บทที่ 1 จับผิดชีวิตเปลี่ยน 2/2

“เตรียมตัวไว้ให้ดีเถอะครับแม่หมอ... เพราะผมจะ จับผิดคุณ ทุกฝีก้าวไม่ให้คลาดสายตา”

“จับผิดไม่ว่า...แต่ถ้าจับโดนขาฉันกลัวต้องอ้าจนหุบไม่ลง”

คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองชั้น 35 ถูกล้อมด้วยแถบสีเหลืองของตำรวจ พิสูจน์หลักฐานเดินกันขวักไขว่ แต่ภายในห้องนอนใหญ่ที่เป็นจุดเกิดเหตุกลับมีหุ่นจำลองร่างไร้วิญญาณของมหาเศรษฐีหนุ่มที่นอนอยู่กลางห้อง เพราะร่างของผู้ตายส่งไปยังนิติเวชหลายวันแล้ว

หมอนิติเวชสรุปสภาพศพไม่มีบาดแผล และที่สำคัญหน้าต่างและประตูทุกบานถูกล็อกกลอนจากด้านในอย่างแน่นหนา หนูสักตัวยังเข้าได้ยาก กล้องวงจรปิดชี้ชัดว่าก่อนเกิดเหตุห้องผู้ตายไม่มีผู้ใดเข้ามาสักคนเดียว

มิลินหมอดูที่แม่นราวกับจิตสัมผัสก้าวข้ามแถบกั้นเข้ามาด้วยความเยือกเย็น ส้นเข็มสีแดงเพลิงเหยียบลงบนพรมราคาแพง เธอปรายตามองสัญลักษณ์ดาวห้าแฉกที่วาดด้วยเลือดบนพื้น แล้วยกยิ้มมุมปาก

“ให้ทุกคนออกไปให้หมดค่ะ” เธอออกคำสั่งเสียงเรียบ “แล้วก็... ปิดไฟด้วย”

“จะบ้าหรือไง!” ธีรดาที่ยืนกอดอกคุมเชิงอยู่ค้านลั่น“นี่ที่เกิดเหตุนะ ไม่ใช่โรงหนังมัลติเพล็กซ์ จะมาปิดไฟมืด ๆ สลัว ๆ อะไรตอนนี้!” ธีรดาเมื่อเห็นว่ายายหมอเดาชักจะทำอะไรล้ำเส้นไปแล้ว เพราะปิดไฟ หากหลักฐานที่ชี้ไปทางคนร้ายถูกลบเลือนหายไปจะทำให้สืบยากขึ้นกว่าเดิม และจะปิดคดีไม่ได้

“วิญญาณเขาขี้อายค่ะสารวัตร...” มิลินหันมาส่งยิ้มยั่วพลางขยิบตาให้คนที่ไม่เชื่อเรื่องลี้ลับ “แสงสว่างจ้าขนาดนี้ พลังงานมันกระเจิงหมด ถ้าสารวัตรอยากปิดคดี ก็ทำตามที่ฉันบอก... หรือว่าสารวัตรกลัวความมืดคะ?”            มิลินเลี่ยงคำว่าผีออก เพราะเดี๋ยวเขาจะโดนลูกน้องล้อ คนที่เอาแต่บอกว่าไม่เชื่อเรื่องพวกนี้แบบหัวชนฝาคงไม่ดีใจที่ตัวเองก็กลัวเหมือนกันแต่คนอื่นดันจับได้

โดนสบประมาทซึ่งหน้ามีหรือที่หมาบ้าอย่างธีรดาจะยอม ชายหนุ่มพยักหน้าส่งซิกให้ลูกน้องออกไปรอหน้าห้อง ก่อนที่เขาจะเดินไปสับสวิตช์ไฟลงด้วยตัวเอง และแน่นอนเขาไม่ยอมให้หมอดูจอมลวงโลกนี้อยู่ลำพังแน่นอน

พรึ่บ!

ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงแดดสลัว ๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ความเงียบสงัดทำให้ประสาทสัมผัสการได้ยินและการดมกลิ่นทำงานหนักขึ้น กลิ่นน้ำหอมชาแนลของมิลินลอยอบอวลเตะจมูกธีร์จนเขาต้องลอบกลืนน้ำลายอึกแล้วอึกเล่า

มิลินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าถือแบรนด์เนม หยิบไฟฉายแบล็กไลท์(UV) ขนาดจิ๋วออกมาซ่อนไว้ในอุ้งมือ นี่แหละคือตาทิพย์ของเธอ!

แต่ก่อนจะเริ่มสืบ...เธอขอปั่นประสาทคุณตำรวจปากแจ๋วสักหน่อยก็แล้วกัน!

“ว้าย!”

ร่างระหงแกล้งทำเป็นสะดุ้งสุดตัว ถอยหลังกรูดไปชนเข้ากับแผงอกกว้างของสารวัตรธีร์ที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเต็มแรง!

หมับ!

ท่อนแขนแกร่งตวัดรวบเอวคอดกิ่วไว้โดยอัตโนมัติ ธีรดาก้มหน้าลงมากระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนมิลินแอบขนลุกซู่นิด ๆ แต่ก็ยังข่มอารมณ์เอาไว้ได้

“ผีผลัก... หรือตั้งใจอ่อยครับแม่หมอ?” สารวัตรธีร์ถามเสียงพร่าคล้ายกับรู้ทัน มือหนาที่รวบเอวเธออยู่ไม่ได้คลายออก ซ้ำยังจงใจรั้งให้สะโพกมนเบียดชิดกับหน้าขาของเขามากยิ่งขึ้น

“วิญญาณตรงนี้หนาวมากค่ะ...” มิลินไม่ตอบเปล่า เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าในอ้อมแขนเขา หน้าอกอวบอิ่มภายใต้เดรสสีไวน์แดงบดเบียดแผงอกกว้าง สองมือเรียวสอดเข้าไปใต้เสื้อแจ็กเกตของเขา ลูบไล้แผ่นหลังหนาอย่างถือวิสาสะ “ขอ...ขอยืมไออุ่นจากสารวัตรหน่อยนะคะ”

ความนุ่มหยุ่นที่แนบชิดและความกล้าบ้าบิ่นที่ยั่วยวนตำรวจตงฉินของเธอทำเอาเส้นความอดทนของธีรดาแทบขาดผึง เขาขบกรามแน่น นัยน์ตาวาวโรจน์ในความมืด

“ถ้าจะยืมไออุ่นผม... ดอกเบี้ยมันแพงนะ”

ธีรดากำลังจะโน้มหน้าลงไปสั่งสอนคนขี้ยั่ว บดขยี้ริมฝีปากสีสดนั้นให้รู้สำนึก... แต่ทว่า!

มิลินกลับพลิกตัวมุดออกจากอ้อมแขนเขาอย่างรวดเร็วราวกับปลาไหล! เธอเดินไปหยุดอยู่ใต้เพดานมุมห้อง แล้วกดเปิดไฟฉายแบล็กไลท์ในมือ ฉายแสงสีม่วงวาบขึ้นไปบนเพดาน

 แสงแบล็กไลท์ส่องกระทบ รอยนิ้วมือและคราบฝุ่น ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า เรียงเป็นทางยาวไปหยุดอยู่ที่ช่องแอร์ขนาดใหญ่!

“ฆาตกรไม่ได้มุดกำแพงหนีหรอกค่ะสารวัตร...” มิลินเอ่ยเสียงเรียบ เก็บไฟฉายลงกระเป๋าอย่างแนบเนียน ก่อนที่ธีร์จะทันสังเกตเห็น เมื่อครู่เธอดึงความสนใจจากสารวัตรทำให้มองไม่เห็นว่าเธอส่องไฟฉายไปที่จุดใดบ้าง

“วิญญาณชี้ให้ดูว่า... มันปีนออกไปทางช่องแอร์นั่นต่างหาก”

ธีร์เบิกตากว้าง เขามองตามขึ้นไปบนเพดาน ความทึ่งในตัวผู้หญิงคนนี้และไม่เชื่อว่าคนพิสูจน์หลักฐานของเขาจะมองไม่เห็นจุดนี้เด็ดขาด แต่มันน่าสงสัยที่ตอนแรกเหตุใดเขาไม่พบ แต่เธอเข้ามาไม่นานไขปริศนาห้องปิดตายได้ในเวลาไม่ถึงสิบนาที!

“คุณรู้ได้ยังไง...” ธีร์ก้าวสืบเท้าเข้าไปหาเธอ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความจับผิด เขาต้อนร่างบางไปติดกำแพง หมายจะเค้นความจริงว่าเธอใช้วิธีไหนกันแน่ หรือว่าเธออาจจะเป็นคนที่มีส่วนร่วมในคดีครั้งนี้หรือเปล่า

แต่ทันใดนั้นเอง...

กุก... กัก... แกรก...

เสียงแปลกประหลาดดังขึ้นจากเบื้องบน ทำเอาการเคลื่อนไหวของทั้งคู่ชะงักค้าง! มันไม่ใช่เสียงหนู หรือเสียงแมลง แต่มันเป็นเสียงเหมือนมีวัตถุขนาดใหญ่กำลังขยับตัวอยู่ภายในช่องแอร์เหนือหัวของพวกเขา!

มิลินเบิกตากว้าง เธอรีบเอื้อมมือไปปิดปากสารวัตรธีร์ไว้แน่นก่อนที่เขาจะส่งเสียง ร่างบางเบียดเข้าหาเขาด้วยความลืมตัว แววตาที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้ฉายแววตื่นตระหนกของจริง

เธอกระซิบเสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความมืด...

“ชู่ว...วิญญาณร้าย... ยังไม่ได้ออกไปจากห้องนี้ค่ะ”