให้เขาเย็นชากับนางได้ขนาดนี้

"ไม่ได้หรอก กินก็กินด้วยกัน"

มือผอมที่กำลังนวดแป้งหยุดชะงัก แล้วนวดต่อโดยไม่พูดอะไร

เวลาอาหารเช้าสองสามีภรรยานั่งกินข้าวด้วยกัน บรรยากาศยังคงเงียบเชียบไร้ชีวิตชีวาเช่นเดิม ฉินมู่อิงเริ่มอึดอัด ในโลกก่อนสังคมของนางเต็มไปด้วยสีสันและการพูดคุย เมื่อมาอยู่ที่อย่างนี้นางจึงไม่ค่อยคุ้นเคยนัก

"วันนี้ข้าจะไปหาฟืนใกล้ ๆ ไข่ต้มมีอีกสองฟองท่านกินหมดเลยก็ได้ เผื่อข้าได้อะไรดี ๆ กลับมา"

นางเห็นฟืนในบ้านเริ่มร่อยหรอแล้วและมองในห้องครัวก็ไม่ค่อยมีอะไร มือที่จับตะเกียบของอาเหยียนหยุดลง ใจเขากระตุก สัมผัสถึงความแปลกใหม่ที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน อาจไม่ใช่ความรู้สึกที่มีต่อนางเปลี่ยนไป แต่มันเหมือนเขากำลังพูดคุยกับคนที่ไม่รู้จัก

"ไม่ต้องหรอก ข้ากลับจากซ่อมประตูให้ลุงเจียงเสร็จจะไปหาฟืนในป่าใกล้ ๆ เอง"

คำพูดที่เปล่งออกมาฟังดูเฉยชาชัดเจน เขาพอทำงานพวกนี้ได้หากไม่เกินกำลังและไม่เคยนิ่งเฉย เพียงแต่ฉินมู่อิงไม่เคยพอใจนางจึงเอาแต่ด่าทอไม่ว่างเว้น

"ทำงานกลับมาก็ควรกินยาแล้วพักผ่อน ข้าไม่มีอะไรทำข้าควรช่วยท่าน"

นางกินเสร็จก็สะพายตะกร้าเตรียมออกไปอย่างว่องไวจนอาเหยียนมึนงง

"พูดยังไม่จบ เจ้า...เจ้าก็จะไปเลยหรือ"

นางพยักหน้ายิ้มกว้างให้เขาแล้วเดินจ้ำอ้าวออกไปทันที

"อื้ม แล้วเจอกัน"

ปล่อยให้คนเบื้องหลังถือตะเกียบค้างบนอากาศอย่างไม่เข้าใจ

ฉินมู่อิงมุ่งหน้าไปทางเชิงเขา อากาศในยุคนี้มีความสดชื่นเป็นธรรมชาติอยู่มาก ถึงนางจะปวดแผลอยู่บ้างแต่ความสบายกายสบายใจทำให้นางลืมไปชั่วขณะ

"ป่านนี้ ที่ทำงานจะเป็นอย่างไรบ้างนะ คงวุ่นวายน่าดู"

นางพึมพำเมื่อนึกถึง ไม่รู้โชคร้ายหรือโชคดีที่นางตายจากที่นั่นแล้วมาเกิดใหม่ที่นี่ นางกำลังก้าวหน้าในสายอาชีพซึ่งนับเป็นเรื่องน่าเสียดาย แต่ก็ไม่เสียใจเพราะนางไม่มีครอบครัวให้เป็นห่วง

พ่อแม่เสียชีวิตหมดแล้วตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัยจึงอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด ก็เหมือนร่างนี้ที่พ่อแม่จากไปเหลือเพียงสามีแปลกหน้าคนหนึ่งที่อยู่ร่วมชายคา

หกเดือนก่อน ฉินเหวิน บิดาของนางไปล่าสัตว์บนเขา บังเอิญเจออาเหยียนนอนสลบอยู่ข้างทางจึงพากลับมาบ้านและหาหมอมารักษา พอฟื้นขึ้นมากลับพบว่าเขาอ่อนแอมาก มีอาการบาดเจ็บทั้งภายนอกภายในและหมอยังเจอพิษในตัว ตอนนี้แผลภายนอกเริ่มดีขึ้นแล้ว ส่วนภายในยังน่าห่วงโดยเฉพาะพิษในตัวที่หมอบอกว่าต้องพบหมอเทวดาเท่านั้น

นั่นหมายถึงหากหมอไม่เก่งจริงก็ไม่อาจรักษาได้และหมอที่มีฝีมือมักจะมาคู่กับค่ารักษาที่สูงลิ่ว

ฉินมู่อิงเดินลึกเข้าไปในป่า ที่นี่อุดมสมบูรณ์พอที่จะมีหัวเผือกและมันเทศให้เก็บกิน นางยังได้โสมป่ากับเห็ดหอมติดมือมาด้วยอีกหนึ่งหอบใหญ่

นางตัดใบไม้มาโปะไว้มิดชิดแล้วจึงไปหาฟืนต่อ จัดการมัดเรียบร้อยแบกเดินกลับบ้าน

"วันนี้มีอาหารกินแล้ว ส่วนเห็ดก็จะแบ่งเอาไปขาย"

บ่ายคล้อยนางก็เดินมาถึงบ้านทว่า

"หน้าด้านจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าคนหน้าตาดีอย่างเจ้าจะขี้โกงซึ่ง ๆ หน้า"

"เสียแรงที่อาเหวินเมตตาช่วยให้พ้นมือมัจจุราช"

"แย่จริง ๆ ไม่มีปัญญาหาเงินแล้วยังขี้โกงอีก คนเราช่างรู้หน้าไม่รู้ใจ"

คำก่นด่าพ่นออกมาจากปากคนมุงหน้าบ้าน ฉินมู่อิงเห็นคนมามุงเยอะก็รีบเข้าไปดู

"มีอะไรกัน"

นางแหวกฝูงชนเดินเข้าบ้าน เห็นชายหญิงแต่งตัวดีคู่หนึ่งกำลังกดดันอาเหยียน

"เมียเจ้าไปยืมเงินข้าบอกว่าจะเอามาคืนตั้งแต่เมื่อวานพร้อมดอกเบี้ย ข้ามาถามเจ้ากลับบอกว่าไม่มีให้ หน้าไม่อายทั้งผัวทั้งเมีย"

"ใช่ นางจิ้งจอกนั่นก็หายหัวไปแล้ว คงจงใจหนีหนี้ข้าแน่ ๆ ทำไมพวกเจ้าถึงชั่วร้ายขนาดนี้"

ทั้งคู่ต่อว่ารุนแรง อาเหยียนเพียงอ้าปากจะอธิบายแต่ก็ไม่เถียงไม่ทันเจ้าหนี้ ความอ่อนแอของร่างกายทำให้เขารู้สึกเหนื่อยเกินกว่าจะโต้เถียงและอธิบาย

"ท่านลุง..."

"มีอะไรกัน"

เสียงกังวานแทรกขึ้นมาทำให้ทั้งสามหยุดทุ่มเถียงกัน

"มาแล้วนังตัวดี คิดหนีหนี้เรอะ หน้าไม่อายแล้วยังไม่รู้จักเจียมตัวอีก ทำไมอาเหวินถึงมีลูกเลว ๆ อย่างเจ้ากันนะ"

ฝ่ายภรรยาชี้หน้านางพลางขยับปากด่าทอไม่หยุด

"น่าสงสารคนตายที่ลูกหลานสร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่น เอาเงินข้าคืนมานะ ไม่เช่นนั้นข้าจะไปฟ้องทางการ"

อาเหยียนมองหน้านางเป็นเชิงต้องการคำตอบเช่นเดียวกัน