บทที่ 8 เลือกงูดีกว่าเลือกคุณ

ณัฐนรีเงยหน้าขึ้น ลมหายใจหอบกระชั้น หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะสิ่งที่เธอชนเข้าไปไม่ใช่ต้นไม้ ไม่ใช่หิน แต่เป็นแผ่นอกแข็งแรงของใครบางคน

มือใหญ่คว้าแขนเธอไว้ทันทีก่อนที่เธอจะตั้งตัวได้

"คิดว่าจะหนีพ้นเหรอณัฐนรี" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเหนือศีรษะทำให้เลือดในกายเย็นวาบ เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมพลันเบิกกว้างเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบของคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดในชีวิต

"คุณ!"

หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก ความตกใจผสมความกลัวทำให้เธอรีบสะบัดอย่างแรงไม่ทันได้คิดอะไรทั้งนั้นนอกจากต้องหนี เมื่อหลุดพ้นขาก็พาเธอวิ่งทันทีวิ่งย้อนกลับไปทางเดิม ทางเดียวกับที่เธอเพิ่งหนีงูเห่ามา

สำหรับเธอแล้วผู้ชายคนนี้น่ากลัวกว่างูเสียอีกเมื่อเทียบกัน ถ้าให้เลือกว่าจะวิ่งเข้าหาเขาหรือวิ่งเข้าหางู เธอตอบโดยไม่ต้องคิดเลยว่าวิ่งเข้าหางูดีกว่าอย่างน้อยก็ยังเหลือทางรอดให้เธอบ้าง แต่กับผู้ชายคนนี้ท่าทางของเขาพร้อมจะฉีกเนื้อเธอได้ทุกเวลา

"อ๊ะ..."

ทว่าวิ่งได้ไม่ถึงสามก้าวแรงกระชากจากด้านหลังก็ดึงร่างเธอจนตัวเซลมหายใจขาดห้วง ยังไม่ทันได้ร้องร่างก็ลอยขึ้นจากพื้น โลกทั้งใบกลับหัว 

เขาจับเธอฟาดขึ้นบ่าตัวเองอย่างไม่ปรานี หัวเธอห้อยลงเลือดสูบฉีดขึ้นหน้า ภาพตรงหน้าสั่นไหว

"ปล่อยฉัน!"

 เธอพยายามเอาตัวรอดสุดแรงทั้งดิ้นทั้งใช้กำปั้นเล็ก ๆ กระหน่ำทุบแผ่นหลังกว้าง ขาเตะสะเปะสะปะ แต่ก็เหมือนไร้ค่าผู้ชายคนนั้นไม่สะทกสะท้าน ก้าวยาว ๆ ฝ่าความมืดของป่าแบกราวกับเธอเป็นเพียงสัมภาระชิ้นหนึ่ง

ไม่นานแสงไฟจากบ้านก็ปรากฏขึ้น บ้านหลังนั้นที่เป็นคุกกักขังเธอ มาถึงบ้านเขาก็พาเธอขึ้นบันได ทุกย่างก้าวหนักแน่นมั่นคง มือที่โอบรอบตัวเธอแน่นดุลคีมเหล็กไม่เปิดโอกาสให้เธอหลุดหนีแม้แต่นิดเดียว

เขาพาเธอเข้าไปยังห้องนอนบนชั้นสองชั้นสอง ก่อนที่จะโยนร่างเธอลงบนเตียงอย่างแรง

"อึก!"

แรงกระแทกทำให้ลมหายใจหลุดออกจากปอด ความจุกแล่นขึ้นมาจุกอกจนเธองอตัว หน้าซีด น้ำตาคลอ 

แม้เตียงนุ่มแต่แรงกระแทกที่ได้รับกลับโหดร้ายเกินจะรับไหว แต่เขากลับยืนมองอยู่ข้างเตียงด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แววตาเย็นชาไร้ความสงสาร

 "ถ้าฉันไม่ปล่อย เธอก็ไม่มีสิทธ์หนีไปไหนได้ทั้งนั้น" เสียงเขาต่ำกดดันเหมือนคำพิพากษา 

เธอได้แต่เม้มปากพูดไม่ออก มือกำผ้าปูเตียงแน่นพยายามประคองตัวเองจากความเจ็บ ครั้นแรงจุกเริ่มทุเลาเธอก็ฝืนลุกขึ้นจากเตียง ขณะที่สายตาเหลือบไปมองประตูห้อง

 มันยังเปิดอยู่นี่เป็นโอกาสเดียวของเธอในการหนีอีกครั้ง ไวเท่าความคือร่างกายของเธอที่พุ่งตัวออกไปโดยไม่คิดชีวิตเท้าแทบไม่แตะพื้นมือเอื้อมไปคว้าลูกบิด แต่ยังไม่ทันได้หมุน แรงกระชากจากด้านหลังก็ฉุดร่างเธอกลับไปอย่างแรง

"อ๊ะ!" 

เสียงหอบหายใจสะดุด โลกทั้งใบหมุนคว้าง ก่อนร่างเธอจะถูกโยนกลับลงบนเตียงอีกครั้งอย่างไร้ความปรานี พร้อมกับความหวังสุดท้ายของเธอที่พังทลายลงตรงหน้า

เธอจุก แต่เก็บอาการไว้หยัดกายลุกขึ้นนั่งดวงตาเริ่มแดงก่ำเมื่อรู้ว่าหนีไม่รอด การหนีของเธอล้มเหลว และไม่มีโอกาสให้เธอได้หนีอีกต่อไป

ใจหนึ่งเริ่มสิ้นหวัง แต่อีกใจกลับบอกให้สู้เธอยังมีน้องสาวให้กลับไปหา เธอเรียกแรกฮึดสู้อีกครั้งในเมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ผลงั้นลองใช้ไม่อ่อนดู

 เธอเลื่อนตัวลงจากเตียงคุกเข่าลงช้า ๆ ตรงหน้าร่างสูง เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาเว้าวอน

"ฉันรู้ว่าตัวเองผิด ผิดทุกอย่าง ฉันขอโทษ" เอ่ยเสียงสั่น และแผ่วเบา "แต่คุณช่วยเมตตาปล่อยฉันไปสักครั้งได้ไหมคะ คุณปล่อยฉันไปเถอะนะคะขอร้อง..."

น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่ต้องแสร้งเพราะมันคือความแตกสลายจริง ๆ

"ฉันยังมีน้องเป็นเด็กออทิสติกที่ต้องดูแล ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ" มือสั่นเทายื่นไปจับขากางเกงเขาไว้แน่นขอร้องอ้อนวอน หวังว่าจะมีสักเสี้ยวนาทีที่เขาเห็นใจแล้วยอมปล่อยเธอไป

 ภารัณไม่แม้แต่จะก้มมอง เขาสะบัดมือเธอออกจากขาอย่างเย็นชา

 "อย่าใช้ลูกไม้นี้กับฉัน...มันไม่ได้ผล" เอ่ยเสียงนิ่ง แต่หนักหน่วง จากนั้นก็เดินไปที่ประตู หันกลับมามองเธออีกครั้งก่อนปิดประตูลงดังปัง

เสียงกุญแจหมุนดังชัดในความเงียบณัฐนรีทรุดตัวลงนั่งกับพื้นกอดเข่าตัวเอง น้ำตาไหลออกมาอย่างสิ้นหวัง เธอถูกขังอีกครั้ง และครั้งนี้แน่นหนากว่าเดิม

ภารัณเดินลงมาชั้นล่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงต่ำ แววตาคมกริบไล่มองหน้าเหล่าลูกน้องอยากคาดโทษ "เฝ้าไว้ให้ดี อย่าให้เธอหนีไปได้อีกไม่อยากนั้นมึงทุกคนโดน"

 "ครับ" ลูกน้องรับคำทันทีก่อนจะแยกย้ายกันไปเฝ้าตามจุดต่าง ๆ

เขามองตามหลังลูกน้องพร้อมพ่นลมหายใจหนัก ๆ ออกมา สองมือกำแน่นจนเส้นเลือดโปนพยายามระงับอารมณ์โทสะ หากวันนี้เขาตามหาหญิงสาวไม่เจอเธอคงหนีหายไปตลอดกาลแน่ ๆ สองเท้าใหญ่ก้าวเดินออกจากบ้าน ก่อนใบหน้าคมเข้มจะเงยมองขึ้นไปยังชั้นสอง มองห้องที่เธอถูกขังอยู่

เขาขังเธอไว้ชั้นสองแล้วคงหนีไปไหนไม่ได้อีก..

ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เขายืนมองหน้าต่างห้องชั้นสองที่มีผ้าม่านสีเทาปิดอยู่ ก่อนจะเดินไปขึ้นรถสปอร์ตหรูขับออกไปด้วยความเร็ว ปลายทางคือโรงพยาบาลที่บุตรชายยังนอนรักษาตัวอยู่

หัวใจอันแข็งแกร่งพลันหนักอึ้งขึ้นมาเมื่อเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยแล้วเห็นทารกตัวเล็กนอนอยู่ในตู้อบ ผิวขาวซีด อกกระเพื่อมเบา ๆ ตามจังหวะการหายใจ

ข้างตู้อบมีแม่ของเขานั่งเฝ้าไม่ห่าง เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปยืนข้างท่าน มือยื่นไปแนบกระจกใสปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย 

หัวใจของคนเป็นพ่ออย่างเขาเจ็บปวดยิ่งนักที่ต้องเห็นลูกอยู่ในสภาพแบบนี้ทั้งที่ลูกควรจะได้เติบโตตามวัยเหมือนเด็กคนอื่น ๆ 

"ตามหาแม่ของลูกเจอรึยังตาภัทร" 

เสียงของแม่ทำภารัณลอบถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตัดสินใจบอกไปเผื่อท่านคลายกังวลลงบ้าง

"เจอแล้วครับ"

"จริงเหรอตาภัทร" 

สิ้นเสียงเขาท่านก็ผุดลุกขึ้นยืน ใบหน้าที่เห็นแต่ความตึงเครียดมานานหลายวันบัดนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจ 

"แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ลูกได้บอกเธอเรื่องการรักษาลูกรึยัง"

"ยังครับ ผมไม่ต้องการให้เธอรู้เรื่องลูก และไม่ต้องการให้เธอมาข้องเกี่ยวกับลูกอีก" 

"แม่รู้ว่าลูกโกรธเธอ แต่ชีวิตเด็กคนนี้สำคัญกว่า เรื่องอื่นลูกควรพักไว้ก่อนแล้วรีบทำให้เธอท้องซะ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนแม่ไม่สน" พิมพ์ผกาหน้าตึงไม่พอใจที่บุตรชายชักช้า เธอกลัวว่าหลานจะเป็นอะไรไปเสียก่อน

ภารัณเลือกไม่ตอบโต้ผู้เป็นแม่มองไปยังใบหน้าซีดเซียวของลูกชายเงียบ ๆ 

ความคิดมากมายเริ่มประดังเข้ามาในสมองของเขาพร้อมด้วยความรู้สึกผิดต่อลูกที่กัดกินใจอยู่ลึก ๆ ทั้งที่ตอนนี้ผู้หญิงใจร้ายคนนั้นก็อยู่ในมือของเขาแล้ว แต่เขากลับยังประวิงเวลาเพียงเพราะรับไม่ได้กับวิธีที่จะทำให้ผู้หญิงคนนั้นท้องอีกครั้ง 

ที่เขาวางแผนไว้คือเมื่อได้ตัวผู้หญิงคนนั้นมาแล้วจะให้เธอตั้งครรภ์ด้วยการทำกิฟต์ ทว่าพอปรึกษาหมอกลับได้คำตอบว่าการจะทำกิฟต์ได้เขากับผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเท่านั้นถึงจะทำได้เพื่อยืนยันสิทธิ และป้องกันปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับบุตร 

หมายความว่าเขาต้องจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงคนนั้น ซึ่งเขาไม่ยอมเด็ดขาด หากจดทะเบียนกันแล้วพอทุกอย่างสำเร็จแล้วเขาจะหย่า แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมหย่าก็มีปัญหาตามมาอีกไม่รู้จบ อีกวิธีที่หมอแนะนำคือมีแบบธรรมชาติ จะให้เขาไปเกลือกกลั้วกับผู้หญิงคนนั้นยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่

เขาพยายามให้ลูกน้องติดต่อหมอไปเกือบทุกที่เพื่อจ้างให้ทำกิฟต์ให้โดยไม่ต้องจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงคนนั้น ไม่ว่าจะต้องใช้เงินมากเท่าไรเขาก็พร้อมจ่ายไม่อั้น แต่คำตอบที่ได้รับกลับไม่ต่างจากหมอคนแรก ไม่มีหมอคนไหนกล้าเสี่ยงลักลอบทำให้สักคน

"พ่อควรทำยังไงดี" เสียงทุ้มพึมพำกับทารกน้อยในตู้อบอย่างจนปัญญา นอกจากสองวิธีนี้เขาก็มองไม่เห็นทางไหนอีกเลย

แกร็ก~

เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำให้ภารัณหลุดจากภวังค์ความคิดอันหนักอึ้ง ละสายตาจากบุตรชายหันไปมองทางประตูก็เห็นหมอวัยกลางคนเดินเข้ามาพร้อมด้วยพยาบาลอีกคนเดิตามหลัง

"คุณพ่อได้ปรึกษากับแม่ของน้องหรือยังว่าจะจดทะเบียนสมรสแล้วทำกิฟต์ หรือจะลองวิธีธรรมชาติก่อน" หมอเดินมาหยุดริมตู้อบอีกฝั่งแล้วถามไถ่

"ยังเลยครับ" เขาตอบตามความจริง ทว่าหมอกลับมีสีหน้าหนักใจอย่างเห็นได้ชัด

"คุณพ่อต้องรีบแล้วนะไม่อย่างนั้นการรักษาลูกจะล่าช้าออกไปอีก ซึ่งมันไม่เป็นผลดีเท่าไร" เอ่ยด้วยน้ำเสียงตึงเครียด

"ครับ" 

"หวังว่าคุณพ่อกับคุณแม่จะให้ความร่วมมือในการรักษาลูกกับหมอนะครับ เพราะถ้าคุณทั้งสองไม่ให้ความร่วมมือหมอก็รักษาลูกให้ต่อไม่ได้"

หมอมองหน้าเขาแล้วเอ่ยต่อราวกับกดดันกันทางอ้อม ก่อนจะหันหลังเดินออกไป

"ได้ยินไหมตาภัทร เราไม่มีเวลาอีกแล้ว ลูกต้องทำให้ผู้หญิงคนนั้นท้องให้เร็วที่สุดเข้าใจไหม ถ้าลูกยังชักช้าแล้วหลานแม่เป็นอะไรไปเราจะได้เห็นดีกัน"

แม่ของเขาพูดกดดันอีกคน

นี่เขาต้องเลือกสักทางใช่ไหม เขาจะต้องกลับไปข้องเกี่ยวกับผู้หญิงใจทรามคนนั้นจริง ๆ หรือ สองมือหนากำแน่นด้วยความรู้สึกโกรธที่กำลังปะทุออกมา ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ

"ตาภัทรมาคุยกับแม่ให้รู้เรื่องก่อน" พิมพ์ผกาพยายามร้องเรียกบุตรชายที่เดินตัวปลิวออกไป แต่ก็เปล่าประโยชน์

"ไม่ได้เรื่องจริง ๆ ลูกคนนี้" เธอบ่นอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะหยิบมือถือในกระเป๋าออกมากดเบอร์ลูกน้องคนสนิทของบุตรชายเพื่อทำอะไรบางอย่างเพราะเธอไม่วางใจบุตรชาย

กลัวทุกอย่างจะล่าช้าจนสายไปเธอจึงต้องยื่นมือเข้าไปยุ่งแม้ไม่อยากทำก็ตาม

ส่วนภารัณหลังออกจากโรงพยาบาลก็ขับรถตรงไปยังบ้านหลังนั้นอีกครั้งด้วยอารมณ์โกรธจัด