ตอนที่ 11

“ตรงนี้ละ” พอผละถอยยังถามพร้อมใช้นิ้วหัวแม่มือสัมผัสแก้มอีกข้าง

หญิงสาวพยักหน้าให้แผ่วเบาอีกเช่นเคย เธอไม่ร้องไห้แล้วมีเพียงน้ำตาที่เอ่อคลอ วินาทีที่เขาสัมผัสแก้มอีกข้าง ใจดวงน้อยกลับเต้นเร็วขึ้น เขาอ่อนโยนมากอย่างกับจะปลอบประโลมกันให้หายหวาดกลัว

“แล้วตรงนี้ละครับ” 

ดวงตาสวยสบนัยน์ตาคู่คมผ่านเลนส์แว่นใสที่เขาใส่อยู่ตลอด พิทย์มองเธอด้วยความห่วงใยจากใจจริง ถามว่าในความห่วงใยนั้น มีความใคร่อยู่ไหมแน่นอนว่ามี แต่เขาจะไม่ทำถ้าเธอไม่อนุญาต

นัยน์ตาทั้งคู่มองกันนิ่งเมื่อนิ้วหัวแม่มือคนตัวโตสัมผัสริมฝีปากบางแผ่วเบา เขานวดคลึงไปมาอย่างทะนุถนอมเหมือนพยายามลบรอยมือคนชั่วให้จางหาย

“ตรงนี้มันได้สัมผัสดีไหม” เสียงทุ้มต่ำติดนุ่มนวลถามย้ำอีกครั้ง

“แค่มือ” เสียงหญิงสาวตอบเขาแผ่วเบาเช่นเคย

ตอนชุลมุนยื้อยุดกันอยู่บรั่นดีพยายามใช้มือปัดปกป้องร่างกายตลอด  มีเพียงช่วงแก้มกับลำคอที่ถูกสัมผัสใกล้ชิดเพียงนิด หญิงสาวก็สะบัดออกทัน จากนั้นพิทย์ก็มา

“อยากให้ผมลบให้ไหม” 

ใจดวงน้อยในอกคนตัวเล็กเต้นหนักกว่าเดิม เขาให้เธอเป็นคนเลือกแต่ทำไมกับเขาเธอถึงอุ่นใจ

พิทย์มองใบหน้าคนตัวเล็กไม่วางตา เขาแทบไม่อยากกะพริบเพราะกลัวพลาดช่วงเวลาหนึ่งไป ใจแกร่งในอกเต้นกระตุกผิดจังหวะตั้งแต่เห็นเธอถูกลวนลามที่หน้าห้อง แล้วตอนนี้มันก็เต้นหนักเพิ่มมากขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว เมื่อบรั่นดีพยักหน้าให้กับเขา อนุญาตให้เขาลบรอยตรงริมฝีปากเธอ

นิ้วหัวแม่มือค่อยๆ เลื่อนออกก่อนที่ใบหน้าชายหนุ่มโน้มลงมาใกล้ พร้อมริมฝีปากนุ่มอุ่นสัมผัสลงริมฝีปากอวบอิ่ม

ความรู้สึกอุ่นร้อนตรงริมฝีปากทั้งนุ่มนวลอ่อนโยน บรั่นดีหลับตาลงรับสัมผัสจากคนตัวโตพร้อมน้ำใสๆ ไหลร่วงหล่นหยดสุดท้ายที่เธอจะร้องไห้ในครั้งนี้

ชายหนุ่มยังเฝ้ามองเธอในระยะใกล้ กลัวเธอไม่โอเคแต่ในตาคู่สวยกลับปิดลง เห็นอย่างนั้นแล้วเขาก็หลับตาลงบ้าง พิทย์เริ่มขยับสัมผัสริมฝีปากอ่อนนุ่มอย่างลึกซึ้ง เขาค่อยๆ เลาะเล็มกลีบปากเล็กทั้งบนล่างของเธออย่างปลอบประโลม

แต่พอเขาเริ่มสัมผัสมากขึ้น บรั่นดีเองยังรับรู้ถึงความเย็นชื้นจากปลายลิ้นคนตัวโต แทนที่เธอจะผละถอยกลับเปิดปากเผยออ้ารับให้เขาเข้ามา พร้อมหัวใจที่เต้นแรงจนลืมเรื่องร้ายๆ ก่อนหน้าไปชั่วขณะ

จากจูบแผ่วเบากลับทวีความลุ่มลึกมากขึ้นเรื่อยๆ คนตัวโตรับรู้ว่าเธอไม่ได้ผละถอยแถมยังจูบเขาตอบ ถึงได้ตวัดเรียวลิ้นกวาดชิมริมฝีปากบางทั้งบนล่างจนเปียกชื้น ดูดเม้มปลายลิ้นเล็กอย่างนุ่มนวลอ่อนโยน

ทั้งห้องเงียบสงัดได้ยินเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกของคนสองคน กับเสียงหยาบโลนยามริมฝีปากสัมผัสกันอย่างลึกซึ้ง

“อื้อ” 

จูบที่เริ่มต้นช้าๆ ตอนนี้กลับปลุกเร้าทั้งคู่ เสียงหวานประท้วงเมื่อลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาลึก สำรวจไปทั่วโพรงปากหวานเหมือนจะกวาดกลิ่นเดิมออกแล้วให้เหลือเพียงกลิ่นเขา

“พิทย์ อื้อ” 

จังหวะเขาเอียงหน้าให้ได้องศาเพื่อจะสัมผัสเธอให้มากขึ้น บรั่นดีรีบเรียกชื่อชายหนุ่มเพื่อจะพูดด้วยแต่กลับไม่ทัน

เมื่อเขาบดจูบลงมาอีกครั้งรอบนี้นานกว่ารอบที่แล้ว จวนเธอเริ่มหายใจไม่ทันใจยังเต้นแรงระรัวจนมวลอารมณ์ตีตื้นขึ้นไปถึงจุดนั้น

พิทย์ได้ยินที่เธอเรียกแต่เขาคิดไว้แล้วว่าจะจูบเธอตรงไหนบ้าง สอดลิ้นเข้าสำรวจยังไง และจะหยุดลงตอนไหน เขาจูบจนพอใจถึงได้ค่อยๆ หยุดลง ก่อนจะผละถอยยังกดย้ำลงตรงริมฝีปากนุ่มนิ่มอีกครั้ง

จูบเร่าร้อนจบลงทั้งคู่สบนัยน์ตากันนิ่ง ใบหน้าอ่อนใสตอนนี้ขึ้นสีระเรื่อให้ได้เห็น แล้วคนมองก็ใจชื้นขึ้นมาก

“ผมอยากจูบดีอีกแล้วรอบนี้คงไม่หยุดแค่จูบ ถ้าดีไม่อนุญาตผมจะไม่ไปต่อ”

พิทย์พูดตามที่คิดแล้วเขาก็อยากได้จริง ด้วยความใกล้ชิดกันเธอคือผู้หญิงที่เขาชอบตั้งแต่แรกที่เจอ และแน่นอนถ้าเธอไม่ให้เขาจะไม่มีวันทำ

บรั่นดียังมองนัยน์ตาสีอ่อนผ่านเลนส์แว่นใส มวลอารมณ์เธอถูกปลุกเร้าตั้งแต่เขาหอมแก้มครั้งแรก มันร้อนรุ่มอบอุ่นจนรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

ทั้งแอลกอฮอล์ในเลือดที่ดื่มมาค่อนคืน ยิ่งทำให้เธอกล้าเอื้อมมือดึงคอเสื้อชายหนุ่มเข้ามาใกล้ แล้วแนบริมฝีปากอวบอิ่มลงไปเสียเอง

คราแรกพิทย์เองก็ตกใจที่เธอเป็นคนเริ่ม แต่เพราะปากนุ่มนิ่มเริ่มขยับเขาถึงตอบรับด้วยเรียวลิ้นร้อน ชายหนุ่มไม่ได้เป็นคนเจนจัดมากรัก ไม่เคยทำมาก่อนแต่เขาจะตั้งใจทำ

ขนาดของเราต่างกันอย่างเห็นได้ชัดดูจากรูปร่างสรีระร่างกาย พิทย์ที่เป็นไซซ์ลูกเสี้ยวยุโรป กับบรั่นดีที่เป็นสาวเอเชียร้อยเปอร์เซ็นต์ มันยากมากในคราแรกกับบทรักของเรา 

แต่ชายหนุ่มก็พยายามเบามือ ถึงกระนั้นบรั่นดียังต้องกัดปากนิ่วหน้าเพื่อกลั้นความเจ็บปวดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการจากตัวตนเขาจนสุขสมไปหลายรอบ

ทุกรอบพิทย์แรงดีไม่มีตกทั้งอ่อนโยนและเร่าร้อนสลับกัน จนคนตัวเล็กต้องยกมือกุมหน้าท้องตัวเองด้วยความจุก บางทียังดันแผงอกคนตัวโตออกเพื่อให้เขาเบาแรงลง ยิ่งอารมณ์วาบหวามเพิ่มมากขึ้น เอวสอบยิ่งส่งทุกแรงตอกอัดเข้าหา ตัวบรั่นดีโยกขึ้นลงตามแรงกระแทกกระทั้น เธอรู้สึกหน่วงไปทั้งตัวและเสียดเสียวเหมือนจะตาย

คืนนั้นทั้งคืนต่างเป็นครั้งแรกของทั้งคู่ เขาสวมเครื่องป้องกันทุกรอบที่ซ้ำเข้ามา ระยะเวลาหลายชั่วโมงพิทย์ไม่พักเลยสักนิด บรั่นดีหมดแรงหลับไปบ้างแต่พอเขาขยับเข้าออกเธอก็รู้สึกตัว

แล้วก็เป็นพิทย์เองที่ยอมถอย เพราะมองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ตรงระเบียงฟ้าเริ่มสว่าง แล้วคนบนเตียงก็ดูท่าทางจะเพลียและหมดแรงเอามาก เขาถึงหยุดทุกอย่างลง นอนกอดเธอแนบอกเหมือนกลัวคนในอ้อมแขนจะหายจากเขาไป ไม่นานชายหนุ่มก็หลับตามเธอ

ตอนเช้า

บรั่นดีตื่นพร้อมกับความเจ็บไปทั้งตัวโดยเฉพาะจุดอ่อนไหว เดินแทบไม่ได้แต่เธอต้องไปจากที่นี่ หันมองคนหลับที่กอดกันแน่นไว้ทั้งคืน หญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวออกจากอ้อมแขนแกร่ง ส่วนพิทย์ทำเพียงเปลี่ยนท่านอน