ตอนที่ 3

วิ่งมาเกือบนาทีไม่มีเหนื่อยแต่มีหอบ ในใจยังนึกคิดถึงคนที่พึ่งเจอ อยากรู้เธอพาใครขึ้นคอนโดน้องชายตัวเอง เห็นมันไม่ค่อยอยู่ห้องหน่อย คิดจะพาใครมาก็ได้งั้นเหรอ เป็นพี่แล้วไงนั่นเพื่อนเขา จะปกป้องห้องเพื่อนเอง ชายหนุ่มทั้งคิดทั้งวิ่งขึ้นบันไดห้องก็อยู่สูงชะมัด

วิ่งมาได้สักพักสายตาเหลือบมองหมายเลขชั้นตรงประตูหนีไฟ เห็นว่าเป็นเลขชั้นห้องเพื่อนทั้งห้องตัวเอง ถึงได้หยุดฝีเท้าการวิ่งเป็นเดินถอยกลับมา เพราะเกือบเลยผ่านชั้นตัวเองไป บังเอิญวิ่งเพลินไปหน่อยนานๆ วิ่งทีแรงดีเหมือนกันนะเรา

สะบัดหัวไล่ความคิดวุ่นวาย และความเหนื่อยเมื่อยล้า เปิดประตูกึ่งเดินกึ่งวิ่งเลี้ยวขวามาตามทาง ตรงไปยังห้องตัวเองซึ่งข้างๆ เป็นห้องเพื่อน

ไม่รู้ว่าเขาวิ่งเร็วหรือลิฟต์ขึ้นช้า เพราะสายตามองเห็นทั้งสองคนชายหญิงก่อนหน้า เดินโอบไหล่กันมากำลังจะถึงห้องเพื่อนเขาอย่างเฮียบาร์

หญิงสาวทั้งเดินทั้งพูดหันหน้ามายิ้มให้ผู้ชายตัวสูงใหญ่ แต่งตัวดีเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงขายาวเรียบง่ายดูภูมิฐาน แขนแกร่งยังโอบไหล่เล็กไว้ เดินไปพูดไปทำอย่างกับสนิทสนมกันมานาน บางทีหญิงสาวยังเอาหัวเอียงซบ บางครั้งผู้ชายคนนั้นยังยกมือใหญ่จับศีรษะเธอพร้อมโยกไปมาอย่างคนรักกันมากและรักกันมานาน

พิทย์ไม่ได้หยุดยืนดูเขาทั้งมองทั้งขบคิด ขายาวของเจ้าตัวยังก้าวไปข้างหน้าในหัวยังคิดไม่หยุด ‘ใคร เธอพาใครขึ้นคอนโด’

คนเดินตามจะถึงตัวทั้งคู่อยู่แล้ว ปากกำลังจะอ้าทักทายตามมารยาทที่ดีควรมีทั่วไป แกล้งแสร้งเป็นบังเอิญเจอยังได้ ขอดูหน้าหน่อยเถอะทั้งเธอและผู้ชายเดินข้างเป็นใคร ทำไมถึงต้องโอบไหล่จับหัวซบกันขนาดนั้น

พิทย์ยังไม่ทันเอ่ยปากแค่เดินไปเกือบชิดสองคนตรงหน้า แขนสองข้างของเขากลับถูกรวบจับไปไขว้ไว้ด้านหลัง ทั้งตัวเขาที่ถูกล็อกไม่ให้ขยับจากผู้ชายร่างยักษ์สองคน

“เฮ้ย! ปล่อย” 

พิทย์อุทานดังลั่นเมื่อมีคนมาจับล็อกตัวไว้ก็ว่าตกใจแล้ว แต่พอสองคนตรงหน้าที่เขาเดินตามหันกลับมา ต้องตกใจหนักกว่าเดิม

“พิทย์/เสี่ยเบียร์” 

เสียงผู้ชายสองคนต่างวัยพูดขึ้นพร้อมกัน มีเพียงบรั่นดีที่ยืนนิ่งแขนสองข้างของหญิงสาวยกขึ้นกอดอกมองพิทย์อยู่

เสี่ยเบียร์ พ่อหม้ายหนุ่มโสดลูกติดสามคน นั่นก็คือบรั่นดี เฮียแบรนด์ และเฮียบาร์ ภรรยาสุดที่รักของเขาเสียไปตั้งแต่คลอดลูกชายคนเล็กได้ขวบกว่าด้วยอุบัติเหตุ ช้ำหนักไม่ยอมมีรักครั้งใหม่ให้ขุ่นเคืองใจ ที่ต้องคอยพะวงหน้าพะวงหลังให้กับลูกทั้งสาม

หนุ่มใหญ่ถึงแม้อายุจะมากแต่ยังดูหล่อเหลาและภูมิฐาน อีกทั้งยังเงินหนาผู้หญิงเข้าหาไม่น้อยหน้าไปกว่าลูกชายทั้งสอง ไม่ยอมแต่งใครเข้าบ้านและไม่ให้ผู้หญิงที่คบค้ามาเหยียบบ้านที่ลูกๆ อยู่เลี้ยงลูกด้วยตัวเองและญาติๆ ช่วยเหลือจนเติบโตมาอย่างดีทั้งลูกและธุรกิจ

ส่วนธุรกิจที่บ้านออกแนวขาวอมเทาเกือบดำ ต้องคอยสานสัมพันธ์กับคนมีอำนาจและเบิกทางให้เดินได้สะดวกไม่ว่าจะเป็น

ร้านบรั่น-แบรนด์-บาร์ ร้านนั่งชิลล์กึ่งคลับทั้งจัดเลี้ยงมีลูกชายคนเล็กอย่างเฮียบาร์เป็นผู้ดูแล

ชื่อร้านตั้งตามชื่อลูกเจ้าของร้าน 'บรั่น' มาจากบรั่นดีลูกสาวคนโต 'แบรนด์' มาจากเฮียแบรนด์ลูกชายคนกลางส่วน 'บาร์' มาจากลูกชายคนเล็กเฮียบาร์

ทั้งสามคนเป็นทั้งลูกรักและลูกชังของเสี่ยเบียร์ เจ้าของธุรกิจนำเข้าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชั้นดี บรั่นดีและเฮียแบรนด์นานๆ ทีจะไปที่ร้านเพราะต่างคนต่างแยกย้ายดูแลธุรกิจครอบครัว

เสี่ยเบียร์ที่มีมาตรฐานเดียว จับลูกชายสองคนเดินหน้าไล่กินข้าวกับคู่ค้าไปทั่ว ส่วนลูกสาวอย่างบรั่นดีทำงานดูแลบริษัทอย่างเดียว ประคบประหงมยิ่งกว่าไข่ในหิน ใครคิดจะแตะใครคิดจะต้อง มันต้องผ่านงูยักษ์สามตัวไปให้ได้ก่อน

บรั่นดี พี่สาวคนโตลูกสาวคนเดียวของเสี่ยเบียร์ผู้เป็นพ่อรักมากหวงมาก ช่วยพ่อเลี้ยงน้องตั้งแต่เด็กจนโตคุยรู้เรื่องสุดในบ้าน เรียนจบปริญญาตรี แล้วไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศอีกสองปี พึ่งกลับมาได้ยังไม่ถึงปีดี ทำงานธุรกิจของที่บ้านช่วยพ่อบริหารที่บริษัทเป็นหลัก เสี่ยเบียร์ไม่ค่อยให้เธอไปพบลูกค้า ส่วนมากผู้เป็นพ่อจะไปเองไม่งั้นก็ส่งลูกชายคนกลางไปแทน

แล้วตอนนี้เหมือนลูกสาวสุดรักของเขา จะมีแมลงวันตัวเบิ้มมาตอมทั้งดอมดม ตัวใหญ่เสียด้วยไม่รู้พันธุ์อะไร ไม่ว่าจะพันธุ์ไหนกูจะจับไม้ฟาดบดบี้ขยี้คามือ อย่าหวังจะแตะอย่าหวังจะต้อง รักยิ่งกว่าลูกชายคนกลาง หวงยิ่งกว่าลูกชายคนเล็กก็ลูกสาวคนโต

“คุณพิทย์ ขอโทษด้วยครับ”