ตอนที่ 10

คราแรกบรั่นดีไม่สนใจพอบ่อยเข้าเธอเริ่มไม่พอใจ เขาปีนเกลียวเธอโตกว่าทั้งเป็นพี่สาวเพื่อน หญิงสาวเลยไม่คิดจะยุ่งด้วย แต่เขากลับวอแวอยู่รอบตัวเธอไม่ห่าง

วันไหนบรั่นดีมาที่ร้านได้เจอกันเห็นเป็นมอง เดินผ่านเป็นจ้อง จนเป็นเธอที่ทำตัวไม่ถูก

พอถึงวันที่เสี่ยเบียร์ปิดร้านบรั่น-แบรนด์-บาร์ เพื่อฉลองเลี้ยงส่งลูกสาวคนเดียวไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศ คนมาอวยพรให้เธอโชคดี ทั้งตั้งใจเรียน รวมถึงยินดีกับการจบปริญญาตรี และยินดีกับการเรียนต่อปริญญาโท แขกมากันมากมายทั้งเพื่อนสนิทของหญิงสาว เพื่อนพ่อและเพื่อนน้องชาย

แต่พิทย์กลับขอคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว และขอไม่ให้เธอไปให้อยู่ตรงนี้กับเขา หญิงสาวบอกเขาพูดออกมาเพราะเมาเราทะเลาะกัน แล้วเธอก็เดินหนี

พิทย์ชอบบรั่นดีจริงๆ เธอสวย ใจดี ยิ้มเก่ง ทั้งอ่อนหวาน ห่วงใยทุกคน ใส่ใจเสี่ยเบียร์ผู้เป็นพ่อ ทั้งเฮียบาร์เฮียแบรนด์ที่เป็นน้องชายอย่างดี จนรู้สึกอย่างมีเธอเคียงข้าง เขาชอบเธอ

คืนนั้นทั้งคืนชายหนุ่มดื่มอย่างหนัก ยิ่งเห็นผู้ชายที่เธอบอกกับเพื่อนว่ากำลังคุยกันมาร่วมงานเลี้ยงส่ง เขายิ่งดื่มเหมือนเทน้ำสีอำพันทิ้ง แต่ทิ้งลงใส่ปากตัวเอง เพื่อนปรามก็แล้วห้ามก็แล้วไม่เป็นผล เลยรอเก็บทีเดียวตอนเขาเมา

เวลาล่วงเลยเข้าวันใหม่ได้ไม่นาน พิทย์เมาจริงแต่ยังพอมีสติ เขาบอกจะกลับคอนโดแต่เพื่อนทุกคนนอนที่ร้าน ชายหนุ่มไม่อยากอยู่ตรงนี้นาน เขาอยากกลับไปนอนคอนโดตัวเอง

เฮียลมผู้จัดการร้านถึงหาคนไปส่ง เพราะเฮียบาร์กับเพื่อนที่เหลือเมาหลับคอพับแบกขึ้นชั้นสามห้องพักไปหมดแล้ว

พอถึงคอนโดเดินกำลังจะถึงห้องตัวเองสายตากลับมองเห็นพี่สาวเพื่อน ยืนนัวเนียอยู่กับผู้ชายที่เธอบอกกำลังคุยกัน ขายาวที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงักทันที ไม่อายฟ้าอายดินก็อายคนบ้างเถอะ

เขาจะทนมองทนนอนโดยที่ห้องข้างๆ กำลังเอากันแล้วผู้หญิงคนนั้น ก็เป็นคนที่เขาพึ่งบอกชอบไปได้ยังไง พิทย์กำลังจะก้าวถอยหลังเดินกลับไปทางเดิม แต่ต้องชะงักอีกครั้งเมื่อหูได้ยินเสียงคนตัวเล็กร้องให้ช่วย

“ช่วยด้วย พิทย์ ช่วย อุ๊บ” 

ได้ยินแค่นั้นเท้าหนักๆ ที่สวมรองเท้าหนังพื้นยางแข็งแรงอย่างดี ปะทะเข้ากับไหล่ผู้ชายที่พยายามกอดจูบเธออยู่ ทั้งยังเอามือสกปรกของมันปิดปากเธอไว้

“มึง!” 

คนล้มลุกขึ้นได้กะจะหันมาตอบโต้กลับต้องนิ่งไป เพราะผู้ชายตรงหน้าตัวสูงใหญ่กว่าเขามาก

“ออกไป...ไปให้ไกลเท่าที่คนอย่างมึงจะหนีไปได้” เสียงราบเรียบติดเย็นชาทั้งดุดัน บอกให้มันหายไปจากที่นี่ตอนนี้

สายตาเขาไม่ได้มองไอ้ผู้ชายเศษสวะนั่น เพราะกำลังจ้องมองผู้หญิงที่ยืนตัวสั่น ยกแขนทั้งสองข้างกอดตัวเองร้องไห้

“แม่งเอ๊ย!!!” 

น้อยครั้งเขาจะสบถคำหยาบ แต่ภาพตรงหน้ามันทำให้ใจเขาเจ็บ ยิ่งกว่าตอนเธอปฏิเสธเขาเสียอีก

ผู้ชายที่เป็นคนคุยบอกบรั่นดีว่าชอบเธอมาก ดูแลใส่ใจดีในตอนแรก จนหญิงสาวยอมเปิดใจคุยด้วยทั้งไว้ใจให้มาส่งที่ห้องน้องชาย แต่ผู้ชายคนนั้นกลับลวนลามเธอทั้งขอมีอะไรด้วย ทั้งที่บอกไปแล้วว่ายังไม่พร้อมแต่ยังพยายามขืนใจกัน แล้วตอนนี้ก็ลนลานวิ่งหนีออกจากคอนโดไปเพียงเห็นพิทย์สบถออกมา

ช่วงเวลาเมื่อสองปีก่อน

“ดี ดีครับ” 

บรั่นดีสติหลุดชั่วขณะรู้ตัวอีกทีเธอก็เข้ามาอยู่ในห้องนั่งตรงโซฟา โดยมีคนตัวโตกอดไว้แน่นทั้งคอยเรียกชื่อเธออยู่พักใหญ่

“อย่าร้องไห้อีกเลย ดีได้ยินพิทย์ไหม” ตัวสั่นเขารับรู้เพียงคนในอ้อมกอดตัวสั่นไม่หยุด ทั้งสะอึกสะอื้นจากการร้องไห้

บรั่นดีไม่ได้ร้องไห้จากการเสียผู้ชายคนนั้นไป เธอร้องไห้จากความกลัวและผิดหวัง เราพึ่งเริ่มคุยกันเธอยังไม่ถึงขั้นให้ใจเขาไป คนคุยก็คือคนคุย

วงแขนแกร่งกระชับอ้อมกอดคนตัวเล็กแทบจะจมหายไปกับอกกว้าง พิทย์อยากให้เธอรู้ว่ามีเขาอยู่ตรงนี้จะไม่มีใครมาทำอะไรเธอได้

“หาย หายใจไม่ออก” เสียงแหบแห้งเกิดจากการร้องไห้นาน บอกเขาแผ่วเบา

ชายหนุ่มรีบคลายอ้อมแขนทันที พร้อมก้มมองใบหน้าที่มีหยาดหยดน้ำตาเต็มไปหมด จมูกเล็กแดงเถือก ในตาสวยแดงช้ำ มือหนายกขึ้นเกลี่ยเส้นผมออกทั้งเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือ

“ดีโอเคไหม”

หญิงสาวน้ำตาเอ่อคลออีกครั้งเธอเงยหน้ามองเขานิ่ง อบอุ่นรู้เพียงว่าอยู่กับเขาเธออุ่นใจ ทำไมถึงไม่นึกกลัวเหมือนผู้ชายคนนั้นเพราะอะไรกัน

“หยุดร้องไห้ได้ไหมครับดี ตาแดงหมดแล้ว” 

มือหนายังยกขึ้นใช้หลังนิ้วชี้เช็ดข้างแก้มใต้แพรขนตาให้ซ้ำๆ หัวใจเขาปวดเกร็งอย่างหนัก เหมือนโดนบีบรัดจนหายใจไม่ออก แค่เห็นน้ำใสๆ ไหลลงมาจากดวงตาคู่นี้

“อย่าจับ...สกปรก” มือบางยกขึ้นจับมือเขาที่เอาแต่แตะแก้มเช็ดน้ำตาให้กัน

ใช่เธอสกปรก เธอแปดเปื้อนจากคนใจชั่ว หญิงสาวยังรู้สึกไม่อยากจับตัวเองเลย แต่เขากลับทั้งกอดทั้งเช็ดน้ำอุ่นๆ ที่มันไหลไม่หยุด เป็นพิทย์ที่ชะงักไปคิ้วหนาขมวดจนเป็นปม

“ดีคิดว่าแค่ผู้ชายคนนั้นจับ ดีก็สกปรกแล้วเหรอครับ” ใบหน้าชื้นน้ำตาพยักขึ้นลงแผ่วเบาให้กับเขา

“มันต่างหากที่จิตใจสกปรก ดีช่วยลืมเรื่องมันไปได้ไหม” ถ้าเธอจะคิดมากเขาก็ขอให้เธอลืมมันไป คิดเสียว่าเป็นเพียงฝันแต่เหมือนจะไม่ง่ายเลย

“มันจับดีตรงไหนบ้าง” ตรงไหนที่มันจับเธอ เขาจะสัมผัสลบรอยมันเอง

“ตรงนี้เหรอครับดี” 

มือหนาขยับเลื่อนลงนิด ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้แผ่วเบาสัมผัสผิวแก้มเนียนนุ่ม

อุ่นบรั่นดีรู้เพียงว่ามือเขาที่จับเธออยู่อุ่นมาก นิ้วหัวแม่มือที่แตะแก้มเธอยิ่งอุ่น แต่ความอุ่นนั้นกลับเพิ่มขึ้นเมื่อลมหายใจอุ่นร้อนอยู่ใกล้ข้างแก้ม ก่อนจะสัมผัสถึงริมฝีปากหยักแตะลงแก้มเนียน

ยังได้ยินเสียงเขาหายใจเข้าเมื่อกดจมูกลงบนแก้มนิ่ม