ทวงหนี้

นางโง่เองที่หลงเชื่อเสี่ยวหลันกับอาเหมย เพราะอีกสิบวันจะมีงานรื่นเริงในตัวเมือง นางอยากได้ชุดสวย ๆ ใส่ไปอวดกับสหายและทำตัวเหมือนเหล่าคุณหนูที่มาเที่ยวงาน เผื่อความสวยของนางจะไปถูกตาต้องใจเหล่าคุณชายตระกูลดี ๆ บ้าง

ยิ่งนึกทบทวนก็ยิ่งปวดหัว นี่เจ้าของร่างเดิมคิดจะทิ้งสามีถึงกับวางแผนชั่วร้ายขนาดนี้เชียวหรือ เมื่อวานนางถูกปล้นเอาเงินไปหมด เงินที่กู้ยืมมาก็อยู่ในถุง ตอนนี้นางไม่เหลืออะไรแล้ว

นางหันมองสองสหายที่หัวเราะเยาะเย้ยตนที่หน้าบ้านก็เข้าใจทุกอย่าง

"ท่านลุง ท่านป้า ข้ายังไม่มีเงินคืนท่านตอนนี้ ขอเวลาสี่ห้าวันให้ข้าเอาของป่าไปขายก่อนแล้วข้าจะทยอยคืนให้"

นางพูดชัดถ้อยชัดคำแววตามั่นใจจนเจ้าหนี้สองคนขมวดคิ้วมองหน้ากัน

ฉินมู่อิงคนเก่าไม่กล้าพูดขนาดนี้ นอกจากด่าสามีแล้ว นางก็ไม่มีความสามารถอะไรเลย อาเหยียนมองนางนิ่งนานราวกับกำลังประเมินเช่นเดียวกัน

"คนอย่างเจ้าเนี่ยนะจะไปค้าขาย อย่าคิดตุกติกกับข้า ข้ามีสัญญาที่เจ้าประทับลายนิ้วมือเองนะ"

ฝ่ายสามีเริ่มข่มขู่

"เช่นนั้นข้าขอดูได้หรือไม่"

อาเหยียนเอ่ยขึ้น

"เจ้าเกี่ยวอะไร ไอ้คนพเนจร!"

เขาตวาดลั่นบ้านพร้อมส่งสายตาเหยียดหยาม

"หยุดนะ! ข้าเป็นลูกหนี้ท่านเพราะความผิดพลาด แต่ไม่ใช่ขี้ข้าให้ท่านมาด่าเสีย ๆ หาย ๆ"

"อ้าวนังหนู จะมากเกินไปแล้วนะ"

เขาชี้หน้านางท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน สายตาที่ผู้อื่นมองนางล้วนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"คนจนตรอก หมดหนทางก็ใช้ความหยาบคายด่าผู้มีพระคุณ"

เสี่ยวหลันเบ้ปาก

"ข้าไม่มีรายได้ข้าก็ไปหาของป่ามาขายใช้หนี้ มันเป็นวิธีเดียวที่ข้าทำได้ตอนนี้ ถ้าพวกท่านไม่เอาข้าก็ไม่มีปัญญาแล้ว อยากฟ้องทางการก็เชิญ ข้าก็จะฟ้องกลับว่าพวกท่านมันหน้าเลือด!"

"อย่ามาขู่ข้า!"

"ข้าไม่ได้ขู่ ข้าเสนอทางเลือก หากท่านไม่รับข้อเสนอนี้ก็ไม่มีทางอื่น"

อาเหยียนที่ยืนพิงประตูอยู่เพราะเริ่มเหนื่อยขยับกายเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำดังกังวานขึ้นตัดบท

 "ท่านลุง ภรรยาข้าพูดถูก หากท่านเอาเรื่องถึงทางการ ท่านอาจได้ไม่คุ้มเสีย แต่ถ้าท่านรอสี่วัน ข้ากับภรรยาของข้าจะไม่เบี้ยวหนี้ท่านแม้แต่อีแปะเดียว"

เจ้าหนี้ทั้งสองมองหน้ากันอย่างชั่งใจ สุดท้ายก็ยอมรับข้อเสนอ

 "ก็ได้ ให้สี่วัน หากข้าไม่ได้เงิน ข้าจะมารื้อบ้านเจ้าทิ้งซะ!"

เมื่อฝูงชนแยกย้าย รวมถึงเสี่ยวหลันกับอาเหมยที่เดินฟึดฟัดสะบัดหน้าหนีเพราะอดดูเรื่องตลก ความเงียบก็กลับมาปกคลุมกระท่อมหลังน้อยอีกครั้ง

ฉินมู่อิงถอนหายใจยาว พิงหลังกับรั้วไม้อย่างหมดแรง

 "ขอบคุณท่านนะที่ช่วยพูด"

อาเหยียนไม่ตอบ เขาเพียงมองดูสตรีตรงหน้าที่ดูแปลกตาไปจนน่าใจหาย 

"เจ้าไปเอาความกล้ามาจากไหน แล้วกู้เงินไปทำอะไร"

นางอึกอักไม่ได้ตอบคำถามบอกเพียงว่า

"ข้าต้องรับผิดชอบสิ่งที่ก่อขึ้น"

คำพูดนั้นทำให้อาเหยียนอึ้งไปครู่ใหญ่ หัวใจที่เคยด้านชาเพราะถูกทุบตีและดูหมิ่นกลับสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็น

 "เจ้าปวดหัวจนเลอะเลือนไปแล้วหรือ"

นางเอาฟืนกับตะกร้าไปเก็บพลางเอ่ยขึ้น

"เอาเถอะน่า ข้าไม่รบกวนท่านหรอก"

"ไม่ได้ ข้าจะช่วยเจ้าเอง"

นางชะงักเล็กน้อยก่อนยิ้มบางแล้วขนของออกจากตะกร้าโดยไม่ต่อปากต่อคำ

รุ่งเช้านางนำเห็ดหอมและโสมป่าที่เก็บได้แบ่งใส่ตะกร้าเดินทางเข้าเมือง ส่วนหัวมันนางทำอาหารไว้ให้อาเหยียนกิน วันนี้เขารับจ้างซ่อมบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ พอได้เงินมาช่วยใช้หนี้

ฉินมู่อิงขายของป่าหมดแต่นางไม่สามารถซื้อของกลับบ้านได้เพราะเงินก้อนแรกนำไปใช้หนี้ได้เพียงครึ่งหนึ่ง

"ท่านไม่น่าลำบากเลย ส่วนของท่านควรเก็บไว้รักษาตัว ข้าหาใช้หนี้เอง พอหมดหนี้ข้าจะได้ช่วยท่านหาเงินเข้าบ้านบ้าง"

นางเอ่ยขึ้นในคืนนั้น อาเหยียนนิ่งเงียบ อาการของเขารักษายาก ไม่รู้ต้องใช้เงินมากน้อยแค่ไหนถึงจะเพียงพอ

"ข้า...ไม่เป็นไร"

เขาตอบเพียงสั้น ๆ 

"ข้าจะพักผ่อนแล้ว"

นี่เป็นการไล่นางกลาย ๆ นางจึงเดินออกจากห้องเงียบ ๆ โดยไม่คิดอะไร รอเขาหลับสนิทก่อนนางถึงจะเข้ามาใหม่

อาเหยียนนอนมองเพดาน สายตาของเขาว่างเปล่านึกถึงเมื่อก่อนที่เคยร่างกายแข็งแรงกว่านี้

"หากไม่หาย ก็คงเป็นเช่นนี้ตลอดไป"

เขาเอ่ยกับตัวเองเพียงสั้น ๆ แล้วหลับตาลง คิดเพียงว่าปล่อยให้กาลเวลาค่อย ๆ ผ่านพ้นไปก็พอ

ฉินมู่อิงเทียวขึ้นเขาและหาของป่าไปขายทุกวันจนกระทั่งนางใช้หนี้จนหมดพร้อมดอกเบี้ยจนเจ้าหนี้แปลกใจ

"ปกติเด็กคนนี้ไม่ใช่อย่างนี้ อาเหวินเลี้ยงลูกสาวอย่างกับไข่ในหิน ไม่คิดว่าพอพ่อตายนางกลับแข็งแกร่งขึ้น"

"นั่นนะสิ ข้าก็อดสงสัยไม่ได้เหมือนกัน"

ทั้งคู่หารือกันถึงจะไม่เข้าใจในตัวนางแต่ก็ทำได้เพียงแค่สงสัยและได้เพียงเหตุผลว่านางขาดที่พึ่งจึงกลายเป็นคนกล้าหาญขึ้นมา

เช้าวันรุ่งขึ้นขณะที่ฉินมู่อิงกำลังแยกโสมป่าเอาไปขาย อีกส่วนหนึ่งจะเก็บไว้ทำยา พลันเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

"พี่เหยียนอยู่หรือไม่"

ฉินมู่อิงเงยหน้าขึ้นพบเสี่ยวหลันยืนชูคออยู่ตรงหน้านาง เสื้อผ้าสีหวานเหมือนเพิ่งใส่ครั้งแรก ผมเผ้าเกล้าขึ้นเรียบร้อย นางแต่งหน้าอ่อน ๆ ดูสดใสเหมือนจงใจมาบ้านนี้โดยเฉพาะ

"เจ้าเข้ามาได้อย่างไร"

เสี่ยวหลันมองนางแล้วหันไปมองประตูหน้าบ้าน

"ข้าก็เปิดประตูเข้ามานะสิถามโง่ ๆ"

ฉินมู่อิงจำได้ว่าร่างเดิมเคยหลงเชื่อเสี่ยวหลันอยู่หลายเรื่อง ตั้งแต่ยุยงให้นางเกลียดอาเหยียนรวมถึงแนะนำให้ไปกู้เงินซื้อชุดสวย ๆ ไปหาสามีใหม่ เพื่อที่นางจะได้เข้าหาอาเหยียนได้สะดวก

นางมีแผนการแย่งสามีฉินมู่อิงมาตั้งแต่ต้นแล้ว

"มีธุระสำคัญหรือถึงได้มาตั้งแต่ไก่โห่"

"มู่อิง พูดกับข้าให้ดีหน่อย อย่าทำตัวเหมือนคนเนรคุณ"

ฉินมู่อิงยืนขึ้นกอดอกมองอดีตสหาย คนที่ผ่านโลกมาสามสิบปีอย่างนางเหตุใดจะอ่านใจเด็กสาววัยเพียงสิบเจ็ดปีไม่ออก

"ข้าต้องเนรคุณงูพิษด้วยเหรอ"

"มู่อิง!"

เสี่ยวหลันโกรธจนหน้าแดงจ้องหน้าฉินมู่อิง ความชิงชังฉายออกมาอย่างปิดไม่มิด

"มีอะไรกัน"

อาเหยียนเดินออกมาหยุดมองสตรีทั้งสองคน

"พี่เหยียน ข้า...ข้าเอาไก่อบมาฝากท่านเจ้าค่ะ เมื่อวานที่บ้านข้าฆ่าไก่จึงแบ่งมาให้ท่าน"

สาวน้อยเสี่ยวหลันพูดเสียงอ่อนหวานต่างจากเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว อาเหยียนมองฉินมู่อิงแวบหนึ่งจึงพูดว่า

"ขอบใจเจ้ามากที่มีน้ำใจ ของกินดี ๆ เจ้าเก็บไว้กินเถิด ข้ามีอาหารที่ภรรยาข้าทำเอาไว้แล้ว"

แม้น้ำเสียงไม่กระด้างแต่กลับเชือดเฉือนหัวใจ เขาใช้คำว่าภรรยาเหมือนจะเน้นย้ำให้เสี่ยวหลันรู้จักผิดชอบชั่วดี นางหน้าร้อนวูบไม่เคยคิดว่าอาเหยียนจะพูดจาเช่นนี้

"แต่ข้าตั้งใจ..."

"ไม่เป็นไร ฝากขอบคุณท่านป้าด้วยช่วยบอกว่าข้าไม่รบกวนท่าน"

เสี่ยวหลันหน้าชาเพราะความอับอายที่ถูกปฏิเสธ ยังไม่ทันที่นางจะพูดต่ออาเหยียนก็ขอตัวไปกินยา

"เสี่ยวหลัน เจ้าเห็นหรือไม่ว่าสามีข้าเขาไม่ได้สนใจ กลับบ้านไปกินข้าวเป็นเพื่อนแม่เจ้าที่ป่วยกระเสาะกระแสะไม่ดีกว่าหรือ ถ้าท่านป้ารู้ว่าเจ้าทำตัวหน้าไม่อายมาอ่อยสามีชาวบ้านแบบนี้ท่านคงเสียใจจนทรุดแน่"

"เจ้านี่มัน..."

อดีตสหายชี้หน้านาง กัดฟันแน่นจนใจจะหาคำพูดมาด่าทอ ฉินมู่อิงยิ้มหวานยกมือกอดอกพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้

"ข้าทำไมหรือ อ้อแน่นอนว่าข้าสวยกว่าเจ้า"

พูดจบนางก็หัวเราะเยาะจนอีกฝ่ายพูดไม่ออก

เสี่ยวหลันหน้าแดงทั้งอับอายและโมโห แต่นางก็ทำได้เพียงกระทืบเท้าแล้วสะบัดหน้าเดินออกไป