เกือบตายซ้ำสอง

ลมฤดูใบไม้ร่วงโชยมากระทบร่างบอบบางของฉินมู่อิงที่นอนหมดสติอยู่กลางป่า ความเจ็บปวดแล่นพล่านทั่วศีรษะจนนางต้องนิ่วหน้า สิ่งสุดท้ายที่จำได้คือไม้ท่อนใหญ่ที่ฟาดลงมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันของโจรป่าที่ฉกชิงเงินก้อนสุดท้ายในชีวิตไป

นางลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก พลางหยิบสมุนไพรสดในตะกร้ามาขยี้แล้วโปะลงบนแผลอย่างคล่องแคล่ว ความสุขุมนี้ช่างแปลกประหลาดนัก ไม่เหมือนหญิงชาวบ้านที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้อย่างฉินมู่อิงคนเดิม นางควรจะร้องไห้คร่ำครวญด้วยความอดทนอันน้อยนิด โทษฟ้าโทษดินและทุกสิ่งอย่างที่ทำให้นางมีชีวิตตกต่ำ

นางพยุงกายลุกขึ้น แววตาที่เคยว่างเปล่ากลับฉายแววครุ่นคิด

'วัยสามสิบปี ตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายการจัดการที่เพิ่งได้รับมาสามวัน ทุกอย่างจบลงเพราะอุบัติเหตุเพียงชั่ววูบงั้นหรือ'

นางสลัดความสมเพชตัวเองทิ้ง ยันกายลุกขึ้นพร้อมตะกร้าใบใหญ่ สิ่งเดียวที่ต้องทำตอนนี้คือกลับบ้านให้ทันก่อนตะวันตกดิน

เมื่อมาถึงกระท่อมในหมู่บ้าน บรรยากาศเงียบเหงาและแห้งแล้งกว่าที่คิด ร่างสูงของบุรุษในชุดผ้าเนื้อหยาบเดินออกมาจากข้างใน แม้จะสวมเสื้อผ้าเก่าขาด แต่ท่วงท่าการเดินกลับดูองอาจอย่างน่าประหลาด

"เกิดอะไรขึ้นถึงกลับค่ำ" 

น้ำเสียงเย็นชาถามขึ้น แววตาคมปลาบของเขาจับจ้องมาที่นางคล้ายจะค้นหาความจริง

"ไม่มีอะไร ท่านกินข้าวหรือยัง"

คำถามเรียบง่ายนั้นทำให้อาเหยียนชะงักไป คิ้วเรียวเข้มขมวดมุ่น ปกติสตรีผู้นี้หากกลับมามือเปล่าคงด่าทอเขาว่าเป็นกาลกิณี เป็นตัวภาระที่ทำให้พ่อของนางต้องตายไปแล้วเพื่อระบายอารมณ์มิใช่หรือ

"ยังไม่หิว ถ้าเจ้าหิวก็ไปกินเถิด ข้าทำหมั่นโถวเอาไว้ให้แล้ว" 

เขาบอกปัดแล้วหันหลังกลับเข้าไปซ่อมแซมแคร่ไม้ที่ผุพังตามเดิม

ฉินมู่อิงเดินเข้าครัว หยิบหมั่นโถวแข็ง ๆ มาเคี้ยวประทังหิว ก่อนจะเดินถือจานที่เหลือเข้าไปหาเขา

 "ข้าเอามาให้ ท่านควรจะกินบ้าง"

อาเหยียนไม่แม้แต่จะหันมอง 

"ข้าบอกว่าไม่หิว"

เขานั่งนิ่ง รอคอยคำด่าทอที่มักจะตามมาอย่างเช่นที่นางเคยกระทำ

'คนง่อยอย่างท่านจะกินไปทำไมให้สิ้นเปลือง'

หรือไม่ก็

'ถ้าท่านตายไป ข้าคงสบายกว่านี้'

แต่สิ่งที่เขาได้ยินกลับมีเพียงความเงียบและเสียงวางจานลงเบา ๆ

"ถึงยามกินก็ควรกิน งานซ่อมแซมเอาไว้ทำกลางวันเถิด ค่ำมืดอย่างนี้จะเสียสายตาเอาได้"

น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความห่วงใยทำให้เขาต้องหันกลับมามองนางอย่างเต็มตาเป็นครั้งแรกในรอบสามเดือน แสงตะกียงส่องสลัวกระทบใบหน้าซีดเซียวของของนาง และเขาก็สังเกตเห็นคราบเลือดที่ขมับ

"นั่นเจ้า...เป็นอะไร" 

ความระแวงในใจวูบไหวกลายเป็นความตระหนก 

"มีแผลนี่!"

"ปวด...หัว" 

นางพึมพำก่อนจะซวนเซ เขาจึงรีบเข้าไปประคอง ร่างกายของนางช่างบอบบางกว่าที่เขาจำได้

"พักผ่อนเถิด ข้าจะไปต้มยามาให้" 

เขาพานางไปนอนที่เตียงเพียงหลังเดียวในบ้าน แล้วเป็นฝ่ายอาสาลงไปนอนที่พื้นเอง

อาเหยียนเดินออกไปที่เตาไฟด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ สองวันที่ผ่านมานางไม่พูดกับเขาเพราะโกรธที่เขาหาเงินไม่ได้ แต่วันนี้ นางกลับดูเหมือนคนแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จัก แววตาของนางไม่ได้ดูถูกเขาเหมือนเก่าก่อน แต่มันกลับดูล้ำลึกเหมือนคนที่กำลังซ่อนความลับบางอย่างไว้

ท่ามกลางเสียงปะทุของฟืนและควันที่เริ่มฟุ้งกระจายในห้องครัว อาเหยียนนั่งเฝ้ายาต้มด้วยสายตาเหม่อลอย แสงไฟสะท้อนให้เห็นรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่ข้อมือ เป็นรอยที่เกิดจากถ้วยน้ำแกงที่นางเคยเขวี้ยงใส่เขาเมื่อเดือนก่อน เพียงเพราะเขาทำงานได้เงินมาไม่พอซื้อแป้งสาลี

เขาจำได้ติดตา ใบหน้ากระจ่างใสนั้นยามบิดเบี้ยวด้วยโทสะช่างดูน่ากลัว นางมักจะตะคอกด่าเขาด้วยถ้อยคำที่บาดลึกเข้าไปในหัวใจเสมอ

'หากท่านพ่อข้าไม่ช่วยเจ้ากลับมา ข้าคงไม่ต้องตกระกำลำบากเลี้ยงดูคนป่วยเหมือนศพเดินได้เช่นนี้'

บางครั้งนางก็ไม่ได้เพียงแค่ด่า ยามที่นางเหนื่อยล้าหรือโมโหจากข้างนอกกลับมา ฝ่ามือเรียวเล็กนั้นเคยฟาดลงบนไหล่และหน้าอกของเขาที่ขยับหนีไปไหนไม่ได้เพราะร่างกายอ่อนแอ เขารู้ดีว่านางโกรธที่ความสวยงามของนางต้องมาหมองหม่นอยู่ในกระท่อมซอมซ่อกับคนที่เดินยังแทบไม่ไหว

แต่ในวันนี้กลับต่างออกไป สตรีที่เคยหยิบจับสิ่งใดก็เพื่อทำร้ายเขา กลับหยิบหมั่นโถวมาวางให้ด้วยกิริยาที่นิ่งสงบ มือที่เคยเงื้อตบตีเขากลับกุมขมับอย่างอ่อนแรง แววตาที่เคยฉายแต่ความรังเกียจเดียดฉันท์กลับดูนิ่งลึกดั่งผืนน้ำเงียบสงบ

'นี่นางเป็นอะไรไป'

นางออกไปข้างนอกโดยไม่บอกกล่าว กลับมาค่ำมืดพร้อมบาดแผลและที่สำคัญไปกว่านั้น นางเปลี่ยนไป

เขายกถ้วยยาขึ้นเป่า ความร้อนจากไอระเหยทำให้ดวงตาของเขาร้อนผ่าวอย่างประหลาด เขาไม่กล้าคาดหวังว่านางจะเปลี่ยนไปตลอดกาล แต่ชั่วครู่เมื่อครู่นี้ ตอนที่นางบอกให้เขาพักงาน มันคือความอ่อนโยนเพียงหนึ่งเดียวที่เขารับรู้ได้ในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา

อาเหยียนอดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้ว่าสตรีผู้นี้ต่างจากฉินมู่อิงคนเก่าราวกับเป็นคนละคน