บทที่ 7 แผนหลบหนี

เรื่องราวในอดีตที่ไหลย้อนกลับไปไม่รู้จบค่อย ๆ ดูดพลังของณัฐนรีทีละนิดจนเปลือกตาหนักอึ้ง บวกกับร่างกายที่อ่อนล้าทำให้เธอผล็อยบนโซฟาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะสะดุ้งตื่นในช่วงกลางดึก

 "เฮ้อ.."

 เธอถอนหายใจหนัก ๆ ออกมา มือยกขึ้นประสานเหนือหัวแล้วบิดตัวไปมาไล่อาการเมื่อยขบ จากนั้นก็เดินไปเลิกผ้าม่านหน้าต่างเล็กน้อย

 ใบหน้าขาวซีดแสดงอาการเซ้งออกมาเมื่อเห็นผู้ชายร่างบึกบึนนั่งเล่นมือถืออยู่ด้านนอก คิดว่าดึก ๆ แบบนี้คนเหล่านี้จะหลับนอน หรือเลิกเฝ้าแล้วเธอจะได้หนี เธอเดินกลับมานั่งลงที่โซฟาเหมือนเดิม สมองพยายามคิดหาหนทางออกไปจากที่นี่ เธอยังมีน้องสาวที่ต้องดูแล และยังอยากเฝ้าดูการเติบโตของลูกชีวิตจะมาจบลงที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด

 เธอนั่งจมอยู่กับความคิดมากมายที่หาทางออกไม่เจอจนผล็อยหลับไปอีกครั้ง

 แกร็ก~

 เสียงของลูกบิดประตูดังขึ้นปลุกให้เธอสะดุ้งตื่นอีกครั้งในช่วงเช้าของวันใหม่ เธอหยัดกายลุกขึ้นพลางใช้มือลูบหน้าไล่อาการงัวเงียแล้วมองไปยังประตู

 เห็นชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในมือถุงพลาสติกใส่กล่องข้าวกับขวดน้ำ เขาเดินมาวางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอโดยไม่พูดอะไร ไม่มองหน้าเธอด้วยซ้ำ ก่อนจะเดินออกไป

 "เดี๋ยวก่อนสิคะคุณ" เธอรีบลุกขึ้นเรียกเขาไว้ เขาหยุดเดินแล้วหันมามองด้วยแววตาดุ เธอรู้สึกกลัวแต่ก็ทำใจดีสู้เสือเดินเขาไปใกล้เขา แล้วยกมือขึ้นไหว้อ้อนวอน "คุณช่วยปล่อยฉันออกไปได้ไหมคะ ฉันขอร้องล่ะ" 

 "ไปขอร้องเจ้านายผมเองเถอะ" เขาตอบเสียงแข็ง จากนั้นก็เดินออกไปพร้อมปิดประตูใส่หน้าดังปังทิ้งให้เธอยืนอยู่กับความมืดมนเพียงลำพัง เขาก็พูดง่ายเนอะว่าให้ไปขอเจ้านายของพวกเขาเองเธอจะขอได้ยังไงกันเมื่อถูกขังอยู่แบบนี้ หนำซ้ำยังไม่เห็นหน้าผู้ชายคนนั้นอีกเลยหลังแยกกันที่วัดเมื่อคืน

  เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะหยิบกล่องข้าวออกจากถุงมาเปิดอย่างช้า ๆ กลิ่นผัดกระเพราไก่หอม ๆ ลอยขึ้นมาแตะจมูก แต่มันไม่ได้กระตุ้นความหิวเท่าไรนัก ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังตักกินคำแล้วคำเล่า กินเพื่อให้ร่างกายยังอยู่ต่อได้ไม่ใช่เพราะอยากกิน 

 หลังกินเสร็จเธอก็เริ่มเดินสำรวจภายในบ้านอีกครั้งทั้งชั้นหนึ่งชั้นสอง ทว่าความหวังในการหนีของเธอเหมือนจะริบหรี่เหลือเกินเพราะช่องทางการออกไปจากบ้านหลังนี้มีแค่หน้าต่างกับประตูเท่านั้น

 เธอเดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาที่เดิมสายตามองไปยังหน้าต่างซึ่งเป็นช่องทางหนีเดียวที่มองเห็นในตอนนี้ แค่ต้องคิดหาวิธีว่าทำยังไงถึงจะล่อผู้ชายที่ยืนเฝ้าให้ออกไปที่อื่นได้ ความคิดบางอย่างพลันฉายขึ้นในสมองเธอพอจะมองเห็นทางบ้างแล้ว

"ขอให้เจ้าบ้านเจ้าเรือน เจ้าที่เจ้าทางช่วยให้ลูกหนีออกไปจากที่นี่ได้สำเร็จด้วยเทอญ" เธอพนมมือยกขึ้นเหนือหัวหลับตาขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นก็เริ่มแผนการ

"กรี๊ดด.." 

"งู! งูเข้าบ้าน"

เธอเปล่งเสียงร้องตะโกนจนดังลั่นไปทั้งบ้าน ไม่ถึงเสี้ยวนาทีชายฉกรรจ์ห้าคนที่ยืนเฝ้าอยู่รอบบ้านพากันวิ่งกรูเข้ามาด้วยท่าทางตกใจ

"อะไร..มีอะไร"

 "งูอยู่ไหน!"

เธอแสร้งทำตัวสั่น สีหน้าตื่นตระหนก มือชี้ไปทางด้านหลังบ้าน "มันเลื้อยเข้าไปทางครัว มันตัวใหญ่มากเลย"

 ท่าทางหวาดกลัวจนดูสมจริงเกินกว่าจะตั้งคำถามเหล่าชายฉกรรจ์เชื่อสนิทใจ ไม่มีใครคิดจะสงสัยเพราะพื้นที่แถบนี้มีงูเป็นเรื่องปกติ

ทั้งหมดสบตากัน ก่อนจะพากันวิ่งกรูเข้าไปในครัวเธอจึงใช้จังหวะนั้นหมุนตัววิ่งออกจากบ้านสุดแรง วิ่งไปตามถนนที่สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าไร้บ้าน ไร้ผู้คนสันจร ทว่ายังไม่ทันพ้นโค้งถนน

"เฮ้ย! หยุดนะ!"

เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านหลังตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหลายคู่ไล่กวดมาเมื่อหันกลับไปมองเพียงเสี้ยววินาทีก็เห็นเงาคนหลายร่างกำลังวิ่งตามมา หัวใจดวงน้อยหล่นวูบ เธอรู้ดีว่าถ้าวิ่งหนีแบบนี้ต่อไปไม่มีทางชนะคนพวกนั้นได้

เธอกวาดสายตาไปด้านข้างเห็นป่ารกทึบ หญ้าสูง พงหนามแน่นไม่มีเวลาคิดสองเท้าหักเลี้ยวพุ่งเข้าป่าข้างทางทันที แม้มีกิ่งไม้ขีดแขน หนามเกี่ยวเสื้อแต่เธอก็ไม่คิดหยุด วิ่ง แทรก มุดจนเสียงตะโกนด้านหลังเริ่มห่างออกไป

"มันหนีเข้าป่า!"

 "แยกกันหา"

เสียงนั้นดังแว่ว แล้วค่อย ๆ เลือนหายไปกับความหนาแน่นของต้นไม้ เธอค่อย ๆ ทรุดตัวลงหลังกอไม้ใหญ่เอามือปิดปากกลั้นเสียงหอบที่ดังจนกลัวว่าจะมีใครได้ยิน ร่างกายท่วมไปด้วยเหงื่อ หัวใจเต้นกระหน่ำยิ่งกว่ากลองชุด

 เธอหลับตาตั้งสติ ไม่ขยับ ไม่แม้แต่จะกล้าหายใจแรงเพราะกลัวคนเหล่านั้นจะตามเจอ หูพยายามเอี้ยงฟังความเคลื่อนไหวตลอด

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเสียงฝีเท้าค่อย ๆ หายไปเหลือเพียงเสียงแมลงกับลมพัดใบไม้ไหว แต่เธอไม่รู้ว่าพวกเขาจะกลับมาอีกไหม ไม่รู้ว่าจะปลอดภัยแค่ไหน

ตอนนี้เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่าต้องรีบหาทางออกไปจากที่นี้ก่อนที่ชายหนุ่มจะรู้แล้วระดมคนมาตามล่าเธอ

เธอยังไม่เคลื่อนไหวในทันทีรอจนกระทั่งแน่ใจแล้วว่าคนเหล่านั้นหายไปหมดสิ้นจึงค่อย ๆ ขยับตัวโผล่ออกมาจากพงไม้ สายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง 

สองเท้าเริ่มก้าวไปตามทิศทางที่คิดว่าน่าจะออกสู่ถนน แต่ยิ่งเดินป่ากลับยิ่งหนาทึบ ต้นไม้สูง เถาวัลย์พันกันยุ่ง แสงแดดส่องลงมาเป็นลำเล็ก ๆ

เธอหยุดเดินเมื่อเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่ หัวใจเริ่มเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่น ดวงตากลมกวาดมองไปรอบตัวความกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาจนแทบอยากร้องไห้

"เจ้าป่าเจ้าเขาช่วยดลบันดาลให้ลูกหาทางนอกเจอด้วยเถิด" เธอพยายามประคองสติตัวเองไม่ให้แตกกระเจิงแล้วยกมือขอต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นความหวัง และสิ่งปลอบใจเดียวของเธอในตอนนี้

 ก่อนจะเริ่มเดินต่อไปทั้งที่ขาเริ่มล้า ลมหายใจหอบถี่ เหงื่อไหลท่วมตัวจนในที่สุดแรงก็หมด 

เธอทรุดตัวลงนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่แผ่นหลังพิงลำต้นหยาบเปลือกไม้เย็นชื้น และเพราะความเหนื่อยล้าที่กัดกินสติ เปลือกตาหนักอึ้งเธอจึงเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว 

เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้งแสงแดดก็อ่อนลงท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มหม่น

"เย็นแล้วเหรอ" หัวใจเธอกระตุกวูบรีบผุดลุกขึ้นยืน ปัดเศษใบไม้ที่ติดเสื้อออก 

เธอต้องรีบหาทางออกก่อนมืด แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเสียงฟ่อเบา ๆ ก็ดังขึ้นตรงหน้า ร่างเธอแข็งทื่อ หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นงูเห่าตัวใหญ่ตั้งลำตัวชูสูงแผ่แม่เบี้ยกว้างดวงตาจ้องเขม็งพร้อมฉกอยู่ตรงหน้า

"กรี๊ด!"

เสียงกรีดร้องหลุดออกมาโดยไม่ทันห้าม ในเสี้ยววินาทีสัญชาตญาณเอาตัวรอดก็ทำงาน เธอหมุนตัววิ่งสุดแรงไม่คิดชีวิต แม้ถูกกิ่งไม้ฟาดหน้าหนามขูดแขนเธอก็ไม่สนยังคงตั้งหน้าตั้งตาวิ่งหนีจนกระทั่ง

ปึก!

ร่างเธอชนเข้ากับอะไรบางอย่างอย่างแรง แรงจนถอยหลังเซแทบล้มลง