ตอนที่ 8 เจ็ดวันครา

ตอนที่ 8 เจ็ดวันครา

ขุนอัครเดชยืดเรือนกายเคร่งเครียด ในเพลานี้เขาตระหนักแล้วว่าหลวงพิริยเดชหมายถึงสิ่งใด การถอนคำสาปแช่งอาคมแกร่งกร้าวที่ไร้ผู้สืบทอดจนหาต้นตอมิได้ มีเพียงหนทางเดียวเท่านั้น คือ ตาย!!

“ท่านหมายใจจะให้ธิดาท่านสิ้นชีวาหรือ?”

เขาพุ่งคำถามทันทีไม่รอช้า จ้องดวงตาคุณหลวงที่แฝงความกังวล ใบหน้าหมองคล้ำ

“มิได้ท่านขุน ข้ามิได้ต้องการให้ดารานีต้องตาย”

“ถ้าเช่นนั้น ท่านหมายถึงการหาตัวตายตัวแทน ใช่หรือไม่”

“ท่านขุนเก่งฉกาจนัก เดาใจข้าได้ถูกต้อง”

ขุนอัครเดชนิ่งอึ้ง สิ่งที่เขาคาดเดามิได้เก่งกาจอันใด ทว่าการถอนคำสาปมีอยู่เพียงไม่กี่วิธี ดังนั้นการหาตัวตายตัวแทนย่อมดีกว่าให้ธิดาต้องตายดับ

“ข้าอาจมิได้เก่งกาจอันใด ขอหลวงท่านขยายความด้วยเถิด”

ขุนอัครเดชหยิบน้ำขึ้นจิบทันที ลำคอแห้งผากกะทันหัน เพราะภายในใจนั้นรู้เต็มอกว่าต้องทำเยี่ยงไร ภาพในห้วงสำนึกเพลานี้จึงเป็นภาพที่มิควรเห็น พยายามไม่จดจ้องดวงหน้างดงามที่เอาแต่ก้มหน้า

“โหรหลวงท่าน...ข้านี้กระดากปากยิ่งนัก เป็นถึงพ่อคนแม่คนแต่ต้องพูดเยี่ยงนี้ให้บุตรีเสียชื่อ ทว่าหากไม่กระทำเยี่ยงนี้ข้าเองก็จนปัญญา”

หลวงพิริยเดชเอ่ยถ่อมตัวเล็กน้อย

“ข้าต้องการให้ท่านขุนช่วยเหลือ ด้วยอาคมแกร่งกล้าเกินผู้ใด คำสาปนั้นมิมีทางทำอันตรายท่านได้ หากท่านยินยอมดึงเอามนตร์ดำออกจากตัวดารานี ตระกูลศรีสงครามจะยินยอมไถ่หนี้ตลอดชั่วลูกชั่วหลาน”

“ท่านรู้หรือไม่ ที่กล่าวมาหมายถึงกระไร” เขาถามย้ำให้แน่ใจ

“ข้ารู้ ท่านขุน แม่ดารานีต้องทำพิธีกรรมร่วมกับท่าน” คุณหลวงพูดเสียงเบาลง “ร่วม...เอ่อ..ร่วมเรียงเคียงหมอนกับท่านเท่านั้นจึงจะสมบูรณ์”

เขาเอนกายออกอีกนิดเพื่อปกปิดอาการบางอย่าง ความพลุ่งพล่านแปลก ๆ ที่สุมภายในกาย ชำเลืองมองแม่หญิงตัวสั่นสะท้านจนกระทั่งนิ้วมือยังสั่นเทา

“ท่านหลวงคิดถ้วนถี่แล้วหรือจึงได้เอ่ยขอ หากความนี้เล็ดลอดจักมิมีผู้ใดสู่ขอตกแต่ง”

จอมเวทย์ถามย้ำอีกคราให้แน่ใจ แม้นว่าตัวเขาเองนั้นต้องการแม่หญิงน้อยปานใด ทว่าการทำพิธีกรรมลึกซึ้งย่อมต้องสมัครใจทั้งสองฝ่าย

“ข้าตรึกตรองมาอย่างดี” หลวงพิริยเดชย้ำหนักแน่น

“แล้วเจ้าล่ะ” จู่ ๆ เขาก็โพล่งขึ้น “เจ้ายินยอมหรือไม่”

ดารานียังก้มหน้านิ่งจนผู้เป็นมารดาสะกดอีกหลายคราจึงได้พยักหน้ารับ

“ข้าต้องการให้เจ้าพูดมันออกมาแม่หญิงดารานี จงแหงนหน้ามองข้าแล้วเปล่งวาจา”

มือเรียวเล็กวางซ้อนทับบนตักสั่นสะท้าน หายใจติดขัดในลำคอ หัวใจบีบรัดด้วยหน้าที่อันหนักอึ้ง ภาพใบหน้าชายคนรักที่เธอลอบอิงแอบมาหลายเดือนแทรกซ้อนบดบังดวงหน้าท่านขุนจอมเวทย์  ยิ่งพาให้เสียงหวานกระท่อนกระแท่น

“เจ้าค่ะ ข้า ข้ายินยอม...”

“เช่นนั้น ท่านสะดวกยามใด ให้พาแม่หญิงดารานีย้ายมาอยู่ยังเรือนนี้”

“ย้าย! เหตุใดกัน ข้าไม่ยอมดอกนะท่านพี่”

คุณหญิงจันทร์ฉายเพียงรู้ว่าลูกสาวต้องยอมพลีกายเพื่อแลกกับเคราะห์ร้ายมนตร์ดำจิตใจก็บอบช้ำมากพอแล้ว ยิ่งได้ยินว่าต้องย้ายมายิ่งพาให้ดวงใจของคนเป็นแม่แหลกสลาย

“น้องหญิง...” หลวงพิริยเดชกำลังจะเอ่ยปลอบใจ ทว่าเสียงหนักแน่นของท่านขุนดังขึ้นเสียก่อน

“ตามแต่ใจของพวกท่าน ประกอบพิธีมิได้ทำเพียงประเดี๋ยวแล้วสิ้น กระทำต่อเนื่องหลายคราจวบจนเห็นว่ามนตร์ดำย้ายออกจากร่างแล้วหมดจึงถือว่าถ้วนถี่ ข้าคาดการไว้เจ็ดวันครั้งกำลังดี”

ดารานีนิ่งอึ้งฝ่ามือชื้นเหงื่อขยับดวงหน้าขึ้นจ้องเขาอีกครั้ง ริมฝีปากสั่นระริกยามที่เปล่งวาจาออกมา

“ข้า ข้าจะรีบมาให้โดยไวก่อนถึงคืนเดือนดับ”

“ดี แม่หญิงดารานี ข้าเห็นจะต้องขอตัวก่อน ไม่ส่ง ขุนภพ ส่งท่านหลวงพิริยเดชด้วย”

“ขอรับ”

หลวงพิริยเดชสะดุ้งยามที่ได้ยินเสียงกร้าวติดพึงพอใจของท่านขุน อุทานเบา ๆ ยามเรือนร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทเคลื่อนตัวหายไปทางมุมชานเรือน

“แม่...” ดารานีเสียงสั่นเครือ “ลูก ลูก”

“กลับบ้านเราก่อน ค่อยปรึกษากันอีกที”

จันทร์ฉายลูบเส้นผมดวงหน้าธิดาคนโปรด ทรวงอกบีบรัด ยามนึกภาพบุตรีถูกกระทำย่ำยีชอกช้ำถึงหลายครา ดวงตาผู้เป็นแม่รื้นน้ำก่อนจะหลุบลงด้วยแผนการที่ผลุดขึ้นมากะทันหัน

แผนการที่จะทำให้บุตรสาวคนโปรดของเธอไม่ต้องเจ็บช้ำน้ำใจ