ตอนที่ 4

“คุณพิทย์ ขอโทษด้วยครับ” 

ผู้ชายสองคนที่จับล็อกแขนล็อกขาพิทย์ไว้รีบปล่อยให้ชายหนุ่มเป็นอิสระ ทั้งกดหน้าคร่อมศีรษะแสดงถึงการขอโทษ เพราะรู้จักคุณพิทย์เพื่อนลูกชายเจ้านายดี

“มีอะไรกัน”

เสี่ยงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนถามออกไป สายตาเขาทิ้งไว้ที่เพื่อนลูกชายซึ่งรู้จักดี และไม่ถูกชะตาเอาเสียเลย มันดูฉลาดเกินไป เกินหน้าเกินตาลูกชายเขามาก แต่เรื่องแบบนี้โทษใครไม่ได้โทษลูกชายตัวเองก็แล้วกัน ใครจะไปโทษตัวเอง

“พวกผมนึกว่าใคร เห็นคุณพิทย์ทั้งเดินทั้งวิ่งตามเสี่ยกับคุณบรั่นดีขึ้นมา”

ลูกน้องหนึ่งในสองบอกเล่าให้นายฟัง เพราะพวกเขาเห็นชายหนุ่มคนนี้ยืนมองตั้งแต่หน้าลิฟต์ พอเห็นท่าทางดูลุกลี้ลุกลนอย่างคนร้อนใจตอนวิ่งขึ้นบันไดหนีไฟ ทั้งสองคนเห็นอย่างนั้นเลยรีบตามมา กลัวจะเป็นคนคิดร้ายกับนายตน 

แต่ต่างกันตรงที่ผู้ติดตามเสี่ยเบียร์ใช้ลิฟต์เลยถึงช้านิดหน่อย พวกเขาไม่คิดว่าแค่จะกลับมาห้องตัวเองเพื่อนเฮียบาร์ต้องรีบขนาดนี้ เหมือนกลัวห้องหายอย่างไรอย่างนั้น

ผู้หญิงคนเดียวในวงสนทนา ลูกสาวคนโตเสี่ยเบียร์ พี่สาวคนสวยของเฮียแบรนด์และเฮียบาร์ เธอยืนฟังอยู่ได้แต่นึกขำให้เขา

“แล้ว...” 

เสี่ยเบียร์พยักพเยิดหน้ามาทางชายหนุ่มรุ่นลูกเป็นเชิงถามวิ่งขึ้นบันไดหนีไฟทำไมลิฟต์ก็มี

“ผมรีบมาห้องนะครับเอาของมาเก็บ แล้วจะขึ้นไปหาเพื่อนพอดีธารไม่สบาย” 

บอกแล้วว่ามันฉลาดคิดว่าคนอย่างเสี่ยเบียร์จะรู้ไม่ทันเหรอ ดูจากท่าทางคงนึกว่าลูกสาวเขาพาผู้ชายขึ้นห้องสินะ ตลกจริงไอ้เด็กนี่

“ไปเสียสิ” 

มองลูกกูอยู่ได้ ไม่ติดว่าบรั่นดีจะหาว่าพ่อหวงลูกเกินไปกูจะยืนบังให้มิด

พิทย์มองคนตรงหน้าจริง คนตรงหน้าที่ไม่ใช่ชายวัยกลางคน หญิงสาวเองก็มองเขากลับใบหน้าเธอยังคงติดยิ้มน้อยๆ เช่นเคย ชายหนุ่มได้แต่นึกคิดในใจทั้งใช้สายตาออดอ้อนพยายามให้หญิงสาวรับรู้ 

‘พูดอะไรออกมาสักหน่อยเถอะดี ผมอยากได้ยินเสียงดี’ เขาคิดถึงเธอ

บรั่นดีเห็นแบบนั้นริมฝีปากบางกลับยกยิ้มขึ้นอย่างนึกขำ จะมาส่งสายตาอะไรให้กันนักอิตานี่ ใช่ว่าเธอจะอ่านใจเขาออกแต่ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรต้องคุยกันต่อ เธอถึงได้เอ่ยกับเสี่ยเบียร์ไป

“ไปเถอะค่ะป๋า”

คนจ้องคิ้วขมวด ชายหนุ่มอยากให้เธอพูดกับเขาไม่ใช่ให้หนีกันแบบนี้ คนฉลาดรีบคิดในหัวทำยังไงก็ได้เพื่อจะยื้อเวลาได้มองหน้าเธออีกนิด พิทย์ถึงรีบพูดเหมือนไม่ได้คิด

“แล้วเสี่ยล่ะครับมาที่นี่ทำไม” เสียงทุ้มต่ำติดนุ่มนวลของชายหนุ่มรุ่นลูกถามออกมาราบเรียบ

คนถูกถามถึงกับหนวดกระตุก คุยกับกูช่วยมองหน้ากูด้วยเถอะ อยากรู้จริงๆ ในหัวของไอ้เด็กนี่ รอบข้างมันมีคนอื่นอยู่รึเปล่า หรือมองเห็นแต่ลูกสาวเขาคนเดียว ถ้าได้เป็นพ่อแม่จะพาไปอาบน้ำมนต์สักสิบวัดดูเหม่อเชียว

“ต้องตอบ”

คนจ้องได้สติเมื่อนัยน์ตาที่มองอยู่จากเป็นใบหน้ารูปไข่สะสวยของหญิงสาว ถูกเลื่อนทับด้วยใบหน้าคมคร้ามเรียบตึงติดดุของผู้ชายวัยกลางคน พิทย์ถึงกลับคิ้วกระตุกมองไปมองมาเหมือนเฮียบาร์ชะมัด

“ผมยังตอบ” 

มันช่างกล้าต่อปากต่อคำแทนที่จะยอมก้มหัว มองยังไงก็ดูออกว่าชอบหรือไม่ก็รักลูกสาวเขาไปแล้ว

“มาที่นี่จะมาหาใครได้” 

ตอบไม่ตรงคำถามกวนทั้งบ้าน แต่พิทย์ขอเถอะขอไว้คนหนึ่งอย่ากวนเขาแบบนี้เลย แค่กวนใจก็เกินพอแล้ว

“เฮียบาร์ไม่อยู่ที่นี่คงอยู่ที่ร้าน ผมพึ่งวางสายจากมันไป”

นั่นลูกกูคิดว่าไม่รู้จริงเหรอ เสี่ยเบียร์ไม่ได้มาเพื่อเจอเฮียบาร์แต่มาส่งบรั่นดีเธอบอกจะมาดูห้องให้น้องชาย เพราะไอ้เฮียบาร์ลูกชายตัวดีไม่นอนห้องสักที ไม่ไปนอนร้านมันก็ไปนอนที่อะพาร์ตเมนต์หนูน้ำหวาน ลูกสาวนอกไส้สุดรักอีกคนของเสี่ยเบียร์ พูดแล้วก็อยากไปจัดการเรื่องที่ลมอดีตผู้ช่วยโทรรายงานเมื่อคืน แต่ทางนี้ก็ห่วง

“งั้นผมขอตัวนะครับ ต้องรีบไปดูธารทั้งจะเข้ามหา'ลัยต่อสวัสดีครับ”

“อืม”

ชายหนุ่มรุ่นลูกพูดแค่นั้นพร้อมยกมือไหว้ลาปกติ ก่อนจะไปยังทิ้งสายตาไว้ที่ลูกสาวเสี่ยเบียร์ครู่หนึ่ง ถึงได้ถอยแล้วเดินออกไปจากตรงนี้ขึ้นลิฟต์ไปชั้นบน คนมองอยู่ได้แต่คิ้วขมวดไหนบอกรีบมาห้องเอาของมาเก็บ แล้วทำไมมันไม่เข้าห้องตัวเองสักนิด แถมเดินย้อนกลับไปทางเดิม

เสี่ยเบียร์ส่ายหัวไปมาให้เด็กหนุ่มวัยกลัดมันก็แบบนี้ พอหันมามองบรั่นดีลูกสาวตัวเองที่ยืนยิ้มอยู่ นี่ก็อีกคนยิ้มอยู่ได้คงไม่ไปทางเขาหมดแล้วใช่ไหมลูกพ่อ

“อีกนิดมุมปากดีจะไปถึงใบหูแล้วนะลูกรัก”