8 ไม่แตะต้อง

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่มะปรางมาอยู่กับอนาวิน เธอนอนบนเตียงกับเขาทุกคืน แต่เขาไม่ได้แตะต้องเธอ และเขาก็ไม่ชวนเธอคุยด้วยซ้ำ เขาคงเกลียดเธอจนเข้าไส้เลยแหละที่เธอมาอยู่กับเขา

ตื่นเช้ามาเขาก็ออกไปทำงาน ส่วนมะปรางก็ทำงานบ้านอยู่แต่ในคอนโดไม่ได้ออกไปไหน นอกจากเดินออกไปซื้อของที่เซเว่นที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโด ถ้าของสดหมดก็นั่งรถของคอนโดไปซื้อที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต ขากลับบางทีก็กลับกับรถของคอนโด หรือบางทีก็นั่งมอเตอร์ไซด์กลับ

มะปรางที่กำลังทำงานบ้านอยู่ก็คิดว่าเธอจะต้องหางานทำ เพราะถ้าให้อยู่แบบนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเอาเงินจากไหนมาใช้จ่ายในเรื่องส่วนตัว

หนึ่งอาทิตย์ที่เธอมาอยู่ที่นี่ก็หมดไปกับเรื่องของกินของใช้หลายบาทแล้ว ดังนั้นวันนี้เธอจึงเสิร์ชหางานทางอินเตอร์เน็ต จึงเห็นว่ามีหลายงานที่เขาเปิดรับสมัครอยู่

เธอกรอกใบสมัครงานไปทางอีเมล งานที่เธอสมัครคืองานแคชเชียร์ร้านอาหารซึ่งอยู่ในห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง เงินเดือนอยู่ที่17,000 บาท และยังมีค่าเซอร์วิสชาร์จให้กับพนักงานอีกด้วย

ตอนเย็น

ในขณะที่มะปรางกำลังทำอาหารอยู่ในครัว เสียงโทรศัพท์ของเธอก็มีสายเรียกเข้ามา เธอละจากงานที่ทำอยู่แล้วหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์มากดรับสาย

'ฮัลโหล'

'คุณปัณณ์ทิชาใช่ไหมคะ'

'ใช่ค่ะ'

'พรุ่งนี้คุณเข้ามาที่ร้านได้เลยนะคะ เพราะเจ้าของร้านอยากสัมภาษณ์คุณก่อนรับเข้าทำงานค่ะ'

'อ๋อได้ค่ะ พรุ่งนี้ฉันต้องเข้าไปสัมภาษณ์กี่โมงคะ'

'เก้าโมงค่ะ งั้นแค่นี้นะคะ สวัสดีค่ะ'

'สวัสดีค่ะ' ว่าจบเธอก็กดวางสายพลางคิดในใจว่าขอให้เจ้าของร้านรับเธอเข้าทำงานด้วยเถอะ

วันต่อมา

วันนี้มะปรางตื่นเช้ามาก็อาบน้ำแล้วแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ๊ตแขนยาวสีสุภาพ กระโปรงสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย แต่งหน้าด้วยโทนสีชมพูอ่อน ปลายผมหนีบให้เป็นวอลลุ่มแล้วรวบตึงผูกเป็นหางม้าโชว์ต้นคอเพรียวระหง

ในขณะที่เธอหมุนตัวอยู่หน้ากระจกเพื่อสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองอยู่นั้น ร่างสูงที่เพิ่งตื่นก็หยัดตัวลุกจากเตียงแล้วหันมองไปยังร่างบอบบางที่ยืนอยู่หน้ากระจก พลางหัวคิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยว่าเธอจะไปไหน

เขาอยากจะถามแต่ก็ไม่อยากถาม เพราะคิดว่าไม่จำเป็นที่จะต้องชวนเธอคุยหรือถามไถ่อะไร เธอจะไปไหนหรือทำอะไรมันก็เรื่องของเธอ ไม่ใช่เรื่องของเขา คนที่เขาต้องให้ความสนใจก็มีแต่ปัทเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องไปให้ความสนใจผู้หญิงใจง่ายแบบเธอที่แอบเข้ามานอนในห้องกับผู้ชาย

เมื่อคิดได้อย่างนั้นอนาวินก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำไป มะปรางมองแผ่นหลังกว้างพลางคิดในใจว่าเขาไม่คิดจะถามเธอหน่อยเหรอว่าเธอจะออกไปไหน ก่อนที่เธอจะเลิกคิดแล้วออกไปจากคอนโด

ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง

เมื่อมาถึงร้านอาหารมะปรางก็ถูกเรียกเข้าไปพบกับเจ้าของร้านที่นั่งอยู่ในห้องทำงานทันที เมื่อเข้ามาเธอจึงเห็นชายหนุ่มนั่งอยู่บนโซฟา เขากวาดสายตามองร่างสวยที่ยืนอยู่ตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนที่มะปรางจะยกมือไหว้นอบน้อมและเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มแจ่มใส

"สวัสดีค่ะ"

"คุณปัณณ์ทิชาใช่ไหม" เขาถามพร้อมรอยยิ้มอ่อน

"ใช่ค่ะ" ตอบพร้อมรอยยิ้มสดใส

"ผมรับคุณเข้าทำงาน"

"คุณยังไม่ได้สัมภาษณ์อะไรฉันเลย คุณก็รับฉันเข้าทำงานแล้วเหรอคะ" เธอเอ่ยถามออกไปด้วยท่าทีตกตะลึง พลางตื่นเต้นดีใจที่เขารับเธอเข้าทำงานโดยที่ไม่ได้ถามอะไรเลย

"ผมเห็นประวัติของคุณในใบสมัครงานแล้ว และได้เห็นเรซูเม่แล้ว ที่ผมเรียกคุณมาวันนี้ก็เพื่อจะดูบุคลิกภาพของคุณเท่านั้นว่าควรจะรับเข้าทำงานหรือเปล่า บางคนดูในใบสมัครแล้วถือว่าผ่าน แต่พอให้มาสัมภาษณ์แล้วไม่ผ่านก็มี เนื่องจากพอผมเห็นบุคลิกแล้วไม่ผ่าน" ก่อนที่มะปรางจะเอ่ยถามขึ้น

"คนที่บุคลิกไม่ผ่านต้องเป็นยังไงเหรอคะ"

"บางคนพอผมถามก็ตอบแบบหน้านิ่งๆ ไม่ยิ้มแย้มแจ่มใส แต่คุณน่ะใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว"

"อ๋อค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว" ระบายยิ้มบางๆ

"เอาเป็นว่าพรุ่งนี้คุณเข้ามาทำงานได้เลยนะ"

"ได้ค่ะ"

"ผมชื่อพีทนะ คุณเรียกผมว่าพี่พีทก็แล้วกัน เพราะเด็กในร้านเรียกผมว่าพี่พีทกันทุกคน"

"ค่ะพี่พีท"

"ชื่อเล่นของคุณคือมะปรางใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ"

"วันนี้ไม่มีอะไรแล้ว งั้นมะปรางก็กลับบ้านได้เลยนะ"

"ค่ะพี่พีท สวัสดีค่ะ" เธอยกมือไหว้แล้วออกจากห้องทำงานของเขาไป