บทที่ 9 ฝืนใจไม่ลง

ปัง!

ประตูห้องชั้นสองถูกเปิดออกอย่างแรงจนผนังสะเทือนทำณัฐนรีที่นั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นปลายเตียงสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าแตกตื่นเงยขึ้นมองประตูด้วยความตกใจ

 ร่างกายผุดลุกขึ้นยืนในทันทีเมื่อเห็นสีหน้าแข็งกร้าว ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยอารมณ์ที่อัดแน่นจนแทบควบคุมไม่อยู่ของร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"เธอนี่มันสารเลวจริง ๆ" เสียงเย็นเยียบตวาดใส่ดังกร้าวทำเธอสะดุ้งอีกรอบ นี่เธอไปทำอะไรให้เขาโกรธอีกหรือทำไมมาถึงก็ด่ากราดกันเลย แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูด หรือถามอะไรเขาก็พุ่งเข้ามาจนเธอต้องถอยหลังหนี

หัวใจพลันกระตุกเล็กน้อยเมื่อแผ่นหลังชนกับผนังแข็งและเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างสูงยังพุ่งตรงเข้ามาราวกับจะฉีกร่างเธอออกเป็นชิ้น ๆ เขาคงไม่คิดฆ่าเธอหรอกใช่ไหม

เธอรีบหลับตาปี๋ในตอนที่ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัว ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงกับผนังข้างศีรษะเสียงดังสนั่นทำเธอถึงกับสะดุ้ง เนื้อตัวสั่นเทาคิดว่าเขาต้องฆ่าเธอแน่ ๆ

"อ๊ะ.."

เสี้ยวนาทีต่อมาเธอก็ต้องเบิกตาโพลงเพราะมือแข็งราวกับคีบเหล็กจับหมับเข้าที่รอบคอ แม้เขาจะจับไม่แน่นแต่ก็ทำให้เธอหายใจติดขัดเหมือนกันจึงพยายามใช้มือทั้งสองดึงแขนเขาออก

"ปะ...ปล่อยฉัน" 

"ลูกของฉันไม่น่าเกิดมาจากผู้หญิงอย่างเธอเลย ไม่อย่างนั้นเขา..."

คำพูดของเขาทำเธอหยุดชะงัก มองใบหน้าแข็งกร้าวอย่างตั้งใจ เธออยากฟังในสิ่งที่เขาพูด 

ทว่าพูดเพียงแค่นั้นเขาก็หยุดกึกขบกรามกรอดเหมือนกัดคำบางอย่างเอาไว้แน่น แต่มันกลับกระตุ้นหัวใจของเธอให้อยากรู้มากขึ้นไปอีก

"ลูก…ลูกเป็นยังไงคะ"

 เค้นถามเสียงแผ่วเต็มไปด้วยความหวัง และความกลัว เขากลับหัวเราะหยันด้วยท่าทางเยือกเย็นจนเธอรู้สึกหนาวเหน็บในหัวใจ

"เธอไม่มีสิทธิ์ถาม" เขาเอ่ยอย่างช้า ๆ ชัดทุกคำ "ตั้งแต่วินาทีที่เธอเลือกทิ้งเขา"

คำพูดของเขาทำขอบตาเธอร้อนผ่าวน้ำสีใสเริ่มเออคลอหน่วยตาจนต้องกลอกกลิ้งตาไปมากลั้นเอาไว้ไม่ให้มันไหลออกมา

"ฉันไม่ได้ทิ้ง…" เค้นที่ติดในลำคอที่เบาจนแทบไม่ได้ยินออกไป ทว่ากลับถูกตวาดเสียงกลบจนสะเทือนห้อง

"ไม่ต้องแก้ตัว!"

"..."

"เธอวางยาฉันไม่พอ ยังโยนลูกมาให้เหมือนเศษขยะทั้งที่เขาก็มีชีวิตจิตใจ"

คำพูดเขาแต่ละคำเหมือนมีดกรีดลงบนหัวใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ทำได้แค่ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบ ๆ ปากเม้มแน่นไม่คิดโต้เถียงไม่อธิบายเพราะรู้ดีว่าเขาไม่คิดจะฟัง กลับกันอาจยิ่งทำให้เขาโกรธและเกลียดเธอมากขึ้นไปอีก

ทว่าเธอเหมือนจะคิดผิดความเงียบของเธอเหมือนยิ่งทำให้เขาโกรธ

"อ๊ะ.."

ปึก!

ร่างของเธอลอยไปตกลงบนที่นอนนุ่มอย่างแรงจากแรงของร่างสูงที่จับเธอเหวี่ยงอย่างไร้ความปรานีโดยที่เธอไม่ได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ

"อึก.."

ความจุกเคล้าด้วยความเจ็บทำใบหน้าขาวซีดเหยเก น้ำตาคลอเบ้า แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทำอะไรก็ถูกอีกคนจับให้นอนหงายแล้วขึ้นคร่อม สองมือถูกรวบไปกดตรึงเหนือศีรษะ

"คะ..คุณจะทำอะไร"

ความจุกและเจ็บทำให้เธอไม่มีแม้แต่แรงขัดขืนนอกจากส่งเสียงเอ่ย

"ปล่อยฉันนะ..."

"คิดว่าฉันพิศวาสเธอนักเหรอ" 

ภารัณจ้องใบหน้าขาวซีดที่อยู่ห่างเพียงคืบราวกับจะกินเนื้อ หากไม่ใช่เพราะลูกบวกกับแรงกดดันจากแม่และหมอเขาไม่อยากแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ

"รู้ไหมผู้หญิงอย่างเธอโคตรน่ารังเกียจ"

"ถ้าฉันมันน่ารังเกียจคุณก็ปล่อยฉันไปสิ ฉันสัญญาว่าจะไม่โผล่หน้ามาให้คุณเห็นอีก" ณัฐนรีส่งสายตาเว้าวอน

"ถ้าไม่ใช่เพราะลูกคิดเหรอว่าฉันอยากแตะต้องคนอย่างเธอ" 

"ฉันไม่เข้าใจคุณกำลังพูดอะไร การที่คุณมายุ่งกับฉันมันเกี่ยวอะไรกับลูก" คำพูดเหมือนมีนัยยะของเขาทำเธองุนงง และไม่เข้าใจเลยสักนิดหวังว่าเขาจะช่วยไขความสงสัยนี้

"เธอไม่จำเป็นต้องรู้" ภารัณไม่คิดตอบเอ่ยเพียงแค่นั้นแล้วโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ลำคอระหง ทว่าเพียงเสี้ยวนาทีก็หยุดชะงัก ก่อนผละตัวลุกลงจากเตียงเดินดุ่ม ๆ ออกจากห้องไปเพราะเขาไม่สามารถฝืนใจมีอะไรกับเธอได้จริง ๆ

ณัฐนรีรีบหยัดกายลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางที่ยังตกใจอยู่ มือกอดเข่าแน่นก่อนจะก้มหน้าร้องไห้ออกมาเบา ๆ หลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่าเธอคิดผิดมหันต์ที่ยอมรับงานนั้นจนนำมาสู่ความอัปยศอดสูในตอนนี้

เรื่องราวต่าง ๆ ในคืนนั้น และความยากลำบากที่เธอต้องเผชิญตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาค่อย ๆ ไหลย้อนเข้ามาในสมองอีกครั้ง