ตอนที่ 3 : เพราะรักจึงยอม

"ใจเย็นๆ ก่อนน่าพี่รัตน์ เขาอาจจะไม่เป็นอย่างที่พี่คิดก็ได้นะ"

"จะไม่เป็นได้ยังไงกัน!"

รัตนาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยแรงอารมณ์พลางหันมาจ้องหน้าคู่สนทนาตาเขม็ง

"ยายเม้ามันบอกว่าเห็นมากับตาตัวเองเชียวนะ ว่าพ่อตัวดีของฉันหิ้วแม่นั่นเข้าโรงแรม!"

"โธ่... คำพูดคนอย่างยายเม้าน่ะ พี่ต้องเอาห้าหารนะ อย่าไปเชื่อเสียหมดเลยถ้ายังไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง"

"โอ๊ย... จะห้าจะหกหรือจะหารอะไรฉันไม่สนแล้ว!"

รัตนาร้องเสียงหลงอย่างคนสติแตก เธอเดินงุ่นง่านกลับไปกลับมาจนแผ่นไม้บนเรือนลั่นประท้วงตามจังหวะก้าว ปากก็ยังคงพรั่งพรูความอัดอั้นออกมาไม่หยุด

 "เธอลองคิดดูนะรุ่ง... ตั้งแต่อยู่กินกันมาสิบปีเนี่ย ฉันต้องตามไปลากคอเขาออกมาจากห้องเมียน้อยเมียเก็บมากี่คนต่อกี่คนแล้ว!"

"แต่เธอก็เป็นฝ่ายชนะ ยอมสงบศึกกลับบ้านทุกทีไม่ใช่เหรอ..."

 รุ่งรัตนา น้องสาวคนเล็กเอ่ยแทรกขึ้นเบา ๆ หวังจะคัดค้านเมื่อเห็นว่าพี่สาวเริ่มจะคุมสติไม่อยู่

"มันก็ใช่! แต่แหม... เธอก็คิดดูสิว่ามันน่าน่าโมโหแค่ไหน"

 รัตนาทำหน้าบิดเบี้ยวด้วยความขัดใจ เป็นสีหน้าที่คนฟังแค่นึกตามก็จินตนาการออกว่าอารมณ์ของคนพูดนั้นพุ่งพล่านเพียงใด

"เมื่อคืนฉันก็เพิ่งตามไปนะ แต่ไม่เจอ... ไอ้พวกลูกน้องเวรนั่นมันดันรู้ทัน แจ้นไปบอกลูกพี่มันเสียก่อนน่ะสิ!"

"ที่จริง... พี่ก็ไม่น่าจะไปตึงเครียดกับเขาขนาดนั้นเลยนะ"

"โอ๊ย! ไม่เคร่งไหวเหรอยะ นั่นน่ะผัวฉันทั้งคนนะรุ่ง... ฉันก็รักของฉัน!"

รัตนาโพล่งแทรกขึ้นมาทันควันอย่างไม่ยอมความ

"ถ้าพี่เลือกจะรัก พี่ก็ต้องทำใจสิ... ในเมื่อพี่ก็รู้อยู่เต็มอกว่านิสัยสามีพี่เป็นคนยังไง"

"มันก็ใช่..."

รัตนาหยุดเดินกะทันหัน เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่จนอกแทบกระเพื่อม เมื่อภาพเก่า ๆ ในอดีตย้อนคืนกลับมาตั้งแต่วันแรกที่เริ่มใช้ชีวิตคู่จนถึงปานนี้ แม้จะล่วงเลยมานับสิบปี แต่พ่อเจ้าประคุณสามีตัวดีก็ยังคงเส้นคงวาไม่มีเปลี่ยน"ใครจะไปรู้ว่ายิ่งแก่ปูนนี้แล้ว ตัณหามันจะยิ่งกลับหนาขึ้นกว่าเดิมเสียอีก... รู้อย่างนี้ เชื่อแม่แต่แรกเสียก็ดีหรอก จะได้ไม่ต้องมานั่งปวดหัวแบบนี้!"

เมื่อทั้งคู่ยืนเคียงข้างกัน ใครต่อใครต่างก็ยากจะเชื่อว่าหญิงสาวสองคนนี้คือพี่น้องคลานตามกันมา เพราะรูปลักษณ์ของพวกเธอนั้นราวกับภาพวาดที่อยู่คนละเฉดสีรัตนา พี่สาวคนโตปรากฏกายในลุคที่สะดุดตาตั้งแต่ระยะไกล เธอเป็นหญิงสาวร่างอวบอัดผิวขาวนวลเนียนที่ดูเจ้าเนื้ออย่างมีเสน่ห์ แม้จะมีส่วนสูงเพียง 155 เซนติเมตร แต่เธอก็รู้วิธีดึงจุดเด่นของตัวเองออกมาด้วยการแต่งกายที่เน้นความเซ็กซี่และหรูหรา ชุดที่เธอสวมใส่มักเป็นแบรนด์เนมราคาแพงที่ตัดเย็บมาเพื่อโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้ง โดยเฉพาะหน้าอกหน้าใจที่โดดเด่นเป็นพิเศษ

ใบหน้าของรัตนาถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีตและจัดจ้าน ริมฝีปากฉาบสีแดงสดสะดุดตา ดวงตาคู่สวยติดขนตาปลอมงอนหนาทำให้ดูสวยเฉี่ยวตลอดเวลา รับกับเส้นผมยาวดัดลอนสลวยที่จัดแต่งทรงมาอย่างดีราวกับเพิ่งเดินออกจากร้านทำผมชั้นนำในขณะที่ รุ่งรัตนา น้องสาวคนเล็ก กลับมีความงามที่ต่างไปโดยสิ้นเชิง

เธอโดดเด่นด้วยรูปร่างสูงโปร่งถึง 165 เซนติเมตร หุ่นสวยสง่างามดูสมส่วนแบบนางแบบโดยไม่ต้องพยายาม ทว่าบนใบหน้าของเธอกลับไร้ซึ่งเครื่องสำอางใด ๆ เผยให้เห็นผิวพรรณที่สวยแบบธรรมชาติและเครื่องหน้าที่หมดจดสมวัย รุ่งรัตนาพอใจที่จะอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดา ๆ ไม่มีแบรนด์หรูหรา เน้นความคล่องตัวและเรียบง่าย

ผมของเธอถูกซอยเป็นทรงสั้นดูน่ารักทะมัดทะแมง ยิ่งส่งให้เธอดูเป็นหญิงสาวสมัยใหม่ที่มั่นใจในตัวเองไม่เพียงแต่รูปลักษณ์เท่านั้น แต่นิสัยใจคอของทั้งคู่ยังต่างกันอย่างสิ้นเชิง รัตนาคือภาพจำของหญิงสาวผู้รักสนุก หลงใหลในความหรูหรา และพร้อมจะใช้แรงอารมณ์นำทางชีวิตเสมอ ในขณะที่รุ่งรัตนาคือความสงบและมีเหตุมีผล เธอใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย รักอิสระ และมองโลกด้วยความเป็นจริงมากกว่าความเพ้อฝัน

“เฮ้อ... เมื่อไหร่เรื่องบ้าๆ นี่มันจะจบสิ้นเสียทีนะ ฉันเหนื่อยเหลือเกินรุ่ง”

รัตนาหยุดชะงักฝีเท้ากะทันหัน ราวกับเรี่ยวแรงที่มีถูกสูบหายไปในอากาศ เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่จนหน้าอกอวบอัดที่โผล่พ้นชุดแบรนด์เนมตัวแพงกระเพื่อมไหวตามแรงสะอื้นในอก ดวงตาที่แต่งแต้มด้วยขนตาปลอมงอนงามเริ่มสั่นระริก เมื่อภาพความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาตอกย้ำ ตั้งแต่วันแรกที่เธอดึงดันจะใช้ชีวิตร่วมกับเขา จนล่วงเลยมานับสิบปี พ่อเจ้าประคุณสามีตัวดีก็ยังคงเส้นคงวาเรื่องเจ้าชู้ไม่เคยเปลี่ยน

“ใครจะไปรู้ว่ายิ่งแก่ปูนนี้แล้ว ตัณหามันจะยิ่งกลับหนาขึ้นกว่าเดิมเสียอีก...”

รัตนาพึมพำเสียงแผ่วพลางทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง มือเรียวที่แต่งเล็บมาอย่างดีกุมเข้าหากันแน่น ความถือดีในตอนแรกมลายหายไปเหลือเพียงความท้อแท้ที่หยั่งรากลึก

“รู้อย่างนี้... เชื่อแม่แต่แรกเสียก็ดีหรอก จะได้ไม่ต้องมานั่งตามจองล้างจองผลาญกันไม่จบไม่สิ้นแบบนี้!”

เธอทอดสายตาออกไปอย่างไร้จุดหมาย นึกย้อนถึงคำเตือนของผู้ใหญ่ที่เคยปรามาสผู้ชายคนนี้ไว้ แล้วก็ได้แต่ยอมรับกับตัวเองเงียบๆ ว่าเธอเลือกทางเดินนี้เอง