مشاركة

5 คนงานใหม่

مؤلف: Duangkwan
last update تاريخ النشر: 2025-12-31 12:51:18

เมื่อรถมาจอดหน้าบ้านชั้นเดียวที่มีขนาดไม่ใหญ่มากโซลก็ลงจากรถไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของขิมแล้วทั้งสองก็พากันเข้าบ้านไป

“พี่จะให้แม่บ้านมาทำงานบ้านให้ทุกวันนะขิม”

“ได้ค่ะ”

“ขิมอยู่ที่นี่ได้ตามสบายเลย ขิมต้องการอะไรก็บอกพี่ได้ ไม่ต้องเกรงใจนะ”

“ค่ะ”

“งั้นพี่ไปก่อนนะ” บอกจบคนตัวสูงก็ออกจากบ้านไปขึ้นรถแล้วขับกลับบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล บ้านสองหลังนี้ถ้าจะเดินไปก็ถึงเพราะอยู่ห่างกันประมาณสามร้อยเมตร

ด้านพราว

เมื่อเข้ามาในบ้านพราวก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังทำความสะอาดพื้นบ้านอยู่ พราวที่เห็นจึงเอ่ยทักทายออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“สวัสดีค่ะพี่”

“อ้อ สวัสดีค่ะ คุณมากับคุณโซลใช่ไหมคะ” แหวนที่เป็นคนดูแลบ้านหลังนี้เอ่ยทักทายออกไปด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

“ใช่ค่ะ”

“คุณชื่ออะไรคะ” เมื่อวานโซลโทรมาบอกแหวนว่าให้ทำความสะอาดบ้านเพราะวันนี้เขาจะมา แต่โซลไม่ได้บอกแหวนว่าจะพาใครมาด้วย

“ชื่อพราวค่ะ”

“พี่ยินดีที่ได้รู้จักน้องพราวนะ พี่ชื่อแหวน”

“พราวยินดีที่ได้รู้จักพี่แหวนค่ะ”

“ว่าแต่…น้องพราวเป็นอะไรกับคุณโซลเหรอ”

แล้วเสียงทุ้มของเจ้าของบ้านก็เอ่ยขึ้น

“เขาเป็นคนงานใหม่ของฉันเอง”

“คนงานใหม่?” แหวนเอ่ยย้ำออกไปอย่างไม่อยากจะเชื่อ เพราะเท่าที่ดูๆจากรูปร่างหน้าตาที่สวยโดดเด่นและผิวพรรณผุดผ่องของพราวแล้วไม่น่าจะมาเป็นคนงานในไร่ ถ้าบอกว่าเป็นแฟนของเขายังเชื่อง่ายกว่าอีก

“เธอทำความสะอาดบ้านเสร็จหรือยัง”

“เสร็จแล้วค่ะคุณโซล”

“เสร็จแล้วก็ออกไปได้”

“ค่ะ” แหวนรับคำแล้วออกจากบ้านไป ก่อนเสียงทุ้มนิ่งจะเอ่ยบอกร่างบางที่ยืนอยู่

“ฉันกับเธอนอนคนละห้องกัน” ในวันแต่งงานโซลกับพราวจำต้องนอนห้องเดียวกันเพราะคุณย่าสั่ง แต่พอคืนหลังๆเขาก็ใช้ให้พราวไปนอนห้องของตัวเอง

“พราวรู้ค่ะ”

“ตามฉันมา” ว่าแล้วร่างสูงก็เดินนำร่างบอบบางไปยังห้องนอนซึ่งอยู่ติดกับห้องนอนของเขา

“เอากระเป๋าเข้าไปเก็บแล้วออกมาคุยกันหน่อย ฉันจะไปรอเธอที่ห้องรับแขก”

“ได้ค่ะ” พราวรับคำแล้วเปิดประตูเข้าห้องนอนไป ก่อนที่ไม่นานเธอจะออกมาและเดินไปหย่อนสะโพกนั่งในห้องรับแขกซึ่งชายหนุ่มนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม จากนั้นโซลจึงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าและแววตาเรียบเฉย

“เธอจะต้องทำงานเหมือนกับคนงานคนอื่นๆ นั่นก็คือเก็บองุ่น มีวันหยุดวันเดียวคือวันอาทิตย์”

“ค่ะ” เธอรับคำอย่างว่าง่าย

“ตอนพักกลางวันเธอจะต้องไปกินข้าวในโรงอาหารพร้อมกับคนงานในไร่นี้”

“…”

“ฉันจะให้ค่าจ้างเธอวันละสามร้อยบาทเท่ากับคนงานคนอื่นๆ ค่าแรงจะจ่ายเดือนละสองครั้งนั่นก็คือวันที่หนึ่งกับวันที่สิบห้าของทุกเดือน”

“…”

“ห้ามไปบอกใครว่าเธอเป็นเมียฉัน”

“ได้ค่ะ”

“ถ้าวันไหนไม่สบายต้องการลาก็โทรไปบอกฝ่ายบุคคล”

“ค่ะ”

“เรื่องที่ฉันจะบอกเธอก็มีเท่านี้แหละ เธอจะไปทำอะไรก็ไป พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้าจะมีรถมารับเข้าไปในไร่”

“ค่ะ” ว่าแล้วโซลก็ลุกจากโซฟาแล้วเข้าห้องนอนของตัวเอง ร่างแกร่งทิ้งตัวนอนบนเตียงพลางคิดในใจว่าที่เขาอยากมาอยู่ที่นี่เพราะเขาอยากให้เธอทำงานหนักให้สมกับที่เขารู้สึกขัดใจที่ต้องมาแต่งงานกับเธอ

เมื่อโซลออกไปจากห้องรับแขกแล้ว พราวก็ลุกไปเข้าครัว เธอจัดการหุงข้าวและทำกับข้าวด้วยความเร่งรีบเพราะตั้งแต่เช้าเธอยังไม่ได้กินอะไรเลย ตอนเขาชวนให้แวะกินที่ร้านแล้วเธอปฏิเสธเพราะเธอไม่อยากไปนั่งขวางหูขวางตาเขา ดังนั้นจึงยอมให้ท้องร้องดีกว่า

เมื่อทำอาหารเสร็จ ข้าวที่หุงก็สุกพอดี จากนั้นพราวจึงยกของกินมาวางบนโต๊ะแล้วรับประทานอย่างเอร็ดอร่อย สีหน้าดูมีความสุขเมื่ออาหารตกลงท้องที่ว่างเปล่ามาหลายชั่วโมงแล้ว

เมื่อทานเสร็จหญิงสาวก็จัดการล้างจานแล้วออกมาจากห้องครัวจึงเห็นว่าเขาเดินมาจากห้องนอนพอดี โซลที่ไม่ได้ชายตามองอีกคนเดินไปขึ้นรถกระบะสี่ประตูโฟวิลสีดำและขับไปในไร่องุ่นที่ห่างจากบ้านไปหนึ่งกิโลเมตร โซลขับรถวนในไร่ที่ตอนนี้คนงานนับร้อยคนกำลังเก็บองุ่นกันอย่างขมีขมัน กระทั่งหนึ่งชั่วโมงผ่านไปเขาก็ขับรถไปดูโรงบ่มไวน์ที่ตอนนี้พนักงานกำลังทำงานกันอย่างแข็งขัน หนึ่งชั่วโมงต่อมาเขาจึงขับรถไปยังบ้านที่ขิมอาศัยอยู่

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว   30 หัวใจสองดวงหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว NC20+ (จบ)

    หนึ่งเดือนต่อมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่โซลกับพราวมาอยู่ที่ไร่องุ่น หนึ่งเดือนมาแล้วที่โซลยังทำหน้าที่เก็บองุ่นตามคำสั่งของพราว ตอนกลางวันโซลจะกลับมากินข้าวพร้อมกับพราวทุกวันแล้วกลับไปเก็บองุ่นต่อ ทุกคืนโซลจะเข้าไปในห้องนอนของพราวและหอมแก้มพราวเพื่อเป็นรางวัล และตอนนี้อายุครรภ์ของพราวก็ครบสองเดือนแล้วเมื่อโซลกลับมาจากไร่ก็รีบอาบน้ำสวมใส่เสื้อผ้าแล้วเข้ามาในห้องนอนของพราวเพื่อจะหอมแก้มเธออย่างเช่นทุกคืนที่ผ่านมาฟอดด ฟอดด เสียงของจมูกโด่งเป็นสันฝังไปบนพวงแก้มนุ่มของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเตียง โดยโซลยืนอยู่ข้างเตียง“คุณหอมแก้มพราวมาเดือนนึงแล้ว เบื่อหรือยังคะ” ยิ้มบางๆ“พี่ไม่เบื่อเลย อยากหอมทั้งเช้าทั้งกลางวันด้วยซ้ำ”“แต่พราวรู้สึกเบื่อแล้วค่ะ”“พราวเบื่อพี่แล้วเหรอ” เขาสีหน้าสลดลงเมื่อเธอบอกว่าเบื่อ“พราวเบื่อที่จะให้คุณหอมแก้มแล้วค่ะ แต่พราวอยาก…ให้คุณทำมากกว่าหอมแก้มค่ะ” เธอพูดพร้อมกับส่งสายตาสื่อความนัย โซลที่เห็นอย่างนั้นจึงนึกรู้ทันที ก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“งั้นเรามาทำกันเลยไหม”“พี่โซลอยากมากใช่ไหมคะ เพราะตั้งสองเดือนแล้วที่พี่ไม่ได้ปลดปล่อย”โซลที่ได้ยินเมียตัว

  • พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว   29 อย่าโกรธเลยนะ

    เพ้นท์เฮาส์เมื่อเข้ามาในเพ้นท์เฮาส์ พราวก็เข้าห้องนอนไปและโซลก็เดินตามเธอเข้าไปในห้องด้วย“พราว พี่มีอะไรจะบอก”“อะไรเหรอคะ”“พราวสงสัยใช่ไหมว่าทำไมถึงท้อง ทั้งที่กินยาคุมฉุกเฉินแล้ว”“ใช่ค่ะ”“ตามหลักวิทยาศาสตร์ การคุมกำเนิดทุกชนิดมันไม่ได้ป้องกันการตั้งครรภ์ได้ร้อยเปอร์เซนต์หรอก”“พราวก็พอจะรู้ค่ะ”“แต่เรื่องของเรื่องก็คือ…ที่พราวท้องเพราะพราวไม่ได้กินยาคุมฉุกเฉินน่ะสิ” เขาบอกออกไปด้วยความประหม่า“แล้ววันนั้นที่คุณไปซื้อ มันคือยาอะไร” ดวงตาสวยฉายแววเคลือบแคลง“มันเป็นวิตามินน่ะ ไม่ใช่ยาคุมหรอก” เขาตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเพราะหวั่นเกรงพราวเมื่อรู้อย่างนั้นก็ว่าออกไปด้วยสีหน้าดุปนโกรธ“คุณโซล! ทำไมคุณถึงได้ทำแบบนี้ด้วย!” “พี่ขอโทษ ที่พี่ทำแบบนี้เพราะพี่อยากผูกมัดพราว” เขาพูดออกไปด้วยแววตารู้สึกผิดและกลัวที่เห็นเธอโกรธ“คนโกหก คนหลอกลวง ขนาดเรื่องกินยาคุมยังหลอกกันได้ เรื่องอื่นคุณคงจะหลอกพราวได้เหมือนกัน” เธอพูดออกไปด้วยความโมโหที่โดนหลอก“พราวอย่าโกรธพี่เลยนะ เรื่องอื่นพี่ไม่เคยหลอกพราวเลย มีเรื่องนี้เรื่องเดียวที่พี่จำเป็นต้องหลอกพราว ตอนนั้นพี่คิดว่าถ้าพราวท้องพี่ก็จะบอกความจริงก

  • พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว   28 เชื่อเมีย

    เมื่อโซลทำงานบ้านเสร็จก็เข้าไปในห้องของพราวจึงเห็นว่าเธอหลับอยู่ เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาจึงสบโอกาสขึ้นไปนอนข้างเธอ ร่างแกร่งตะแคงหันหน้าเข้าหาร่างบอบบาง ดวงตาคมมองไปยังหน้าท้องแบนราบพลางฝ่ามือหนาก็เลื่อนไปวางบนหน้าท้องเธอเหมือนกับมั่นใจว่าคนตัวเล็กต้องท้องแน่นอน จนกระทั่งยี่สิบนาทีผ่านไปพราวก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอที่รู้สึกว่าเหมือนมีบางอย่างมาวางอยู่บนหน้าท้องของเธอจึงมองไปยังหน้าท้อง เมื่อเห็นว่าเป็นมือของเขาจึงหันไปมองด้านข้างก็ถึงกับเบิกตากว้างอย่างตกใจ“คุณโซล คุณขึ้นมานอนบนนี้ทำไม”“คือ…พี่” เขาไม่รู้จะตอบยังไง“ออกไป ทีหลังอย่าขึ้นมานอนอีกนะ”“ได้ ทีหลังพี่จะไม่ขึ้นมานอนอีก งั้นเราไปอาบน้ำแต่งตัวกันเถอะ จะได้ไปหาหมอกัน”“ค่ะ” ว่าแล้วทั้งสองก็ลุกจากเตียง โซลออกไปจากห้องแล้วอาบน้ำแต่งตัว เมื่อทั้งสองแต่งตัวเสร็จก็พากันไปยังโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งห้องตรวจแพทย์โซลพาพราวเข้ามาในห้องตรวจแพทย์ แล้วหมอก็ถามพราวว่าประจำเดือนมาครั้งล่าสุดวันที่เท่าไหร่ จึงทำให้พราวนึกขึ้นได้ว่าประจำเดือนของเธอเลยมาห้าวันแล้ว เมื่อเป็นอย่างนั้นหมอสาวที่เป็นเพื่อนของโซลก็บอกให้พราวไปเก็บปัสสาวะแล้ว

  • พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว   27 ทำตามคำสั่ง

    เมื่อทั้งสองดูซีรี่ย์จบก็เป็นเวลาห้าทุ่ม พราวลุกจากโซฟา“เธอจะเข้านอนแล้วเหรอ” เขาเงยหน้าถามร่างบางที่ยืนอยู่“ใช่ค่ะ”“พี่ขอเข้าไปนอนด้วยได้ไหม”“ที่นอนของคุณคือตรงนี้ ถ้าไม่อยากนอนตรงนี้ก็กลับบ้านไป”“พี่จะนอนตรงนี้ เธอไปนอนเถอะ” ว่าแล้วพราวก็เดินเข้าห้องนอนไป ก่อนที่ร่างสูงจะเข้าไปอาบน้ำใส่เสื้อผ้าและมานอนบนโซฟาเบาะผ้าราคาแพงในห้องนั่งเล่น ถึงโซฟาที่เขานอนอยู่นี้จะนุ่ม แต่ก็ไม่ได้นอนสบายเหมือนกับที่นอน แต่ถึงจะนอนไม่สบายตัวเหมือนนอนบนที่นอนคิงไซส์เขาก็ยอมนอน เพราะไม่ว่าพราวจะให้นอนตรงไหนเขาก็นอนได้ ขอแค่ให้ได้อยู่ในบ้านหลังเดียวกันกับเธอก็พอ โซลหยิบผ้านวมขึ้นมาห่ม จากนั้นไม่นานเขาก็เข้าสู่ภวังค์นิทราวันต่อมาพราวตื่นขึ้นมาก็เข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วออกมาจากห้องนอน หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นจึงเห็นว่าคนตัวสูงยังหลับอยู่ เท้าบางก้าวไปยืนข้างโซฟาพร้อมกับปลุกคนที่ยังหลับอยู่“ตื่นได้แล้ว”“…” “ตื่น!” เมื่อเห็นว่าเขายังไม่ตื่นเธอจึงเพิ่มลิมิตเสียงให้ดังขึ้น จนทำให้คนที่หลับสนิทอยู่รู้สึกตัว ชายหนุ่มค่อยๆลืมตาอย่างช้าๆด้วยความง่วงงุนก่อนจะปรับโฟกัสสายตาให้ชัดขึ้น เมื่อเห็นว

  • พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว   26 ถ้าต้องการ ก็จะให้

    บริษัท วันต่อมาร่างสูงของทายาทเจ้าของโรงแรมหรูชื่อดังที่มีตำแหน่งเป็นรองประธานกรรมการซึ่งอยู่ในชุดสูทหรูราคาแพงสีดำขึ้นมายังชั้นผู้บริหารซึ่งอยู่ชั้นบนสุด หลังจากที่หลายเดือนมาแล้วที่เขาไม่ได้เข้ามา ก็ตั้งแต่แต่งงานกับพราวห้องทำงานโซลร่างแกร่งทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้เบาะหนังราคาแพงด้วยท่าทีเซ็งๆ ตั้งแต่เมื่อวานมาจนถึงวันนี้เขาถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว เพราะใจคอยมัวพะวงห่วงหาแต่คนตัวเล็ก โซลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาเธอตู๊ดแต่เธอก็ไม่รับสาย เขาโทรอีกครั้งแต่เธอก็ไม่รับสายอีก เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายพลางคิดในใจว่าเขายังต้องรอพราวคืนนี้อีกตั้งคืนกว่าเธอจะกลับมาด้านพราวพราวที่เดินริมชายหาดเคียงข้างฮันเตอร์หยิบโทรศัพท์ออกมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นคนตัวสูงโทรมาจึงกดปิดเสียงแล้วเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกง ฮันเตอร์ที่เห็นจึงเอ่ยถามออกไป“ใครโทรมาเหรอ ทำไมถึงไม่รับสายล่ะ”“คุณโซลโทรมา ฉันไม่อยากรับ”“ฉันขอถามอะไรหน่อยสิพราว”“ถามเรื่องอะไรล่ะ”“เรื่องสามีเก่าของเธอ”“ทำไมเหรอ”“เขาถอนหมั้นกับแฟนแล้วเหรอถึงได้มาวุ่นวายกับเธอ”“เขาบอกฉัน

  • พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว   25 ส่วนเกิน

    วันต่อมาโซลตื่นตั้งแต่เช้าตรู่แล้วเข้าครัวไปหุงข้าว จากนั้นจึงโทรสั่งของกินจากร้านอาหารชื่อดัง สามสิบนาทีต่อมาเขาก็ลงไปเอาอาหารที่พนักงานนำมาส่งขึ้นมาจัดแจงใส่จานและครอบไว้เขาเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแล้วใส่ชุดเดิม จากนั้นจึงออกมานั่งในห้องโถงกว้างก่อนที่โทรศัพท์จะมีเสียงดังขึ้นRrrr!‘ครับแม่’‘เมื่อคืนลูกนอนที่ไหน ทำไม่ถึงไม่กลับบ้าน’ คนเป็นแม่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นรถของลูกจอดอยู่‘นอนที่เพ้นท์เฮ้าส์ครับ’‘พราวให้ลูกเข้าไปนอนได้แล้วเหรอ’‘เมื่อคืนผมไปเจอพราวที่คลับก็เลยพามาส่ง แล้วผมก็บอกว่าเมามากขับรถไม่ไหว พราวก็เลยให้นอนครับ’‘โกหกพราวว่าเมาน่ะสิ’‘ถ้าไม่โกหก พราวก็ต้องไล่ผมกลับบ้านอีกแน่’‘แล้วคืนนี้ลูกนอนที่นั่นอีกหรือเปล่า’‘ใจจริงผมอยากนอนทุกคืนแหละครับ ถ้าพราวไม่ไล่กลับซะก่อน’‘งั้นก็แค่นี้นะลูก ถ้าลูกนอนที่นั่นก็โทรมาบอกแม่ด้วยนะ’‘ได้ครับ’ ว่าจบโซลก็กดวางสาย ก่อนประตูห้องนอนของพราวจะถูกเปิดออกมา โซลที่เห็นจึงลุกขึ้นไปหาเธอแล้วเอ่ยถามด้วยความกระตือรือร้น“เธอจะกินข้าวเลยไหม”“วันนี้ฮันเตอร์จะมารับออกไปเที่ยวน่ะ”เมื่อได้ยินอย่างนั้นร่างสูงก็ถึงกับหน้

  • พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว   20 ยังไม่เคยเข้าหอ NC18+

    18.40 น.รถหรูของฮันเตอร์เคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าคอนโดหรูที่พราวอาศัยอยู่ วันนี้เขาพาเธอออกไปกินข้าวและซื้อของหลายอย่างในระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมานี้ฮันเตอร์จะพาพราวออกไปเที่ยวอาทิตย์ละครั้ง บางครั้งฮันเตอร์ก็ชวนเพื่อนอีกสองคนออกมาพบปะสังสรรค์กัน เพราะไม่ได้เจอกันนานแล้ว นั่นก็คือคินกันนุ่นที่เป

  • พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว   17 คืนแหวนแต่งงาน

    เพ้นท์เฮาส์เมื่อพราวกลับมาถึงเพ้นท์เฮาส์ได้ไม่นานโทรศัพท์ของเธอก็มีสายโทรเข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็นอนงค์นาถโทรมาพราวจึงกดรับสายทันที‘ค่ะคุณท่าน’‘เมื่อกี้โซลพาแฟนมาที่บ้าน เห็นบอกว่าจะหมั้นกันเดือนหน้า เธอต้องไปงานหมั้นด้วยนะพราว เพราะเธอก็คือคนในครอบครัวฉันเหมือนกัน’‘ได้ค่ะคุณท่าน’ ถึงแม้ว่าเธอจะเ

  • พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว   7 นอนกับแฟน

    ออฟฟิศร่างสูงของโซลเดินมาที่โต๊ะทำงานของแฟนสาวแล้วเอ่ยถามออกไปด้วยความใส่ใจ“ไหวไหมขิม พอจะทำได้ไหม”“ขิมทำได้ค่ะ ขิมว่ามันสนุกกว่างานที่โรงแรมอีก”“พี่ดีใจนะที่ขิมชอบงานนี้”“พี่โซลไม่ต้องห่วงนะคะ ขิมทำได้ค่ะ” “งั้นพี่ขอตัวไปทำงานก่อนนะ”“ตามสบายค่ะ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เข้าไปทำงานในห้องทำงานของเขา

  • พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว   6 ตามใจคนรัก

    บ้านพักที่ขิมอาศัยอยู่ร่างสูงลงจากรถสี่ประตูโฟวิลแล้วเดินเข้าไปในบ้านจึงเห็นว่าแฟนสาวกำลังรับประทานอาหารอยู่ ขิมที่หันมาเห็นแฟนหนุ่มตัวสูงพอดีจึงระบายยิ้มพร้อมกับเอ่ยออกไป“พี่โซลไปไหนมาเหรอคะ”“พี่ขับรถไปดูในไร่มาน่ะ”“พี่โซลมากินข้าวด้วยกันสิคะ”“พี่ก็กำลังหิวอยู่พอดีเลย” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินไป

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status