Se connecter“เอ้า..คุณบอกผมมากาแฟอยู่ที่ไหน ถว้ยกาแฟน้ำร้อน..ผมชงเอง”ฟ้ารุ่งส่งสายตาค้อนวงใหญ่ก่อนจะเดินไปหยิบจับสิ่งของส่งให้เขาและผละออกไปยืนกอดอกดูชายหนุ่มชงกาแฟอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นของกาแฟหอมกรุ่นทำให้ฟ้ารุ่งเองก็ชักอยากชิมเพราะมาเหนื่อย ๆ ถ้าอยู่ต่อกาแฟสักถ้วยคงดี และเหมือนท่านรองหนุ่มจะอ่านใจออกเขารีบยืนถ้วยกาแฟร้อน ๆ มาข้างหน้าของฟ้ารุ่ง“อันนี้ของคุณ...เดี๋ยวของผมชงใหม่”หญิงสาวรับกาแฟมางง ๆ แต่ยังดูการเคลื่อนไหวของเขาที่คล่องไปหมดยังกับครั้วนี้เป็นของบ้านตัวเอง ไม่นานเรืองรบก็ชงกาแฟเสร็จเขาหันมายกถ้วยกาแฟสูงตรงหน้าเธอ“ดื่มได้... ไม่ต้องถือไว้นาน หรือรอชนถ้วยกับผมก่อน”ฟ้ารุ่งมองถ้วยกาแฟในมือสลับกับใบหน้ายิ้มกวนของรองผู้กำกับหนุ่ม ก่อนจะยกขึ้นจิบเล็กน้อยแล้วเลิกคิ้วขึ้น“กาแฟรสชาติดีค่ะ... ดีจนน่าแปลกใจว่าท่านรองที่มีคดีเยอะจะมีเวลามาฝึกสกิลบาริสต้า ในครัวของบ้านคนอื่นแล้วคล่องปรื๋ฮขนาดนี้”เรืองรบหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาประคองถ้วยกาแฟของตัวเองพลางสาวเท้าเดินไปนั่งที่โซฟาอย่างถือวิสาสะ ท่าทางผ่อนคลายราวกับอยู่สถานีตำรวจของตัวเอง“คนฉลาดเขาไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานเพื่อเรียนรู้เรื่องพื้นฐานห
หลังจากจัดการมื้อค่ำเรียบร้อย ฟ้ารุ่งก็ก้าวขึ้นมาบนห้องนอนเพื่อเตรียมตัวพักผ่อน ทว่ายังไม่ทันจะได้เอนกาย เสียงโทรศัพท์บ้านที่ชั้นล่างก็แผดเสียงดังลั่นขึ้นมาเสียก่อน ไม่นานนัก ยัยลอยก็วิ่งหน้าตื่นขึ้นมาเคาะประตูห้องแล้วยื่นหูโทรศัพท์ไร้สายให้ด้วยท่าทางระริกระรี้"คนเมื่อเย็นค่ะพี่ฟ้า... โทรมาตรงเวลาเป๊ะ!"ฟ้ารุ่งสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามบังคับมือไม่ให้สั่นขณะรับหูโทรศัพท์มาแนบหู รอจนกระทั่งสาวใช้ตัวดีเดินเลี่ยงลงไปแล้ว เธอจึงเอ่ยกรอกสายลงไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้"สวัสดีค่ะ ฟ้ารุ่งพูดสายค่ะ""วันนี้ผมโทรเข้ามือถือคุณหลายสาย เห็นเด็กที่บ้านบอกลืมโทรศัพท์เอาไว้”“ใช่ค่ะ...”“คราวนี้เลยลองเสี่ยงโทรเข้าสายบ้านดู...”เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังตอบกลับมาทันควัน น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลทว่ามีกระแสยั่วล้ออยู่ที จนคนฟังถึงกับใจสั่นวูบวาบไปทั้งตัว... 'เรืองรบ' จริง ๆ ด้วย!"คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าคะคุณเรืองรบ ถึงได้โทรมาเวลานี้" หญิงสาวแสร้งทำเสียงแข็งกลบเกลื่อนความประหม่า"มีสิครับ... ธุระสำคัญมากด้วย ตอนนี้ผมจอดรถอยู่แถวหน้าปากซอยบ้านคุณ กำลังจะเข้าไปรับคุณออกไปทานข้าวมื้อค่ำด้วยกัน"
วันทั้งวันของฟ้ารุ่งเต็มไปด้วยความขุกขลักลุ่ม ๆ ดอนๆ เพราะเธอดันลืมโทรศัพท์มือถือทิ้งไว้ที่บ้าน แถมรถยนต์คู่ใจก็ยังมาเข้าอู่อีก การไม่มีเครื่องมือสื่อสารติดตัวทำให้เธอรู้สึกเหมือนคนขาดแขนขาดขา ติดต่อประสานงานอะไรก็ติดขัดไปหมด แถมยังต้องทนสมบุกสมบันกับการเดินทางตลอดทั้งวันกว่าหญิงสาวจะจัดการหอบข้าวของและเคลียร์งานออกจากบ้านลูกค้าได้ เวลาก็ล่วงเลยจนเกือบหนึ่งทุ่ม เธอตัดสินใจโบกเรียกแท็กซี่กลับบ้านทันที แม้ระยะทางจะไกลและค่าโดยสารจะสูงเอาการ แต่ในสภาพที่ร่างพังยับเยินแบบนี้ เธอก็ยอมจ่ายเพื่อซื้อเวลาฟ้ารุ่งไม่อยากไปนั่งแกร่วหมดพลังอยู่ตรงป้ายรถเมล์ หรือไปยืนโหนรถเบียดเสียดกับผู้คนในชั่วโมงเร่งด่วนอีกแล้ว หลังจากตรวจหน้างานเสร็จ เธอจึงมุ่งหน้าตรงดิ่งกลับบ้านทันที โดยไม่คิดจะแวะเข้าไปที่ออฟฟิศให้เหนื่อยซ้ำสอง"ลอย... มารับของหน่อยเร็ว"ฟ้ารุ่งส่งเสียงเรียกสาวใช้คนสนิททันทีที่ก้าวพ้นประตูบ้าน น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสนิทสนมและเอ็นดู เพราะสำหรับเธอแล้ว ลอยเป็นทั้งเพื่อนและพี่น้องที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา มากกว่าจะเป็นแค่คนรับใช้ในบ้าน"พี่ฟ้า... มีคนโทรศัพท์มาหาที่บ้านค่ะ"ลอยเอ่ยบอกเสียง
ภายในห้องพักหรูที่เจี๊ยบเคยใฝ่ฝันอยากครอบครอง ซึ่งมันอบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ วัชระยืนพิงกรอบหน้าต่าง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวที่เพิ่งก้าวเข้ามา เจี๊ยบพยายามสูดหายใจเข้าลึก ซ่อนความตื่นตระหนกทุกอย่างไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย มือเรียวกำสายกระเป๋าสะพายแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว"เหยื่อติดเบ็ดแล้ว... ทำไมไม่มาทำงานที่ร้าน"วัชระเปิดฉากถาม เสียงทุ้มต่ำแกมประชดประชัน สายตาจับจ้องราวกับจะจับผิดเจี๊ยบแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาว ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน "ช่วงนี้เสี่ยระแวงค่ะ เมียเสี่ยเริ่มสงสัย เสี่ยกลัวเรื่องจะแตกเลยสั่งให้เจี๊ยบออกจากร้าน”“หลงขนาดนั้นเชียว...แล้วไงต่อ”“แล้วพาไปเช่าบ้านอยู่อีกที่หนึ่ง... เจี๊ยบเลยต้องตามใจ ไม่งั้นแผนเราจะพังเอาได้นะคะ"เธอเลือกที่จะโกหกคำโต ปิดบังความจริงเรื่องเงินก้อนโตและบ้านหรูที่เสี่ยเปย์ให้สิ้นเชิงวัชระนิ่งไปอึดใจ ก่อนที่แววตาดุดันจะเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงอย่างรวดเร็ว เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเจี๊ยบ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเธอเอาไว้ลูบไล้เบา ๆ พร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมที่เคยใช้ได้ผลเสมอมา"พี่ก็ห่วงเราแทบแย่ นึกว่าไปกับเสี่ยแล้วจะลืมพี่ซะแล้ว"วัชระกร
ภายในบ้านหลังใหญ่ของแม่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดดึงเครียด รัตนา เดินทางมาปรึกษาเรื่องร้อนใจที่บ้านของแม่ โดยมี รุ่งรัตนา ผู้เป็นน้องสาว และ ฟ้ารุ่ง นั่งล้อมวงอยู่เคียงข้างคอยรับฟังและช่วยคิดหาทางออก"ฉันมั่นใจ! เงินในบัญชีร้านมันรั่วไหลไปเป็นแสนเป็นล้านก็เพราะอีเด็กที่ชื่อเจี๊ยบนั่นแหละ!"รัตนาระเบิดอารมณ์ออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลนองหน้า ทุบโต๊ะกระจกตรงหน้าจนถ้วยชาไหวระริก"เด็กร้านฝั่งตรงข้ามแท้ ๆ เพิ่งมาทำงานได้ไม่เท่าไหร่ เสี่ยก็หลงมันจนโงหัวไม่ขึ้น”“พี่รัตมั่นใจใช่ไหม?”รุ่งรัตนาถามย้ำ“มั่นใจสิ เพียงแต่ยังไม่มีหลักฐานคาตา “"ใจเย็นๆ ก่อนค่ะพี่รัตน์ รุ่งเข้าใจว่าพี่โกรธ แต่เราจะวู่วามเดินไปตบมันถึงร้านไม่ได้นะ หน้าตาทางสังคมและการบริหารร้านของเราจะเสียหายหมด"“เมื่อก่อนเสี่ยตือไม่เคยเป็นคนมือเติบขี้เปย์ขนาดนี้มาก่อนเลยนะรุ่ง มันต้องเอาเงินไปปรนเปรอมันแน่ ๆ!"รุ่งรัตนาขยับเข้าไปใกล้พี่สาวพลางลูบหลังปลอบใจ"จริงค่ะพี่รัตน์"ฟ้ารุ่งเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ท่าทีสุขุมนุมลึก"ฟ้าว่าตอนนี้เราต้องนิ่งไว้ก่อน อย่าเพิ่งกระโตกกระตากให้เสี่ยตือรู้ตัวเด็ดขาด ถ้ารู้ว่าถูกจับตาจับตาดูอยู่ แ
เสียงสูดปากครางกระเส่าของเสี่ยตือดังสะท้อนก้องทั่วห้องแกรนด์สวีทที่ไร้สิ่งรบกวน เจี๊ยบยังคงโชว์ลีลาเหนือชั้นด้วยการก้มหน้าเล้าโลมใช้เรียวลิ้นร้อนปัดป่าย สลับดูดกลืนความแข็งขึงที่ชุ่มฉ่ำของเสี่ยเฒ่าอย่างถึงพริกถึงขิง หล่อนรู้ดีว่านี่คือวินาทีทองที่เสือเฒ่ากำลังไร้สิ้นสติสัมปชัญญะ ในระหว่างที่ตวัดลิ้นรัวขยี้จนร่างหนาบิดส่ายสะบัดเพราะความเสียวซ่านพุ่งทะลุเพดาน เจี๊ยบก็จงใจผละริมฝีปากออกชั่วครู่ ช้อนสายตาฉ่ำปรือระคนเจ้าเล่ห์เงยหน้าขึ้นมาบอกสิ่งที่ต้องการทันที"เสี่ยขา... เจี๊ยบอยากได้รถบีเอ็มสปอร์ตตัวใหม่ล่าสุดค๊า... ... ราคาหกล้านแปดแสนเองเสี่ย โอนมัดจำค่าตัวรถให้เจี๊ยบตอนนี้เลยนะค๊า"เจี๊ยบเค้นเสียงออดอ้อนหวานหยด ก่อนจะก้มลงตวัดลิ้นขยี้จุดตายต่อทันที"อูยยย... หนูเจี๊ยบ... เก่งเหลือเกินอีหนู... ได้ ๆ เสี่ยกดให้เดี๋ยวนี้แหละ"เสี่ยตือครางเสียงสั่นระรัว ตัวสั่นสะท้าน มือหนาอันสั่นเทารีบกดรหัสผ่านและตัวเลขจำนวนเงินบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเสียงดัง ติ๊ก ๆ ๆ ๆ ตามคำสั่งของนางบำเรอสาวรุ่นลูกอย่างไม่คิดชีวิตทันทีที่เห็นเสี่ยเฒ่าบ้าคลั่งยอมกดโอนเงินสดก้อนโตเข้าบัญชีเจี๊ยบก็ระเบิดความรัญจวนตอบแทนใ
ท่ามกลางแสงราตรีของเมืองใหญ่ "Midnight Moon" ตระหง่านอยู่ดั่งอาณาจักรต้องมนตร์ ตัวอาคารทรงกล่องสีดำสนิทดูเรียบกริบ ทว่าหรูหราด้วยเส้นสายของไฟ LED สีทองที่ตัดผ่านความมืด ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับทุกคน แต่เป็นสถานเริงรมย์ชั้นสูงที่เปิดต้อนรับเฉพาะเหล่ามหาเศรษฐีและผู้มีอิทธิพลเท่านั้นเมื่อก้าวพ้นบานประตู
ในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งด้วยเครื่องเรือนหลุยส์บุทอง แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับล้อกับประกายเพชรบนนิ้วมือของ รัตนา เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาว ในชุดเดรสสีเบอร์กันดีรัดรูปคว้านลึกที่เน้นส่วนโค้งเว้าอวบอัด ผิวพรรณของเธอผุดผ่องหอมฟุ้งไปด้วยน้ำหอมราคาแพง ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจัดจ
ทันทีที่เสียงเครื่องยนต์ของฟ้ารุ่งลับหายไปจากหน้าบ้าน บรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเองเมื่อครู่ก็อันตรธานหายไปในพริบตา เสี่ยอำนาจที่เคยยิ้มแย้มจนตาปิดกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม แววตาคมปลาบจ้องมองลูกชายเขม็งราวกับจะมองให้ทะลุถึงความคิดข้างใน“อาเพชร ลื้อฟังป๊านะ...” น้ำเสียงที่เคยหัวเราะร่วนกลับหนักแน่นและเด
ฟ้ารุ่งรีบเก็บม้วนแบบแปลนและอุปกรณ์ลงกระเป๋าด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ทว่าในใจกลับเต้นรัวอย่างคุมไม่อยู่ เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาคมกริบที่จ้องมองเธอไม่วางตาจากทางด้านหลัง"วันนี้รายละเอียดครบถ้วนแล้วค่ะคุณพชร เดี๋ยวฟ้าจะกลับไปแก้แบบห้องโถงตามที่คุณต้องการ แล้วจะส่งไฟล์ให้ตรวจอีกทีนะคะ" เธอกล่าวพลางขยับถอ







