7 ไม่ได้พิศวาส

คอนโดอนาวิน

ไปร์ทกลับมาถึงคอนโดในเวลาเกือบสามทุ่ม ร่างสูงเปิดประตูเข้ามาจึงเห็นว่าร่างเล็กที่อยู่ในชุดนอนกางเกงขาสั้นสีหวานนั่งอยู่ในห้องโถง เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ใส่ใจรีบเดินเข้าห้องนอนไปอาบน้ำแล้วสวมใส่เสื้อผ้า จากนั้นก็เดินมาขึ้นเตียงนอน

สองชั่วโมงผ่านไป

มะปรางที่ยังนั่งอยู่ข้างนอกเพื่อรอให้เขาหลับก่อนแล้วค่อยเข้าไป ทว่าตอนนี้เธอเริ่มง่วงนอนแล้วน่ะสิ พลางคิดในใจว่าป่านนี้เขาจะหลับหรือยังนะ แต่ถ้าเขายังไม่หลับล่ะ พอเห็นหน้าเธอเดี๋ยวเขาก็ชักสีหน้าไม่พอใจใส่เธออีก เพราะฉะนั้นนอนบนโซฟานี่แหละ

เมื่อคิดได้ดังนั้นร่างบอบบางก็เอนกายนอนตะแคงลงไป เธอหยิบหมอนใบเล็กที่วางอยู่มาหนุน จากนั้นไม่กี่นาทีเธอก็เข้าสู่ภวังค์นิทรา

เที่ยงคืน

อนาวินที่ยังไม่หลับนึกสงสัยว่าทำไมเธอถึงยังไม่เข้ามานอน เพื่อให้หายสงสัยร่างสูงจึงหยัดตัวลุกจากเตียงแล้วออกไปจากห้องนอนจึงเห็นว่าหญิงสาวนอนหลับอยู่บนโซฟา เธอนอนตะแคงโดยสองมือซุกเข้าไปอยู่ในหว่างขา เขาคิดในใจว่าคงหนาวสินะถึงได้นอนหนีบมือไว้แบบนั้น

ชายหนุ่มยืนมองเธออยู่ครู่หนึ่งพลางคิดในใจว่าจะอุ้มเธอไปนอนในห้องหรือจะเอาผ้าห่มมาห่มให้เธอดี และแล้วเขาก็ตัดสินใจกลับเข้าห้องไปหยิบผ้าห่มมาคลุมให้ร่างเล็กที่นอนหนาวอยู่ ฝ่ามือหนาลูบแขนของเธอจึงรู้ว่าตัวเธอเย็นอย่างกับน้ำแข็ง เขาเลื่อนมือลงไปลูบขาเรียวก็เย็นเฉียบ

อนาวินหยัดตัวขึ้นเต็มความสูงพลางจ้องมองไปยังคนตัวเล็กที่นอนตัวสั่นเทา เขาชั่งใจว่าจะให้เธอนอนหนาวอยู่ตรงนี้ไปจนถึงเช้า หรือจะอุ้มเธอเข้าไปนอนในห้องดี

เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งจึงคิดได้ว่าต่อให้ห่มผ้า แต่ถ้าเธอยังนอนอยู่บนโซฟาหุ้มหนังนี้เธอก็หนาวอยู่ดี เมื่อคิดได้ดังนั้นชายหนุ่มก็โน้มตัวลงไปพร้อมกับสองแขนแกร่งสอดเข้าไปใต้ร่างบางแล้วช้อนขึ้นมาแนบกับแผงอกกว้าง ดวงตาคมกดมองไปยังใบหน้าเรียวใสที่ซบกับหน้าอกแกร่งของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มจะพึมพำออกมา

"เธออย่าคิดนะว่าที่ฉันอุ้มเธอเข้าไปนอนเพราะฉันพิศวาสเธอ แต่ฉันแค่ไม่อยากให้เธอนอนหนาวจนจับไข้แค่นั้นแหละ" พึมพำจบเขาก็พาร่างบอบบางไปวางบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ไม่เคยมีใครได้เข้ามานอน

เขาหยิบผ้านวมมาห่มให้หญิงสาว จากนั้นจึงเดินไปล้มตัวนอนลงข้างเธอพร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมแค่ระดับเอวของตัวเอง ก่อนที่ไม่นานเขาก็เข้าสู่ห้วงนิทราตามอีกคนไป

วันต่อมา

มะปรางลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วกวาดตามองไปรอบห้องจึงเห็นว่าตัวเองไม่ได้นอนบนโซฟาในห้องโถง แต่เป็นห้องนอนของเขา ใบหน้าเรียวเล็กหันมองด้านข้างก็ไม่เห็นร่างสูงนอนอยู่ พลางคิดทบทวนว่าเมื่อคืนเธอเข้ามานอนในนี้ได้ยังไง หรือว่าเขาอุ้มเธอเข้ามางั้นเหรอ แต่เขาเกลียดเธอนี่แล้วเขาจะอุ้มเธอเข้ามาทำไมล่ะ

มะปรางคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงลุกออกจากเตียงแล้วเข้าไปทำธุระในห้องน้ำและออกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อยืดพอดีตัวและกางเกงขาสั้นขนาดกลางขา

หญิงสาวออกจากห้องมาก็เห็นร่างสูงนั่งสูบบุหรี่อยู่บนโซฟา โดยมืออีกข้างถือโทรศัพท์และกัมมองไปยังหน้าจอ เมื่อเห็นอย่างนั้นร่างเล็กจึงเดินเข้าไปหาเขาแล้วเอ่ยออกไปด้วยท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตน

"คุณอนาวินคะ" ก่อนที่เจ้าของใบหน้าหล่อจะละจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วเงยหน้าขึ้นมามองยังเจ้าของร่างบอบบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตานิ่ง จนทำเอามะปรางถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน ก่อนจะถามออกไปด้วยท่าทีอ้ำอึ้ง

"คือ...ปกติคุณอนาวินทานข้าวที่ไหนเหรอคะ"

"สั่งมากิน หรือออกไปกินข้างนอก" เรียวปากหนาขยับบอกออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"คุณอนาวินไม่เคยซื้อกับข้าวมาทำกินเองเลยเหรอคะ"

"ฉันทำอาหารไม่เป็น"

"แล้ว...ถ้ามะปรางจะซื้อกับข้าวมาทำกินเอง คุณอนาวินจะว่าอะไรไหมคะ"

"ก็แล้วแต่เธอ"

"แล้วซุปเปอร์มาเก็ตไกลจากที่นี่มากไหมคะ"

"ไกล"

"กี่กิโลคะ"

"ห้ากิโล"

"ต้องไปกับรถอะไรคะ"

"เรียกวินมอเตอไซด์มารับหน้าคอนโด หรือจะออกไปกับรถของคอนโดก็ได้ ที่นี่เขามีรถบริการเข้าออกตั้งแต่ตอนเช้าจนถึงสองทุ่ม"

"อ๋อค่ะ งั้นมะปรางขอตัวไปซื้อของก่อนนะคะ" พูดจบ หญิงสาวก็ออกไปจากคอนโด แล้วไปขึ้นรถของคอนโดที่จอดอยู่ข้างล่าง