ตอนที่ 9

บรั่นดีถอยออกมาสองก้าวเพื่อปรับระยะสายตา ทั้งก้มๆ เงยๆ เก็บของที่เอามาประคบเย็นประถมพยาบาลให้คนตัวโตที่บอกว่าเจ็บนักเจ็บหนาแต่พูดมาก

“แล้วเพื่อน” 

พิทย์ยังมองตามร่างเล็กเดินไปเคาน์เตอร์ครัว วนเวียนไปทางนั้นทีทางนี้ทีเพื่อเก็บของ อย่างกับเป็นเจ้าของห้อง เพลินตาดีชะมัด

“ผมไปดูมาแล้ว” 

ธารไข้สูงตัวร้อนจริงแต่มันหยิ่ง บอกจะพาไปหาหมอมันขอนอนก่อน พิทย์เลยให้ข้าวให้น้ำหายาให้กิน ถึงลงมาห้องตัวเอง

“มหา'ลัยที่ว่าจะไป” 

“ก็จะเข้าไปหลังส่งดีเรียบร้อยแล้ว”

“ที่พูดต่อหน้าเสี่ยเบียร์ว่าต้องรีบไปดูธาร ทั้งจะเข้ามหา'ลัยแค่หลอกท่านสินะ”

ยังจะมายิ้มใส่กัน บรั่นดีเก็บของเสร็จเดินมายืนตรงหน้าเจ้าของห้องเขายังอยู่ที่เดิม เธอหันมาทีไรก็สบเข้ากับนัยน์ตาสีอ่อนอยู่ตลอด มองอะไรนัก

“ดีกำลังมองผมในแง่ร้ายเกินไปนะครับ”

“ผมไม่ได้หลอกสักหน่อยบอกไปตามความจริง แค่รีบขึ้นไปดูเพื่อนแล้วรีบลงมาดูดีเท่านั้น”

“เจ้าเล่ห์”

“ได้จากเพื่อนทั้งนั้น” 

ไม่พูดเปล่าขายาวยังก้าวเดินมาหา จนบรั่นดีต้องก้าวถอยหลัง

“หว่านล้อมก็เก่งเอาแต่ใจที่สุด” 

ปากจิ้มลิ้มที่กำลังต่อว่าเขาถ้าจูบอีกคงหยุดไม่อยู่แน่ ชายหนุ่มทั้งคิดทั้งเดินต้อนแม่วัวของเขาอย่างนึกแกล้ง เธอก็เอาแต่ก้าวถอยหลัง

“เพราะคบเพื่อนไม่ดีครับ แต่ถ้าได้คบกับดี ผมจะเป็นคนที่ดีขึ้น”

“โทษคนอื่น” 

เขานี่เป็นคนยังไงกันแน่ แล้วจะเดินมาใกล้ทำไมนักเธอก้าวถอยหลังจนชิดกับผนังโซฟา แล้วมันก็ไม่มีที่ให้ไปแล้วด้วย

“หรืออยากให้ผมโทษดี” 

คนตัวโตทั้งพูดทั้งโน้มตัวเข้ามาใกล้ใบหน้าสวย เธอผละถอยเอนเอียงไปด้านหลังเขาก็ยังขยับตามมา

“เกี่ยวอะไร”

“เพราะผมต้องใช้ทุกความเจ้าเล่ห์ที่มีในตัว มาหว่านล้อมให้ดีรับรักผมไงครับถ้าดีรับมันไปซะตอนนี้ สิ่งเหล่านั้นผมคงไม่ต้องใช้มัน”

“ฉลาดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง”

คนตัวเล็กพูดจบจมูกโด่งคมสวยของเขาดันแตะปัดผ่านจมูกรั้นๆ ของเธอไปหนึ่งที บรั่นดีถึงกลับเสียการทรงตัวเพราะเอนเอียงเพื่อหลบเจ้าตัวอยู่ จนนั่งแหมะลงโซฟาพร้อมหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ

เจ้าของห้องยังตามมายกมือสองข้างจับผนังโซฟา กักตัวเธอไว้ระหว่างวงแขนแกร่ง โน้มใบหน้าเข้ามาหาจนหญิงสาวนิ่งไป แต่นัยน์ตาคู่สวยยังสบกันไม่ห่าง พิทย์มองคนตรงหน้ามุมปากของเขายกยิ้มอยู่เสมอดังคนพอใจ กลัวแต่สู้กลับสมเป็นเธอ ถ้าเธอสู้มาเขาจะสู้คืน 

เวลาผ่านไปไม่นานทั้งสองคนออกจากห้องลงมาชั้นล่างของคอนโด ชายหนุ่มตัวสูงอยู่ในชุดใหม่เสื้อเชิ้ตนักศึกษาแขนยาวสีขาว กางเกงยีนสีดำทรงกระบอกพอดีตัวเรียบง่าย

ที่ลงมาช้าเพราะก่อนหน้าพิทย์ขอเวลาจากบรั่นดีอาบน้ำแต่งตัวใหม่ เพื่อจะไปส่งเธอแล้วเข้ามหา'ลัยเขาต่อ

ใบหน้าหล่อเหล่าสวมแว่นตาเลนส์ใสอย่างเช่นเคย ลำคอแกร่งยังมีสร้อยห้อยด้วยเกียร์สัญลักษณ์วิศวกรรมสาขาที่เขาเรียน พร้อมทั้งสร้อยแฟชั่นที่มันดูเข้ากับเจ้าตัวมาก

หญิงสาวที่เดินข้างกายทำเพียงใช้หางตาสำรวจมองทั้งนึกคิด ‘เป็นผู้ชายสวมแว่นตาที่ดูดีใช้ได้ ไม่รู้ว่าตอนถอดแว่นจะหล่อเท่าตอนใส่แว่นไหม’

“ดีอย่างเห็นเหรอครับ...ผมถอดให้ดูเอาไหม”

จู่ๆ เสียงคนตัวสูงที่เดินข้างกายก็พูดขึ้น ถ้ารูปประโยคมาแบบนี้ไม่ผิดแน่ บรั่นดีคิดไปด้วยพูดไปด้วย เธอควรไปปรึกษาหมอดีไหมนะ

“ไม่...ไม่ต้อง” เสียงคนตอบติดๆ ขัดๆ จะมาถอดให้ดูอะไรตอนนี้

“ผมชอบนะครับที่ดีเป็นแบบนี้”

ทั้งสองคนยังเดินไปด้วยพูดไปด้วย มีเพียงชายหนุ่มที่ผ่อนฝีเท้าลง เพราะกลัวคนเดินข้างตัวตามไม่ทัน บรั่นดีเงยหน้าสบนัยน์ตาสีอ่อน เมื่อเขาเว้นจังหวะการพูด เธอถึงได้อยากรู้ที่ว่าชอบ เขาชอบอะไร

“การที่ดีคิดไปด้วยพูดไปด้วย มันทำให้ผมรู้ความในใจดี”

พอได้คำตอบพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนจากคนตัวโต บรั่นดีเสมองไปทางอื่นเมื่อคนตัวสูงเอาแต่จ้องเธอ คร้านจะพูดด้วย

ส่วนเธอควรนิ่งกว่านี้เวลาอยู่กับเขา เดี๋ยวความในใจจะออกไปเป็นคำพูดให้เขาได้ยินเสียหมด ความในใจที่ว่าอาจเป็นด่าเขาในใจ

พิทย์ทั้งเดินทั้งหันมองคนเคียงข้างใบหน้าเขาติดยิ้มอยู่เสมอเวลาอยู่ใกล้เธอ แต่กับเธอเวลาอยู่ใกล้เขา จากคนที่ชอบยิ้มอย่างเป็นมิตรกลับบึ้งตึงเหมือนโดนบังคับอยู่เรื่อย

เราทั้งคู่เดินมาถึงลานจอดรถในคอนโด รถยนต์สัญชาติยุโรปคันใหญ่สี่ที่นั่งสีดำเงาวับ เสียงสัญญาณปลดล็อก พร้อมเจ้าตัวเปิดประตูให้หญิงสาวข้างกาย ยังเอามือรองขอบประตูเพื่อกันไม่ให้ศีรษะคนตัวเล็กชนตอนขึ้นไปนั่ง

“ขอบคุณ”

“เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นได้ไหมครับ”

บรั่นดีนั่งลงได้เธอแค่อยากขอบคุณที่เขาดูใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อย แต่เหมือนเจ้าตัวไม่อยากได้คำขอบคุณจากเธอสักนิด สายตาที่มองกันอยู่ตลอด บ่งบอกว่าเขามีความสุขมากจนเห็นได้ชัด เพราะพิทย์กำลังยิ้มทั้งตาทั้งปากส่งให้เธอ

หญิงสาวทำเพียงถอนหายใจ หันไปจับสายเบลท์มาคาดตัวไว้ พอดีกับเจ้าของรถปิดประตูลงแล้วเดินอ้อมขึ้นมานั่งประจำที่คนขับ

ระหว่างทางเจ้าของรถชวนคุยอยู่ตลอด เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขามากนัก รู้เพียงเป็นเพื่อนน้องชาย เจอหน้ากันบ้างในบางคราวและเขาก็เอาแต่เฝ้ามองเธอ

สองปีก่อน

เจอกันครั้งแรกตอนเขาเข้าเรียนปีหนึ่งแล้วก็มาที่ร้าน ตอนนั้นพิทย์ก็เหมือนเด็กหนุ่มวัยรุ่นทั่วไปแต่ตัวสูง เธอยิ้มทักทายกับทุกคนปกติ แต่เขากลับมองเธอนิ่งเหมือนคนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา ที่สำคัญไม่เคยเรียกเธอว่าพี่หรือเจ้ดีเหมือนเพื่อนคนอื่นในกลุ่ม