ตอนที่ 2 ไม่พร้อมรับผิดชอบ

เช้านี้ทุกอย่างเหมือนจะปกติ แต่ก็ไม่...

พนักงานโรงแรมนำเสื้อผ้ากับกระเป๋าสตางค์มาให้ตั้งแต่เช้า บอกว่าอัญรสฝากมาคืนก่อนจะกลับออกไปในช่วงใกล้รุ่ง ในตอนที่ชยุตม์กำลังจะเช็กเอ้าท์ออกจากโรงแรมหรูบ้าง เขาเกือบทนต่อเสียงซุบซิบน่ารำคาญแทบไม่ไหว แต่ด้วยความที่เป็นคนสายตาคมดุลุ่มลึก เมื่อตวัดสายตามองเพียงผ่านๆ คนที่รู้เรื่องเมื่อคืนก็พากันเสหลบตาวูบไปในทันที

คู่บ่าวสาวหมาดๆ อย่างอิชย์กับวาสิตาเองก็รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้วเช่นกัน ทั้งคู่จึงยังไม่ยอมปล่อยให้ชยุตม์กับบุหลันเดินทางกลับจันทบุรี แต่ขอให้ไปคุยกันที่คฤหาสน์นิธินรางกูร ซึ่งเป็นบ้านของทางเจ้าบ่าวเสียก่อน

ถือว่าในฐานะคนที่มีประสบการณ์มาก่อนก็ได้...

“พี่ไม่รู้จะเอายังไง แต่แม่บอกว่าต้องรับผิดชอบ” ชยุตม์พูดกับน้องสาวเสียงเนือย

“ถ้าไม่รู้ว่าต้องทำยังไง พี่ชินก็ลองคิดกลับกันดูสิคะว่าถ้าวาเป็นเอม พี่ชินจะอยากให้ผู้ชายที่ล่วงเกินวารับผิดชอบวาหรือเปล่า หมายถึงในกรณีที่มันไม่ใช่การปลุกปล้ำทำร้ายกันนะคะ”

วาสิตามองค้อนเบาๆ ในยามที่ย้อนกลับเพื่อเตือนสติพี่ชาย เธอไม่ได้รู้จักสนิทสนมกับอัญรสมากนัก แต่ตอนกลับบ้านที่จันทบุรี เธอก็เคยได้พูดคุยกับหญิงสาวรุ่นน้องอยู่บ่อยๆ พบว่าเป็นคนที่น่ารักมากทีเดียว

วาสิตาสอบติดมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ เมื่อเรียนจบก็ได้ทำงานที่บริษัทของอิชย์ผู้เป็นสามีทันที ทำให้ป้าบุหลันต้องคอยอยู่ดูแล ไม่ได้กลับไปอยู่ที่จันทบุรีกับลูกชายที่เลือกตั้งรกรากอยู่ที่นั่น เพื่อรับช่วงสานต่องานไร่งานสวนจากบิดาที่เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน และพัฒนาทุกอย่างจนประสบความสำเร็จในวัยสามสิบปีต้นๆ กลายเป็นเจ้าของธุรกิจมากมายหลายอย่าง ทั้งรีสอร์ตและโรงงานแปรรูปผลไม้ด้วย เมื่อวาสิตาใช้ชีวิตอยู่กับอิชย์ บุหลันถึงได้กลับไปอยู่ดูแลลูกชายที่สูญเสียทั้งลูกและภรรยาไปอย่างไม่มีวันกลับจากอุบัติเหตุ

“พี่...” ชยุตม์พูดไม่ออก

“แม่ว่ามันเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วนะชิน รับผิดชอบน้องด้วยการแต่งงานเถอะนะ”

“ผมเห็นด้วย เชื่อผมสิ อย่าให้มันยุ่งยากทีหลังดีกว่า แล้วอย่าไปกลั่นแกล้งน้องเขานะ งั้นได้หอนทีหลังเหมือนผมแน่” สามีของวาสิตาพยักหน้าเห็นด้วย ไม่วายกำชับอีกว่าอย่าหลงผิดทำแบบที่ตัวเขาเคยพลาดมาก่อน

“งั้นพวกที่ข่มขืนผู้หญิงก็ต้องรับผิดชอบด้วยการแต่งงานงั้นเหรอ?”

“นั่นมันคนละกรณีกันนะชิน น้องบอกว่าเต็มใจเองเพราะรักชินนี่ ชินไม่ได้ไปปลุกปล้ำขืนใจน้องนะ”

“แค่เด็กนั่นบอกว่ารักผม ผมก็ต้องยอมเอามาเป็นเมียเลยเหรอแม่”

ชายหนุ่มส่ายหน้าแรงๆ “ไม่เอาด้วยหรอกครับ ผมไม่อยากให้ใครมาแทนที่มะปรางทั้งนั้น ที่สำคัญ... ทางแม่กับพี่ชายของเอมไม่วันยอมแน่นอน เห็นว่าจะบังคับให้เอมแต่งงานกับลูกชายปลัดวิชิตด้วย”

“ภูวนัยเนี่ยนะ! นังนิดมันบ้าหรือเปล่า ใครๆ ก็รู้ว่าภูวนัยเป็นคนเลวแค่ไหน” บุหลันตกใจ

“ผมไม่สนใจเรื่องนั้นหรอกครับ ใครจะแต่งกับใคร ไม่ใช่เรื่องของผม ผมแค่ไม่รู้จะเอายังไงกับเอมก็เท่านั้น”

“พี่ชินไม่สงสารน้องเลยเหรอคะ” คำถามของวาสิตาทำให้พี่ชายชะงักนิ่ง

“ก็... สงสารอยู่แหละ ต้องมาเสียตัวเสียใจ โดนแม่ด่าทอตบตี ไม่รู้ป่านนี้จะโดนหนักแค่ไหนแล้ว”

จริงอยู่ที่เขาไม่ได้คิดอะไรกับอัญรสเลย แต่พอเกิดเรื่องแล้วเห็นเธอถูกลงไม้ลงมือคาตาอย่างนั้น มันก็อดพะวงไม่ได้เหมือนกัน ยิ่งรู้ดีแก่ใจว่าคนอย่างวนิดามีนิสัยใจคออย่างไร เขาก็ยิ่งไม่สบายใจ

“งั้นก็ช่วยน้องสิคะ อย่าทำให้เอมต้องเผชิญหน้ากับความจริงคนเดียว พี่ชินน่าจะรู้นิสัยป้านิดว่าแกร้ายใช่เล่น แต่ไหนแต่ไรมา แกก็ทำเหมือนเอมไม่ใช่ลูกมาตลอด ขนาดวาไม่ค่อยได้อยู่ที่นั่นนานๆ ยังได้ยินกิตติศัพท์ความใจร้ายใจดำของป้านิดอยู่บ่อยๆ เลย” วาสิตาเห็นใจอัญรส หากฝ่ายนั้นเป็นผู้หญิงไม่ดี หวังจับพี่ชายของเธอชัดเจน เธอคงไม่เอ่ยอย่างนี้

“แม่เห็นด้วยกับวานะชิน น้องน่าสงสารออก”

บุหลันพอใจในตัวอัญรสมานานแล้ว คิดว่าหากได้อีกฝ่ายมาอยู่ร่วมบ้านกันในฐานะสะใภ้จริงๆ ก็คงปรับตัวเข้าหากันได้ไม่ยาก อีกทั้งเมื่อได้รู้ว่าอัญรสแอบรักลูกชายของนาง นางก็ยิ่งปลื้มใจ คิดว่าคงหมดห่วงเสียที ถ้ามีใครสักคนเข้ามาช่วยดูแลเขาแทนอดีตภรรยาที่จากไป

“แล้วถ้าเด็กนั่นกับคนบ้านนั้นไม่ต้องการให้ผมรับผิดชอบล่ะครับ ทุกคนคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมถ้าผมจะปล่อยให้มันเลยตามเลย”

ชยุตม์คิดเผื่อไว้ก่อนอย่างมีความหวัง เขาไม่ได้หวังฟันฟรีแล้วเมินหนีอย่างไร้ความเป็นลูกผู้ชาย แต่เหตุการณ์เมื่อคืนมันไม่มีอะไรหลงเหลือในความทรงจำเลย เขาจำไม่ได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรลงไปบ้าง

“ก็ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ คงถือว่าเลิกแล้วต่อกันไป แม่อาจจะให้ค่าทำขวัญน้องไปนิดหน่อย ส่วนเรื่องท้องไส้ก็ภาวนาขอให้อย่าเป็นเหมือนกรณีของวาก็พอ เพราะทันทีที่มีเด็กคนนึงเข้ามาเกี่ยว มันก็จะไม่ใช่เรื่องของคนสองคนอีกต่อไป ที่สำคัญชินต้องรู้ไว้ด้วยนะว่าถ้าไปทำหนูเอมท้องขึ้นมาจริงๆ ชินจะไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวเด็กเลย แม่เดาว่านังนิดมันจะต้องจับหนูเอมใส่ตะกร้าล้างน้ำแล้วยัดเยียดให้ภูวนัยแน่”

ไม่มีอะไรกระทบใจของชยุตม์ได้มากเท่ากับท้ายประโยคอีกแล้ว ลูกคือจุดอ่อนในหัวใจเขา เพราะเขาใฝ่ฝันอยากสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์กับมะปรางมาโดยตลอด จนกระทั่งสมหวังในวันที่เธอบอกว่าตั้งครรภ์

เขาจำได้ดีว่าตื่นเต้นแค่ไหน แต่ก็อาภัพเหลือเกินที่ไม่มีโอกาสได้พบหน้ากัน เพราะมะปรางแพ้ท้องหนักจนเป็นลมพลัดตกบันได ทำให้เขาเสียทั้งลูกและเมียไปในเวลาเดียวกัน

“ชิน... ชิน” เสียงของมารดาดึงชายหนุ่มให้หลุดจากภวังค์

“ผมว่าเรากลับจันกันเถอะครับแม่ ผมอยากไปคุยกับเอมให้รู้เรื่อง” ชยุตม์หันไปสบตากับแม่อย่างแน่วแน่

“อืม ดีเหมือนกันลูก” บุหลันเห็นด้วย

“ขอให้ตกลงกันได้ด้วยดีนะ อย่ามีเรื่องอะไรยืดเยื้อตามมาอีกเลย”

อิชย์ยิ้มบาง พยักหน้าน้อยๆ พร้อมมองสบตากับชยุตม์อย่างเข้าใจ

“ฉันก็หวังแบบนั้นเหมือนกันว่ะ” ชายหนุ่มว่าเสียงเครียดแล้วถอนหายใจ สีหน้าในยามนี้ดูไม่ดีเอาเสียเลย