EPISODE 05 อยู่ดีๆ หนูก็รู้สึกหิว

ห้องทำงานของนายอาจารย์แพทย์พีรดนย์ ธาดาศิริกุล (ศัลยแพทย์หัวใจและทรวงอก)

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!!

“เชิญครับ”

“มาอยู่กันที่นี่เองทั้งคุณพ่อ คุณลูกเลยนะคะ”

“ยิ้มมาขนาดนี้มีเรื่องอะไรดีๆ เหรอครับ” หมอพอลยกยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าออกมาสีหวานต่อหน้าต่อตาลูกชายเพียงคนเดียวของพวกเขา

“แมรี่จับจองหนูน้ำมนต์ให้กับตาเพิร์ชเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“ว่าอย่างไรนะครับแม่?” เพิร์ชลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับเอ่ยถามคุณแม่ของเขาออกไปอย่างอึ้ง ชายหนุ่มจ้องมองไปยังหญิงวัยกลางคนตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาพึ่งจะได้ยิน

“เพิร์ชลูกต้องแต่งงานกับหนูน้ำมนต์”

“ไม่มีทางครับ”

“ทำไมล่ะ? น้องไม่ดีตรงไหน?”

“ไม่ใช่ว่าน้องไม่ดีครับ แต่เราไม่ได้รักกัน และที่สำคัญเรารู้จักกันยังไม่ถึง 24 ชั่วโมงเลยนะครับ” เพิร์ชพยายามอธิบายให้กับมารดาของเขาได้ฟัง

“นั่นแหละที่แม่กำลังจะบอก...เพิร์ชต้องทำอย่างไรก็ได้ให้น้องตกหลุมรัก และลูกก็ต้องรักน้องด้วย”

“อะไรนะครับ?”

“เดี๋ยวนี้หูไม่ดีแล้วเหรอเรา” แมรี่ยกยิ้มขึ้นมาพร้อมกับเอ่ยแซวลูกชายเพียงคนเดียวของเธออย่างเอ็นดู

“แม่ครับ”

“ลูกอาจจะจำไม่ได้เมื่อ 30 ปีที่แล้วยายแม้นเคยบอกพ่อกับแม่ไว้ว่าก่อนลูกจะอายุคบ 37 ปีลูกจะเจอกับเคราะห์ใหญ่ และตอนนี้มันก็เป็นอย่างที่ท่านพูดจริงๆ”

“...”

“ยายแม้นยังบอกอีกว่าลูกต้องแต่งงานกับหลานสาวของแก แม่เชื่อว่าถ้าท่านไม่เห็นอะไรท่านคงไม่พูดแบบนั้นออกมา เพราะตอนนั้นน้ำหนึ่งพึ่งจะอายุ 18 ปีเองใครจะรู้ว่าเธอจะมีลูกสาว...จริงไหมคะคุณ?”

“จะ จริงครับ”

“พ่อครับ”

“เพื่อความสบายใจของแม่น่ะเพิร์ช ตั้งแต่ลูกเกิดมาแม่ไม่เคยขออะไรลูกเลย แต่ครั้งนี้ถือว่าแม่ขอเธอนะ ทำให้แม่สักครั้งเถอะนะลูก”

“...”

“ถ้าในอนาคตลูกไม่ได้รักน้องจริงๆ แม่ก็จะไม่บังคับลูกทั้งสองคน แต่ขอให้ได้รองศึกษากันและกันก่อนเถอะนะคะ”

“ก็ได้ครับแม่...ถ้าเด็กคนนั้นปฏิเสธเพิร์ชขึ้นมาวันไหน แม่ต้องหยุดทันทีนะครับ”

“ก็ได้ค่ะ แม่จะหยุด”

แมรี่ตอบรับคำขอของลูกชายเสียงอ่อน ก่อนที่เธอจะหันไปส่งยิ้มให้กับสามีของเธออย่างมีเลศนัย ร่างบางเดินไปนั่งลงข้างกายของสามี ก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับลูกชายอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่สดใสเช่นเดิม

“แม่ให้ทุนหนูน้ำมนต์เรียนต่อจนจบปริญญา แม่จะจัดการทุกเรื่องให้น้องเอง ส่วนเรื่องที่พัก...”

“แม่ครับ?”

“มหาลัยของน้องอยู่แถวบ้านของลูกพอดี ลูกอาศัยอยู่คนเดียวในคฤหาสน์หลังใหญ่ มีห้องนอนก็ตั้งหลายห้องแบ่งให้กับน้องสักห้องไม่ได้เหรอคะ”

“...”

“หรือว่าลูกซ่อนใครไว้?”

“ไม่ได้ซ่อนใครทั้งนั้นแหละครับ แต่น้องเป็นผู้หญิงมาอยู่บ้านผู้ชายแบบนี้จะดูไม่ดีเอานะครับ”

“เป็นห่วงน้องเหรอคะ แบบนี้แม่ก็มีหวังน่ะสิ”

“แม่ครับ”

“แม่แค่หยอกเล่น แต่ก็แอบหวังจริงๆ นะ”

“...”

“ทุกคนจะรู้ว่าลูกกับน้องก็คู่หมั้นกัน ทีนี้อยู่ด้วยกันก็คงไม่แปลกแล้วใช่ไหม?”

“ไม่ว่ายังไงน้องก็เสียหายนะครับคุณแม่”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องคนอื่น เพราะถ้าสุดท้ายลูกไม่ต้องการน้อง หรือน้องไม่ต้องการลูกจริงๆ แม่จะเป็นคนรับผิดชอบทุกอย่างเอง” แมรี่เอ่ยบอกกับลูกชายเสียงเรียบ พร้อมกับจ้องมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มตรงหน้านิ่งๆ เพื่อแสดงให้เขารู้ว่าเธอไม่ได้พูดเล่นๆ เพราะแค่ต้องการให้เค้าตอบตกลง

“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงครับ...เพิร์ชขอตัวก่อนนะครับมีตรวจคนไข้ครับ”

“ค่ะ / ไปเถอะลูก”

ปึง!!!

“ทำแบบนี้จะดีเหรอคุณ?” หมอพอลเอ่ยถามภรรยาของเขาออกมาทันทีที่ลูกชายของเขาเดินออกไปจากห้อง ลึกๆ แล้วเขาก็ไม่ได้เห็นด้วยสักเท่าไหร่กับสิ่งที่ภรรยาของเขาทำ แต่เขาก็ไม่อยากขัดเพราะมันเป็นทางออกเดียวที่จะทำให้เธอสบายในเรื่องลูก

“แมรี่คิดเอาไว้แล้วค่ะ ถ้าสุดท้ายเด็กทั้งสองคนไปด้วยกันไม่ได้จริงๆ แมรี่จะเป็นคนยุติเรื่องทั้งหมดด้วยตัวเองค่ะ”

หลายวันต่อมา...

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

“ขออนุญาตตรวจคนไข้ครับ” หมอเพิร์ชเดินเข้ามาพร้อมกับนางพยาบาล ชายหนุ่มเอ่ยบอกกับญาติคนไข้อย่างนอบน้อมก่อนที่เขาจะหยุดยืนอยู่ข้างเตียงคนไข้ของเขา

น้ำมนต์มองไปยังร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาก่อนที่เธอจะก้มหน้าลงมองพื้นทันที เพราะทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา ดวงวิญญาณก็จะปรากฏขึ้นมาให้เธอได้เห็นทุกครั้งไป

ในเมื่อยายแม้นก็ไม่รู้ว่าเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง เธอก็คงหมดปัญญาจะจัดการกับมันแล้วล่ะ ทำได้เพียงแค่หลบสายตาจากดวงวิญญาณพวกนั้น ไม่ให้พวกมันรู้ว่าเธอมองเห็นซึ่งแน่นอนว่ามันไม่มีปัญหาน้ำมนต์ทำแบบนั้นมาตั้งแต่จำความได้

“อาการโดยรวมดีขึ้นมากแล้วนะครับ คุณยายยังรู้สึกปวดบริเวณแผลที่พึ่งผ่าตัดอยู่ไหมครับ?”

“ยายไม่ค่อยเจ็บแล้วหมอ เมื่อไหร่ยายถึงจะได้ออกจากโรงพยาบาลสักที อยู่ที่นี่นานๆ ยายชักจะเบื่อแล้วสิ”

“ผมอยู่อาการขอคุณยายอีกสัก 3-4 วันนะครับ ผมอยากให้คุณยายพักผ่อนให้เพียงพอ”

“นั่นสิอยู่ด้วยกันก่อนนะคะพี่แม้น” แมรี่เอ่ยออกมาเสียงอ่อนพร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับหญิงชราตรงหน้า

“เฮ้ออออ!!! ยายเบื่อห้องสี่เหลี่ยมนี่จะแย่อยู่แล้ว”

“อีกไม่กี่วันเองค่ะ”

“จ้ะ...”

“ว่าแต่เพิร์ชหลังจากตรวจเสร็จลูกว่างแล้วใช่ไหมคะ?”

“ครับ”

“พอดีเลยหนูน้ำมนต์ยังไม่ได้ทานอะไร เพิร์ชพาน้องออกไปทานสิ...?”

“...ครับ” เพิร์ชมองหน้าแม่ของตัวเองอย่างรู้ทัน ก่อนที่เขาจะตอบตกลงกลับไปอย่างจำยอม

“หนูน้ำมนต์ไปทานข้าวกับพี่เขาสิลูก”

“คะ? อ่อค่ะ” น้ำมนต์ตอบรับคำของหญิงวัยกลางคนตรงหน้าอย่างงงๆ แต่เธอก็ทำตามอย่างว่าง่าย

“เชิญครับ”

น้ำมนต์ก้มหัวให้ชายหนุ่มตรงหน้าเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเดินนำเขาออกไปจากห้องพักฟื้น

“อยากทานอะไร?” เพิร์ชเอ่ยถามร่างบางที่เดินนำหน้าออกไปเสียงเรียบ

“แล้วแต่พี่เพิร์ชเลยค่ะ”

“หิวไม่ใช่รึไง?”

“อะ เอ่อค่ะ” น้ำมนต์อึกอักไม่กล้าตอบอะไรเขากลับไป เธอจะบอกว่าเธอพึ่งทานก็ไม่ได้เดี๋ยวจะพูดไม่ตรงกับป้าแมรี่ จะให้โกหกเขากลับไปก็ไม่กล้าอีก พอได้อยู่กับเขาสองต่อสองทำให้เธอรู้ได้ในทันทีว่าอาจารย์หมอหนุ่มคนนี้ดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก

“ว่าไง?”

“คะ คือว่า...”

“ตามฉันมานี่” เพิร์ชเอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้าเสียงเรียบ ก่อนที่เขาจะเดินนำเธอยังห้องพักของเขาที่อยู่ไม่ไกล

“ค่ะ”

ห้องทำงานของนายแพทย์พีรดนย์ ธาดาศิริกุล (ศัลยแพทย์หัวใจและทรวงอก)

“...อึก...” น้ำมนต์เงยหน้าขึ้นไปอ่านป้ายชื่อตรงหน้าก่อนที่เธอจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ‘น้ำมนต์เธอจะช่วยเขาได้จริงๆ น่ะเหรอ’

“เข้ามาสิ”

“อะ อ่อขอบคุณค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขอบคุณชายหนุ่มตรงหน้าที่เปิดประตูห้องรอเธออยู่ก่อนแล้ว

น้ำมนต์เดินเข้าไปยังห้องพักของอาจารย์หมอเพิร์ชทามกลางสายตาของบุคลากรทางการแพทย์ของโรงพยาบาลที่พากันจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียวด้วยความสงสัย

ตั้งแต่หมอเพิร์ชเข้ามาทำงานที่นี่พวกเขาไม่เคยเห็นคุณหมอควงใครเลยสักคน นั่นก็แสดงว่ากับสาวน้อยคนนี้ต้องมีอะไรที่พิเศษอย่างแน่นอน

“...” น้ำมนต์ชะงักนิ่งงันไปทันทีที่เธอสบตาเข้ากับดวงวิญญาณของผู้หญิงคนหนึ่ง น้ำมนต์จำเธอได้ดีเธอมันจะติดตามและวงเวียนอยู่รอบตัวของคุณหมอ เรียวยังคงก้าวต่อไปข้างหน้าแต่สายตายังคงจับจ้องไปยังดวงวิญญาณตรงหน้า

‘กรี๊ดดดดด~ ออกไป ออกไปจากชีวิต...’

“อ๊ะ!!!” น้ำมนต์สะดุดขาตัวเอง แต่ก่อนที่เธอจะเสียหลักล้มลงไปแขนแกร่งของเจ้าของห้องก็คว้าร่างบางของเธอเอาไว้ได้ทัน และทันทีที่ชายหนุ่มสัมผัสโดนตัวของน้ำมนต์ ดวงวิญญาณตรงหน้าก็สลายหายไปในทันทีต่อหน้าต่อตาของเธอ

“หายไปแล้ว?” น้ำมนต์พึมพำออกมาพร้อมกับมองไปรอบห้อง เธอไม่เห็นดวงวิญญาณเลย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างกำลังใช้ความคิดจนกระทั่ง...

“เธอพูดว่าอะไรนะ?”

“อะ อ่อเปล่าค่ะ” น้ำมนต์กับเพิร์ชผละออกจากกัน ก่อนที่ร่างบางจะหันไปทางซ้ายทีขวาทีอย่างทำตัวไม่ถูก

“นั่งก่อนสิ”

“ขอบคุณค่ะ”

น้ำมนต์นั่งลงยังโซฟาตรงหน้าตามที่ชายหนุ่มเอ่ยบอกกับเธออย่างว่างง่าย ในขณะที่สายตายังคงสอดส่องหาดวงวิญญาณที่เธอเห็นก่อนหน้านี้ แต่ก็ไร้วี่แววของดวงวิญญาณพวกนั้น

‘น่าแปลกจัง?’

“ฉันต้องทำยังไงเธอถึงจะออกไปจากชีวิตฉัน”

“คะ?”

“หูเธอคงไม่ได้หนวกหรอกนะ...”

“ค่ะ...หูของหนูไม่ได้หนวก” น้ำมนต์เงยหน้าขึ้นมาสบตากับร่างสูงตรงหน้า ก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับชายตรงหน้าเสียงดังฟังชัด ในขณะที่ใบหน้าสวยหวานยังคงแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม

น้ำมนต์พอจะรู้จักนิสัยของอาจารย์หมอเพิร์ชมาจากป้าแมรี่ ซึ่งเป็นคุณแม่ของเขามาบ้างแล้ว

‘พี่เขาเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างปากร้าย แต่จริงๆ แล้วเขาเป็นคนใจดีมากจ้ะ’

‘ถึงภายนอกเขาจะดูเป็นคนเย็นชา แต่พี่เขามีหัวใจนะลูก แต่อาจจะยังไม่เคยได้ใช่มันกับใครก็เท่านั้นเอง’

‘ยังไงป้าก็ขอฝากหนูน้ำมนต์ด้วยนะลูก’

“หนูได้ยินคำที่พี่เพิร์ชพูดออกมาทุกคำเลยค่ะ”

“...”

“ถ้าพี่เพิร์ชอยากให้หนูออกไปจากชีวิต หนูคงทำให้ไม่ได้ เพราะรับปากกับคุณป้าไปแล้ว แต่ถ้าพี่ต้องการแบบนั้นจริงๆ”

“พี่เพิร์ชก็ต้องรักษาตัวให้ปลอดภัย เรามีเวลาแค่ 8 เดือนเองค่ะ”

“เธอหมายความว่าอะไร?”

“ถ้าพี่เพิร์ชดูแลตัวเองให้ปลอดภัยไปจนถึงอายุ 37 ปี พี่เพิร์ชกับหนูก็จะเป็นอิสระค่ะ”

“เรื่องไร้สาระ เธอเชื่อเรื่องพวกนี้จริงๆ งั้นเหรอ?”

“ค่ะ หนูเชื่อ”

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ...ที่ฉันประสบอุบัติเหตุเพราะฉันพักผ่อนไม่เพียงพอ มันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องเคราะห์อะไรนั่นหรอก”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง พี่เพิร์ชเคยฝันถึงผู้หญิงบ้างรึเปล่าคะ?”

“...”

“เคยรู้สึกบ้างไหมคะว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว?” น้ำมนต์จ้องหน้าหมอหนุ่มต้องหน้านิ่งๆ ก่อนที่มุมปากของเธอจะกระตุกยิ้มออกมา ปฏิกิริยาที่เขาแสดงออกมันทำให้น้ำมนต์มั่นใจได้ในทันที ‘เข้าฝันเขาด้วยสินะคะ’ น้ำมนต์ได้แต่บอกตัวเองอยู่ภายในใจ

“เพ้อเจ้อ!! เธอพูดอะไรของเธอ ฉันไม่เข้าใจ?”

“ค่ะ พี่เพิร์ชจะคิดแบบนี้ก็ไม่แปลก เพราะพี่ไม่ได้เห็นอย่างที่หนูเห็น”

“เห็น?”

“พี่เพิร์ชอาจจะไม่เข้าใจในสิ่งที่หนูพูด แต่หนูอยากขอให้พี่อดทนแค่ 8 เดือนเองค่ะ เพื่อความสบายใจของคุณป้า”

“หึหึ ฉันน่ะอดทนได้อยู่แล้ว เธอบอกกับตัวเองเถอะว่าจะอดทนกับคนอย่างฉันได้นานแค่ไหน”

“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ น่ากลัวกว่าพี่เพิร์ชหนูก็เคยเจอมาแล้ว...แค่นี้จิบๆ ค่ะ” น้ำมนต์ยกยิ้มหวานออกมา พร้อมกับเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าออกไปด้วยน้ำเสียงที่สดใสอย่างเช่นทุกครั้ง

“...”

คิ้วหน้าของชายหนุ่มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาเธอดูไม่เหมือนกับผู้หญิงที่เขาเคยเจอมาเลยสักคน ไม่เคยมีใครกล้ายืนเผชิญหน้า และพูดต่อปากต่อคำกับเขาได้แบบเธอ ‘น่าสนใจดีนี่...’

“ไปทานข้าวกันเลยไหมคะ?”

“...”

“อยู่ดีๆ หนูก็รู้สึกหิวขึ้นมาเลยค่ะ แต่ว่ามื้อนี้หนูขอเป็นคนเลี้ยงเองนะคะ”

“...”