ตอนที่  4 : ยังไงก็ครอบครัวเดียวกัน

"นั่นเธอจะไปไหนน่ะรุ่ง?"

 รัตนาเอ่ยถามเสียงหลง พลางมองตามน้องสาวที่ลุกพรวดขึ้น"ฉันจะกลับแล้วพี่..."

รุ่งรัตนาตอบสั้น ๆ ขณะเอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าสะพายใบเก่งขึ้นมาพาดบ่า ท่วงท่าของเธอทะมัดทะแมงและดูเป็นอิสระผิดกับพี่สาวที่ดูพะวักพะวน

 "แวะมาดูให้เห็นกับตาว่าพี่ยังมีความสุขดีอยู่ แม่น่ะสิ บ่นถึงพี่ได้ทุกวัน ห่วงแต่ลูกสาวคนโต ฉันเลยต้องแวะมาดูให้แน่ใจจะได้กลับไปบอกแกถูก"

"เออ... ฝากบอกแม่ด้วยแล้วกัน ว่าไม่ต้องห่วงฉันกับเจ้าเล็กหรอก"

"พูดถึงเจ้าเล็ก..."

รุ่งรัตนาชะงักฝีเท้า แววตาสวยคมฉายความกังวล

 "นิสัยมันดีขึ้นบ้างหรือยังล่ะ?"

"โอ๊ย... มันจะดีกะผีอะไรล่ะรุ่ง! วัน ๆ เอาแต่แบมือขอเงิน"

รัตนาพ่นลมหายใจทิ้ง ใบหน้าอิ่มเอิบที่แต่งแต้มมาอย่างดีบิดเบี้ยวด้วยความระอา

 "งานการไม่เคยทำเป็นโล้เป็นพาย พอเอาไปฝากงานที่ผับเข้าหน่อย ก็เหมือนพามันไปขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดน่ะสิ ไม่ต้องหยิบจับอะไรก็มีคนคอยประเคนให้เสร็จสรรพ ยิ่งตอนนี้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยกับพี่เขยมันนะ... ยิ่งไปกันใหญ่"

"ก็ทนดูมันไปแล้วกัน ไหนว่ารักกันนักรักกันหนาไง?"

รุ่งรัตนาหยั่งเชิงพลางมองหน้าพี่สาว

"ในเมื่อเลือกพามันมาอยู่ด้วยแล้ว ก็ดูแลกันให้ตลอดลอดฝั่งล่ะ"

"ก็เพราะมันอ้อนว่ารักฉันหรอก ถึงได้ยอมพ่วงมันมาอยู่ด้วยเนี่ย" รัตนาบ่นอุบ "แต่ฉันล่ะห่วงจริง ๆ ว่าไอ้พี่เขยตัวดีจะพามันไปเสียคน เจ้าเล็กมันยิ่งไม่ค่อยจริงจังกับชีวิตอยู่ด้วย... ไอ้บ้านี่ก็นะ"

"งั้นฉันไปก่อนนะ จะแวะไปหาเพื่อนหน่อย แล้วว่าจะซื้อของฝากกลับไปให้แม่ด้วย"

"เออ ๆ... ว่าแต่แกเถอะ เมื่อไหร่จะหาแฟนเป็นตัวเป็นตนเสียทีวะ?"

 รัตนาอดไม่ได้ที่จะจิกกัดน้องสาว

"จะได้มีคนคอยรับคอยส่ง เห็นไปไหนมาไหนคนเดียวจนเป็นสาวถึกมานานแล้ว"

"พูดยังกับว่าถ้ามีแฟนแล้วเขาจะมารับมาส่งได้อย่างเดียวงั้นแหละ การงานไม่ต้องทำกันพอดี"

รุ่งรัตนาสวนกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก

"อ้าว... มีไว้ก็ดีกว่าไม่มีนะ แกจะได้ไกลห่างจากพวกทอมๆ บ้าง"

"พูดไปเรื่อยพี่... ถ้าฉันมีทอมมาสนก็ดีสิ จะได้ไม่ต้องมานั่งปวดหัวเรื่องเมียน้อยเมียเก็บแบบสามีพี่ไง"

รุ่งรัตนาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ท่าทางไม่เดือดเนื้อร้อนใจ

"วุ้ย! พวกทอมนี่แหละตัวดี หึงหวงน่ากลัวจะตายไป

" รัตนาทำหน้าสยอง"แต่อย่างน้อย... มันก็ไม่วุ่นวายเท่ากับมี 'ผู้ชาย' เป็นสามีหรอกนะพี่รัตน์" รุ่งรัตนาทิ้งท้ายด้วยประโยคแทงใจดำ ก่อนจะก้าวเดินออกจากบ้านไปอย่างมั่นคง ทิ้งให้พี่สาวยืนนิ่งจุกอกอยู่เพียงลำพัง

รัตนาเดินตามน้องสาวออกมาจนถึงหน้าบ้าน แสงแดดรำไรยามบ่ายตกกระทบใบหน้าที่แต่งแต้มจนเฉี่ยวคม หล่อนกอดอกมองน้องสาวที่กำลังจะก้าวขึ้นรถแล้วเอ่ยแซวทิ้งท้าย

"ตกลงเพื่อนที่จะไปหานี่หญิงหรือชายกันแน่จ๊ะรุ่ง?"

รัตนายิ้มกริ่ม แววตาเต็มไปด้วยการจับผิด

 "ถ้าเป็นผู้ชายก็นับว่าเป็นโชคดีของตระกูลเรานะ แกจะได้มีสามีเป็นตัวเป็นตนเสียที คนเขาจะได้เลิกลือกันเสียทีว่าแกชอบผู้หญิงด้วยกัน"

รุ่งรัตนาเพียงแต่ยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ยี่หระต่อคำค่อนแคะ หล่อนไม่เคยคิดจะอธิบายให้ใครเข้าใจว่าหล่อนเป็นอย่างไร ใครจะมองว่าหล่อนเป็น 'ดี้' หรือชอบเพศเดียวกันก็สุดแท้แต่จะจินตนาการ เพราะสำหรับหล่อนแล้ว ความจริงใจสำคัญกว่าข่าวลือที่ว่างเปล่า ร่างสูงโปร่งก้าวขึ้นรถเก๋งสีแดงเพลิงก่อนจะทะยานออกไปท่ามกลางสายตาของพี่สาวที่มองตามจนสุดทางรัตนาถอนหายใจออกมาเบา ๆ เมื่อคิดถึงคนในครอบครัว...

 ในบรรดาลูกหลานคนจีนอย่างหล่อน น้องชายคนกลางอย่าง 'เล็ก' หรือ วาโรจน์ ดูจะเป็นภาระใจที่สุด เขาเป็นหนุ่มสำรวยที่ไม่เอาถ่าน งานการไม่ทำเป็นหลักแหล่ง รักความสบายเป็นชีวิตจิตใจ จนต้องหอบหิ้วมาฝากไว้กับสามีของหล่อน ส่วนรุ่งรัตนาก็ดูจะตัดขาดจากเรื่องผู้ชายไปเสียสนิท จนแม่ต้องทำใจยอมรับผิดๆ ว่าลูกสาวคนเล็กคงนิยมพวกทอมที่มามะรุมมะตุ้มเสียแล้วจะมีก็แต่รัตนาเท่านั้นที่ครองคู่กับ ธเนศ นักธุรกิจหนุ่มเชื้อสายจีนผู้มั่งคั่ง เขาเป็นคนเก่งรอบด้าน ทั้งเรื่องธุรกิจ การพนัน ไปจนถึงเรื่องผู้หญิง... ซึ่งอย่างหลังนี่เองที่ทำให้แม่ของรัตนาเคยขัดขวางหัวชนฝา เพราะนางเชื่อตามคำโบราณที่ว่าผู้ชายนักเลงเป็นหัวเรือที่พาล่ม แต่รัตนากลับดื้อรั้นด้วยแรงรัก หล่อนยอมออกจากอกแม่มาผจญชีวิตกับเขาจนสร้างฐานะขึ้นมาได้ใหญ่โต มีกิจการมากมายในมือแม้ธเนศจะไม่เคยทิ้งนิสัยเดิม ๆ แต่เขาก็ยังเกรงใจและให้เกียรติรัตนาในฐานะเมียแต่งเสมอ จนคนในวงการต่างยอมรับและเรียกขานหล่อนว่า "เจ๊ใหญ่" อย่างเต็มภาคภูมิ

ณ  ร้านอาหารกึ่งคาเฟ่เล็ก ๆ ตกแต่งด้วยงานไม้โทนสีอบอุ่นตั้งอยู่ริมถนนสายหลัก กลิ่นอายของเครื่องเทศและกาแฟคั่วบดหอมกรุ่นอบอวลอยู่ภายใน

รุ่งรัตนาผลักประตูเข้าไปหาเพื่อนสาวที่นั่งรออยู่ตรงมุมที่เงียบที่สุดของร้าน

"รอนานไหม..."

รุ่งรัตนาถามพลางทิ้งตัวลงนั่ง เธอคว้าเมนูขึ้นมากางออกแล้วกวาดสายตาด้วยความไว ก่อนจะสั่งอาหารกับบริกรด้วยความรวดเร็วตามนิสัยคนทำอะไรคล่องแคล่ว

"ก็พักใหญ่ ๆ เลยล่ะ... รถติดเหมือนเดิมใช่ไหม"

 เพื่อนสาวเงยหน้าถามพร้อมเลิกคิ้วเป็นเชิงหยั่งเชิง

"เปล่าหรอก... พี่สาวฉันน่ะสิ ระบายความในใจยาวไปหน่อย จนป่านนี้ฉันหิวจนตาลายไปหมดแล้วเนี่ย"

"งั้นกินก่อนเถอะ แล้วค่อยคุยกัน"

ไม่นานนัก อาหารจานเด็ดที่สั่งไปก็มาวางตรงหน้า มีทั้ง ข้าวผัดปูก้อนโตสีเหลืองทอง ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น และ ต้มยำกุ้งน้ำข้น รสจัดจ้านที่ควันลอยกรุ่นอยูในชามกระเบื้อง ทั้งคู่ลงมือกินกันอย่างเอร็ดอร่อยจนความหิวเริ่มบรรเทาลงรุ่งรัตนาลอบสังเกตกิริยาของเพื่อนสาวที่ดูจะนิ่งผิดปกติ เธอจึงถามออกไปตรง ๆ

 "มีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่า? ไม่เจอกันแค่สองวันหยุด มีเรื่องรอคิวให้ฉันช่วยเคลียร์เลยหรือไงจ๊ะ"

คนถูกถามเงยใบหน้านวลใสที่ปราศจากเครื่องสำอางขึ้นสบตา แล้วส่งยิ้มเนือยๆ มาให้

 "ก็... นิดหน่อยจ้ะ อาจจะเป็นเพราะคิดถึงเธอมากไปมั้ง เลยต้องโทรตามให้มาเจอหน้ากันหน่อย"

"ปากหวานเป็นกับเขาเหมือนกันนะเนี่ย ไหน... มีเรื่องอะไร บอกฉันได้ไหม"

รุ่งรัตนาเอียงคอรอฟังอย่างตั้งใจ

"บอกได้สิ ไม่ใช่ความลับอะไรหรอก... แต่ตอนนี้กินให้อิ่มก่อนนะ แล้วตบด้วยกาแฟร้อนๆ สักแก้ว ฉันถึงจะเล่าให้ฟัง"

"เอาอย่างนั้นก็ได้... แล้วอย่าลืมเล่าล่ะ"

หลังจากมื้ออาหารหลักผ่านไป กาแฟลาร้อน ๆ อย่างเต้อาร์ต ฟองนุ่มและ เอสเพรสโซ่ กลิ่นเข้มก็ถูกยกมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดคั่วบดก็อบอวลไปทั่วโต๊ะ รุ่งรัตนาทอดสายตามองเพื่อนสาวเบื้องหน้าอย่างพินิจ ฟ้ารุ่ง เป็นหญิงสาวที่ดูโดดเด่นและมีเสน่ห์เหลือร้ายในแบบที่ต่างจากรุ่งรัตนาอย่างสิ้นเชิงหล่อนเป็นหญิงสาว สวยหน้าคม ที่มี ผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียด ดูสุขภาพดี ส่วนสูงของหล่อนไล่เลี่ยกับรุ่งรัตนาในระดับ 165 เซนติเมตร ทำให้ดูเป็นสองสาวร่างระหงเมื่อยืนเคียงกัน

ทว่าฟ้ารุ่งกลับมีใบหน้าที่ดูสวยสดและฉายแววโฉบเฉี่ยว กว่ามาก ผมของหล่อนซอยสั้นเป็นทรงน่ารักที่รับกับรูปหน้าคมคาย ยิ่งเมื่อหล่อน สวมแว่นสายตากรอบบาง ยิ่งส่งให้หล่อนดูเป็นสาวสมัยใหม่ที่ดูมีภูมิฐานและน่าค้นหา