ตอนที่ 7 เรือนบวรเวทย์

ตอนที่ 7 เรือนบวรเวทย์

ด้วยความสุขุมอย่างบุตรสาวคนโตทำให้มองได้อย่างทะลุปรุโปร่ง และแม้นว่าคุณหลวงกับคุณหญิงจะรักลูกสาวคนนี้ปานใด ทว่าความรักนี้คงยังมิสู้ความรักในตัวกลัวตายตระกูลล่มสลาย

“เป็นเจ้า ดารานี ลูกรักของแม่ ฮื้อ...” พูดจบจันทร์ฉายหยิบผ้าไหมผืนเล็กปาดน้ำตา “พ่อเจ้านัดกับท่านขุนอัครเดชไว้บ่ายนี้ จะไปขอความช่วยเหลือ”

สองฝาแฝดลอบมองหน้ากันสีหน้าไร้สีเลือดปากสั่น ก่อนแฝดพี่จะเป็นคนเอ่ยถาม

“แล้วลูกคนใดกัน เป็นลูกคนใดที่ต้องไป”

“ดารานี เจ้าเป็นคนต้องคำสาป เจ้าต้องไปด้วยตนเองให้ท่านขุนเห็นหน้า หากท่านขุนมีใจเมตตา พวกเราจะหลุดพ้นจากคำสาปนี้ตลอดไป”

ดารานีอึ้งงัน ในทรวงอกอัดแน่นบางอย่างที่ตนต้องเป็นฝ่ายแบกความรับผิดชอบต่อดวงชะตาครอบครัว

“มีใจเมตตา!! เชอะ ท่านพ่อท่านแม่พูดราวกับว่าการได้แตะเนื้อต้องตัวร่วมเตียงกับพี่นีถือเป็นโชควาสนาของเรา แท้จริงควรเป็นเขาเสียมากกว่าที่ได้ผลประโยชน์!”

ตึง!  คุณหลวงกระทืบเท้าลงพื้นเรือน ยกนิ้วชี้หน้า ใบหน้ากราดเกรี้ยวจนริมฝีปากบิดเบี้ยว

“ดารานี!! เจ้ามันปากไพร่ คงเพราะอยู่แต่พวกชั้นต่ำจึงได้พูดจาโพล่งขึ้นเช่นนี้ อย่าหวังเลยว่าจะได้ออกไปใช้ปากเยี่ยงนี้กับผู้ใดได้อีก ลงจากเรือนไปเสีย มิใช่ธุระของเจ้าอีกต่อไป!!”

ดารากาดวงหน้าซีดเผือด ในช่องท้องคล้ายมีก้อนเย็นยะเยือกถ่วงอยู่จมลึกมาเนิ่นนาน เธอก้มกราบด้วยความเงียบงันสะกดกลั้นกลืนบางสิ่งลงไปแล้วคลานถอยหลังลงจากเรือนเงียบเชียบ

“ท่านพี่ ไม่ควรพูดกับลูกดาราเช่นนั้น” จันทร์ฉายแย้งเสียงเบา

“ไม่ควรพูดได้เยี่ยงไร หากบ่าวไพร่ได้ยินแล้วนินทาความนี้รู้ถึงหูขุนอัครเดชเข้าจะเกิดอะไรขึ้น ปรามไว้เสียเนิ่น ๆ เวลาไปที่ใดจักได้รู้จักสำรวม”

“เอาเถิด เรื่องแม่ดาราพักไว้ก่อน ลูกนีเจ้าไปเตรียมตัวแต่งกายให้สมเป็นแม่หญิงของเรือนศรีสงคราม บ่ายคล้อยเราจะเดินทางไปยังเรือนบวรเวทย์”

“เจ้าค่ะ”

ดารานีเปล่งเสียงสั่นเทา ร่างอรชรคลานเข่าถอยหลังแข้งขาอ่อนแรงร้าวไปหมด ใจหน่วงคล้ายจะร้องไห้ที่คำสาปมาตกอยู่กับเธอ ใบหน้าไม่อาจมีรอยยิ้ม เหลียวสายตามองออกไปยังภายนอก ที่ไกล ๆ ลับตา จุดที่เธอนัดพบเจอกับคนรักลับ ๆ มาตลอดหลายเดือน

ยามบ่าย ณ เรือนบวรเวทย์

เรือนบวรเวทย์ใหญ่โตงดงามไม่แพ้เรือนใดของข้าหลวงลำดับสูงแห่งอโยธยา ปั้นลมวิจิตรงามตาหยดย้อยห้อยกระดิ่งลมเงินปลิวไสวมิว่างเว้น ส่งเสียงวิเวกกรีดลงข้างในทรวงอกแม่หญิงดารานี

ดวงตากวางเบิกกว้างยามก้าวขึ้นสู่เรือนกลาง แม้ว่าบรรยากาศร่มรื่น ผ้าม่านสีขาวโปร่งบางลดทอนสีของไม้กฤษณาดำเข้ม ทว่ากลิ่นหอมตลบลอยคว้างอ้อยอิ่งทุกแห่งหน ทุกซอกมุมของเรือนจอมเวทย์ ยิ่งพาให้ขนแขนของเธอลุกเกรียวจนเป็นตุ่มไต รู้สึกหนาวเย็นขึ้นกะทันหันจนเผลอตัวลูบแขนตัวเอง หย่อนร่างลงพื้นด้านล่างใกล้คุณหญิงจันทร์ฉาย แนบตัวชิดปลีน่องมารดารอคอยด้วยใจระทึก

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดั่งชายเรือนร่างใหญ่ดังสะท้อนก้องโถงกลาง ยิ่งพาให้ดารานีตัวสั่นเทิ้ม

“แม่...”

“ใจเย็น ๆ ลูก ขุนอัครเดชหน้าตาดีมิได้ขี้ริ้วขี้เหร่”

ดารานีขบริมฝีปากกลั้นอาการสั่นเทา คำปลอบโยนนี้ไม่ได้ช่วยลดทอนความหวาดกลัวลงแต่อย่างใด เธอสะท้านราวเป็นไข้จนต้องวางมือกุมหน้าท้อง

“ขุนอัครเดช”

คุณหลวงเอ่ยทักก่อนลุกยืน แสดงให้เห็นว่าขุนอัครเดชมีอำนาจบารมีมากกว่าท่านพ่อของเธอ

สายตากวางเหลือบมองเท้าใหญ่คล้ำเข้มขึ้นสู่โจงกระเบนผ้าไหมสีดำและตัวเสื้อผ้าแพรอยู่บ้านสีเดียวกัน นิ้วจิกลงชายผ้าซิ่นไม่รู้ตัว ก้มหน้างุดไม่ยอมแหงนขึ้น

“ท่านหลวง แล้วนี่คือ...”

“คุณหญิงจันทร์ฉาย ภรรยา และคนนี้บุตรสาว ดารานี”

ร่างอรชรในชุดผ้าซิ่นไหมสีเข้ม ตัวเสื้อแขนกระบอกสีอ่อนคล้ายดอกบัวหลวงยามเช้า พาดสไบผืนน้อยสีเหลืองเข้มกว่า มิได้เกล้าผมเช่นเมื่อเช้า ปล่อยให้เคลียไหล่สยายยาวถึงกลางหลังหวีเปิดหน้าออกทั้งสองข้างเป็นปีก

“แม่หญิงดารานี”

เสียงทุ้มต่ำพาให้ดารานีเนื้อตัวสะท้าน กัดริมฝีปากแน่นขณะช้อนหน้าขึ้นก่อนผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นนัยน์ตาสีนิลเปล่งประกายบางอย่าง

“ท่านขุนอัครเดช...” เสียงหวานแผ่วเบา ก้มลงไหว้งดงามแล้วไม่ยอมเงยหน้า

“หลวงพิริยเดช มาครั้งนี้มีเรื่องอันใดหรือ?” เขาทอดน้ำเสียงนุ่มนวลผิดไปจากเมื่อเช้าจนหลวงเองยังแปลกใจ

“พูดตามตรงไม่อ้อมค้อมนะท่านขุน ตระกูลศรีสงครามของข้านี้ต้องคำสาป!”

“คำสาปใดหรือท่านหลวง” เขาเอียงหน้าไปทางแม่หญิงน้อยขมวดคิ้วสงสัย

“คำสาปแช่งของขุนสิงหไกรครั้งสุโฆฑะยะ”

“ขุนสิงหไกร ขึ้นชื่อเรื่องมนตร์ดำไสยศาสตร์เก่าแก่ มิมีเหลือตกทอดลงมายังอโยธยาแล้วนี่?”

“ทว่ามนตร์ดำยังคงอยู่ วานนี้ข้าให้โหรหลวงทำนายดวงชะตา ธิดาของข้าตกฟากสิบห้าค่ำเดือนดับ วันอังคารปีขาล ช่วงก่อนราหูจะเคลื่อนออก จึงทำให้มนตร์ดำที่แต่เดิมอ่อนด้อยกลับแข็งกร้าว”