LOGINChapter 4
“แม่เป็นหนี้พวกนี้จริงเหรอคะ” ธันย์ณิชาหันมาถามวรนุชที่น้ำตาอาบแก้ม
“จริงจ้ะ” วรนุชตอบทั้งน้ำตา “ไปบอกเสี่ยวิชัยนะว่า ฉันขอเวลาสักสองวัน แล้วฉันจะเอาดอกไปส่งให้ บางทีก็อาจจะได้เงินต้นด้วย”
“เออ กูจะไปบอกให้ แล้วถ้าอีกสองวันมึงไม่เอาเงินมาใช้หนี้เสี่ยล่ะก็ มึงตาย” โด่งข่มขู่ส่งท้าย หมุนตัวเดินออกจากบ้านของลูกหนี้พร้อมกับลูกน้อง
“แม่จ๋า แม่ แม่ไปติดหนี้พวกนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมวุ้นไม่รู้เรื่องเลยล่ะคะ” พ้นร่างของโด่ง เธอรีบถามมารดาทันที
“แม่ติดหนี้พวกนั้นตั้งแต่วุ้นขึ้นปีสอง ตอนนั้นที่ร้านลูกค้าน้อย รายได้แม่ก็หดหาย พ่อก็มาตกงานอีก ไหนจะค่าเทอม ค่าเรียนพิเศษของวุ้น เงินเลยไม่พอใช้ แม่ก็เลยต้องไปกู้เสี่ยชัย ทบต้นทบดอกมาเรื่อยๆ ก็เป็นเงินล้านห้า วันนี้แม่หาค่าดอกให้เสี่ยไม่ได้ เสี่ยก็เลยให้ลูกน้องมาทวง” วรนุชไขความกระจ่างให้บุตรสาวฟัง
ธันย์ณิชาได้ยินคำตอบถึงกับน้ำตาไหล เป็นเพราะเธอเองที่ทำให้วรนุชลำบาก หาเงินส่งเสียให้ร่ำเรียนหนังสือในมหาวิทยาลัยเอกชนที่ค่าเทอมๆ ละเกือบห้าหมื่นบาท ไหนจะค่าเรียนภาษา และค่าเรียนทำเบเกอรีที่เธอขอวรนุชเรียนอีก ยังไม่รวมค่าใช้จ่ายประจำวัน ทั้งที่เธอเป็นเพียงลูกที่เก็บมาเลี้ยง ทว่าวรนุชกับเดชดวงก็เลี้ยงดูเธออย่างดี ไม่ต่างกับลูกในไส้
“ทำไมแม่ไม่บอกวุ้น วุ้นจะได้ดรอปเรียนก่อนหรือไม่ก็ไปเรียนมหา’ลัยเปิด วุ้นจะได้ช่วยแม่หาเงินเป็นค่าใช้จ่าย วุ้นรู้สึกผิดจังเลยแม่” ธันย์ณิชากอดร่างมารดา ร้องไห้ด้วยความสงสารและรู้สึกผิด
“แม่รักวุ้น แม่ทนลำบากได้เพื่อความสำเร็จของวุ้น”
“แม่ขา วุ้นเรียนจบแล้วนะคะ วันนี้ทางมหา’ลัยเพิ่งประกาศผลค่ะ ต่อไปแม่ไม่ต้องลำบากเพื่อวุ้นแล้ว วุ้นจะทำงานหาเงินเลี้ยงพ่อกับแม่เองค่ะ” แม้ว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์นี้ ธันย์ณิชาก็ตั้งใจทำตามที่พูด
“แม่ดีใจเหลือเกินที่วุ้นเรียนจบ แค่นี้แม่ก็หายเหนื่อยแล้วลูก” วรนุชดีใจที่ลูกสาวเรียนจบ เพราะเป็นเรื่องที่ตนใฝ่ฝันมาตั้งแต่เลี้ยงลูกนอกไส้คนนี้
“แล้วแม่จะหาเงินที่ไหนไปใช้หนี้เขาคะ เงินตั้งเยอะ”
ธันย์ณิชาถามด้วยความเป็นห่วง
“หนี้ก้อนนี้แม่เป็นคนไปเอามา แม่ก็ต้องเป็นคนหาเงินไปใช้เขา” วรนุชพูดเสียงสั่น สีหน้าเต็มไปด้วยความหนักใจ “วุ้นกลับมาเหนื่อยๆ ไปอาบน้ำเถอะลูก แม่ก็จะไปอาบน้ำ ต้องออกไปทำงานแล้ว”
วรนุชพูดเหมือนตัดบท ราวกับว่าไม่ต้องการให้บุตรสาวพลอยเป็นกังวลเรื่องนี้ไปด้วย ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน โดยมีสายตาของลูกสาวมองตามไปอย่างเป็นห่วงและกังวลว่า คนเป็นแม่จะหาเงินมาใช้หนี้จำนวนนี้ได้อย่างไร เพราะเงินไม่ใช่น้อยๆ ที่จะหามาได้ในระยะเวลาสองวัน
พิศวาสทาสหัวใจ Chapter 48ยุพาภัทรเกิดอาการทนไม่ไหว เลยจัดใส่สามีชุดเล็กๆ คนที่ถูกย้อนถึงกับเถียงไม่ออกเพราะเขาเคยมีประสบการณ์เรื่องแพ้ท้องแทนภรรยาจริงแล้วไม่มีตัวยาใดบรรเทาอาการที่เกิดขึ้นได้นอกจากจะหายไปเองซึ่งกว่าจะผ่านพ้นช่วงนั้นมาได้ก็ใช้เวลาหลายเดือน“คุณรีบไปหายาดม ยาหม่องมาหริดมหรือว่าจะละลายยาหอมมาให้กินก็ได้ เดี๋ยวจะตายก่อนจะได้เป็นพ่อคน ผมไม่อยากให้ลูกแก้วเป็นหม้ายด้วย”วิกรมกรายเป็นคนปากอย่างใจ ปากก็บอกว่าไม่สนใจแต่แท้จริงแล้วก็อดเป็นห่วงว่าที่ลูกเขยไม่ได้ ถึงสามีไม่บอกนางก็ตั้งใจจะไปจัดเตรียมยาหอมมาให้ว่าที่ลูกเขยทาน แล้วไม่ลืมที่จะนำยาดมหลอดใหม่มาพร้อมกันด้วย“อ้วก...อ้วก...อ้วก”อาการจะขย้อนอาหารที่อยู่ในท้องของริคคาร์โด้เกิดขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มตัวโตลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะไปอาเจียนในห้องน้ำ แต่ความที่ไม่มีแรงมากนักทำให้เขาเซ วิกรมที่นั่งอยู่บนโซฟาอีกตัวเห็นแล้วก็อดที่ลุกขึ้นมาประคองไม่ได้“แกนี่แพ้จริงอะไรจริงนะเนี่ย ไหวหรือเปล่า”วิกรมถามขณะที่ประคองร่างคนตัวโตไปยังห้องน้ำ ริคคาร์โด้ไม่ตอบเป็นคำพูดแต่เขาพยักหน้าเป็นคำตอบแทนเสียงอาเจียนที่ดังออกมาจากห้องน้ำไม่หยุด ทำให้ค
พิศวาสทาสหัวใจ Chapter 47 ณ โรงพยาบาลกรุงเทพเมมเมอรัล อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาวิกรมกับยุพาภัทรพร้อมด้วยธนาวิชญ์ก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาล หลังจากที่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนริคคาร์โด้ได้โทรศัพท์ไปหายุพาภัทร บอกกล่าวถึงอาการของดานิตาแล้วยังบอกด้วยว่าเวลานี้เขานำตัวดานิตามาให้แพทย์ดูอาการ ความเป็นห่วงลูกสาวทำให้สองสามีภรรยารีบรุดมายังสถานพยาบาลแห่งนี้ทันที พอมาถึงห้องตรวจพิเศษของทางโรงพยาบาลก็พบว่า ดานิตานอนอยู่บนเตียงโดยมีร่างของริคคาร์โด้นั่งอยู่ข้างเตียง มือหนาจับมือนุ่มไว้ไม่ห่าง“ลูกแก้วของพ่อเป็นยังไงบ้างลูก” วิกรมเอ่ยถามลูกสาวทันทีที่เห็นหน้า“ลูกแก้วไม่เป็นอะไรแล้วค่ะคุณพ่อ ลูกแก้วแค่เป็นลมค่ะ” สีหน้าของดานิตาดีขึ้นมาหลังจากได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นจากพยาบาล“ทำไมถึงเป็นลมได้ล่ะลูก ปกติลูกแม่แข็งแรงไม่เคยเป็นลมมาก่อนเลย” ผู้เป็นแม่พูดขึ้นก่อนจะหันมาถามริคคาร์โด้ “ดานี่เป็นลมตอนไหนริค”“เป็นลมตอนขึ้นเรือครับคุณแม่ ดานี่บอกว่าอาจจะเมาเรือเพราะตอนที่ล่องเรือฝนตกเรือโคลงเคลงเพราะมีคลื่นลมแรงครับ”ริคคาร์โด้ตอบยุพาภัทร สาเหตุที่เขาได้กล่าวไปนั้นเป็นข้อสันนิ
พิศวาสทาสหัวใจ Chapter 46 ห้องพักภายในเรือยอร์ชกำลังร้อนระอุต่างกับอากาศภายนอกที่เย็นด้วยสายฝนที่ตกลงมา หลังจากที่ริคคาร์โด้ขอดานิตาแต่งงานได้ไม่นาน สายฝนก็ตกลงมาค่อนข้างหนัก ส่งผลให้เขาและเธอต้องรีบวิ่งเข้ามาหลบฝนภายในห้องส่วนตัวนี้ ส่วนคนอื่นๆ อยู่ชั้นบนตรงส่วนคนขับเรือ “พี่ริคขา...อา...พี่ริค...พี่ริค”เสียงของดานิตาเหมือนคนใจกำลังจะขาด สาเหตุนั้นเป็นเพราะปากและลิ้นของเขากำลังวาดลวดลายอยู่ตรงช่อดอดไม้งาม ดูซับน้ำหวานแสนเสน่หา ไล้เลียร่องกลับสาวพลิ้วสะบัดไปด้วยก่อนจะขบเม้มเม็ดเกสรน้อยจนเธอส่งเสียงครางไม่หยุด ดีที่ว่าห้องนี้เป็นห้องเก็บเสียงไม่เช่นนั้นเด็กเรือคงจะได้ยินเสียงแห่งความสุขระคนทรมานของเธอแน่นอน“อืม...อา...พี่ริค...พอค่ะ...พอ...พี่ริค”ดานิตายังคงเปล่งเสียงแห่งความเสียวกระสันต่อเนื่อง เฉกเช่นเดียวกับฝ่ายชายที่ไม่คิดจะผละห่างบ่อน้ำตาหวานที่เขากำลังชิมรส ตวัดลิ้นสะบัดน้ำหวานเข้าไปในช่องปากของตนเอง ก่อนจะห่อลิ้นสอดลึกเข้าไปในถ้ำหรรษา แหวกว่ายลิ้นไม่ต่างกับปลาว่ายในหนองน้ำ ยิ่งได้ชิมรสอันแสนซาบซ่านในกามารมณ์ ร่างกายของเขาก็ร้อนไม่ต่างกับถูกเปลวไฟลามเลี
พิศวาสทาสหัวใจ Chapter 45หลังจากที่นำรถไปจอดยังลานจอดรถของโรงแรม ริคคาร์โด้กับดานิตาก็พากันเดินเข้าไปในตัวโรงแรม ตรงไปยังห้องอาหารฝรั่งเศสสุดหรูราคาแพงตามระดับของสถานที่ ทั้งคู่สั่งอาหารและรับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย มีเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะตามประสาคนรัก ส่งเสริมให้อาหารมื้อนี้มีความอร่อยมากขึ้น“เราจะไปดูหนังที่ไหน เรื่องอะไรกันดีคะพี่ริค” ดานิตาเอ่ยถามเมื่อเดินออกมาจากห้องอาหาร“ก่อนที่เราจะไปดูหนังกัน พี่ว่าเราไปล่องเรือกันดีกว่านะ วันนี้อากาศดีไม่ร้อนนั่งลมชมวิวเพลินๆ” เขากล่าวชวน“ตามใจพี่ริคค่ะ พี่ริคไปไหนดานี่ไปที่นั่น”“ถ้าอย่างนั้นไปกันเลยนะ พี่จองเรือไว้แล้ว” เขาพุดขณะที่เอื้อมมือมากุมมือเล็ก“พี่ริคจองตอนไหนคะ จองเมื่อไหร่ก็พี่ริคเพิ่งอยากจะล่องเรือเมื่อกี้นี้เองไม่ใช่เหรอคะ” ดานิตาถามอย่างสงสัย“พี่จองตอนที่ดานี่ไปเข้าห้องน้ำไง” เขาหาข้อแก้ตัว “ไปเถอะ จวนได้เวลาเรือออกแล้ว”พูดจบเขาก็จูงมือเล็กไปยังท่าเทียบเรือของโรงแรม ก่อนที่ทั้งคู่จะขึ้นเรือยอร์ชที่เขาจองไว้เพื่อวันนี้โดยเฉพาะเรือยอร์ชลำนี้เป็นลำพิเศษที่มีไว้สำหรับนักท่องเที่ยวกระเป๋าหนักที่นิยมล่องเรือแบบส่ว
พิศวาสทาสหัวใจ Chapter 44ยุพาภัทรถึงกับอมยิ้มเมื่อได้ยินวิธีตกปลาของว่าที่ลูกเขยที่ทำให้ว่าที่พ่อตาถึงกับร้องฮึ่มๆ ที่ถูกริคคาร์โด้แก้เกมได่อย่างน่ารักน่าชัง“อย่างนี้มันโกงกัดชัดๆ ไม่ได้โว้ย ไม่ได้ ฉันไม่ยอม”“โกงที่ไหนครับ ผมไม่ได้โกงคุณพ่อนะครับ คุณพ่อบอกว่าให้ผมตกปลาช่อนในคลองแต่ไม่ได้บอกว่าตกยังไงด้วยวิธีไหน ผมก็ตกตามวิธีของผมน่ะสิครับ” เขาตอบหน้าตาเฉย แต่คนที่เฉยไม่ได้คือวิกรมที่อารมณ์เดือดพล่านกับการแก้เกมของริคคาร์โด้“อย่างนี้แหละที่เขาเรียกว่าโกง ตกปลาในคลองมันก็ต้องใช้เบ็ดตกปลาสิวะ ไม่มีใครเขาทำอย่างนี้หรอก แบบนี้มันโกงโกงเห็นๆ”“ผมก็ใช้เบ็ดตกปลานะครับ” ริคคาร์โด้เถียงโดยใช้เหตุผล “ผมใช้เบ็ดตกปลาตกปลาช่อนในกะละมังที่ลอยอยู่ในคลองมันก็เท่ากับว่าผมตกปลาช่อนในคลอง ผมไม่ได้ทำผิดกติกาเลยแม้แต่นิดเดียว ผมทำตามที่คุณพ่อสั่งทุกอย่างแล้วผมก็ทำสำเร็จ ฉะนั้นผมก็พาดานี่ไปเที่ยวนอกบ้านได้”ผู้พูดได้ทีทวงข้อตกลงที่ให้กันไว้ก่อนหน้านี้ วิกรมทำท่าจะเถียงสู้เพราะไม่ยอมรับชัยชนะแกมโกงของว่าที่ลูกเขย แต่ทว่าเสียงของยุพาภัทรดังกลบเสียงเขาเสียก่อน“ริคนี่ฉลาดมากๆ เลยนะลูก เก่ง เก่ง เก่ง แม่ขอช
พิศวาสทาสหัวใจ Chapter 43 สองชั่วโมงต่อมา วิกรมนั่งจิบน้ำชาอยู่ภายในห้องรับแขกอย่างอารมณ์ดี ยิ่งนึกถึงภาพตอนที่เขาไปแอบยืนมองริคคาร์โด้นั่งตกปลาที่ไร้ซึ่งวี่แววว่าจะได้ปลาช่อนสักตัวก็ยิ่งสะใจ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว ริคคาร์โด้แพ้เขาอีกตามเคย งานนี้ไม่มีใครได้ไปไหนทั้งนั้น “ยิ้มครึ้มเชียวนะคะคุณพี่ สนุกมากใช่ไหมคะที่ได้แกล้งว่าที่ลูกเขยเนี่ย” ยุพาภัทรที่เดินเข้ามาในห้องดังกล่าวและได้เห็นสีหน้าของสามี นางจึงเอ่ยปากแซวสามี “ใครว่าแกล้ง ไม่ได้แกล้งซะหน่อยแล้วมันก็ไม่ใช่ว่าที่ลูกเขยด้วย ผมยังไม่ยอมรับมัน” วิกรมโต้กลับ“ใช่ค่ะ ริคไม่ใช่ว่าที่ลูกเขยของคุณพี่” คราวนี้นางไม่โต้เถียงสามีให้เปลืองน้ำลาย เออออจนอีกฝ่ายนึกแปลกใจ “แต่ริคเป็นว่าที่สามีของลูกแก้วและเป็นว่าที่ลูกเขยของยุพา จบนะคะคุณพี่”วิกรมถึงกับอึ้งกับมุขใหม่ของภรรยา ครั้นจะเถียงกลับไปก็กลัวว่าจะทะเลาะกัน ซึ่งอันที่จริงแล้วเขาก็พูดออกไปอย่างนั้น เพราะอย่างไรเสียก็ต้องยอมลูกยอมเมียอยู่ดี แค่ช่วงเวลาเตรียมใจขอแกล้งริคคาร์โด้ให้หนำใจก่อนก็เท่านั้น“ผมจะกล้ามีเรื่องกับว่าที่ลูกเขยของค
Chapter 42พยัคฆ์ตอกกลับเสียงเรียบ ทว่ามีพลังอำมหิตในแววตา ส่งผลให้ชัยอนันต์ถึงกับรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ สันหลังเสียววาบอย่างบอกไม่ถูก“คุณก็แค่พ่อบุญธรรม แต่ผมเป็นพ่อจริงๆ ได้ยินแล้วก็ส่งตามมาให้ผมเดี๋ยวนี้”ถึงแม้จะกริ่งเกรงท่าทางของพยัคฆ์ ชัยอนันต์ก็ข่มความรู้สึกเอาไว้ เขาต้องการลูกจึงต้องกล้า“ฮ่าๆๆ
Chapter 37“พวกมึงจะทำอะไรกู จะทำอะไร ปล่อยกูนะ ปล่อย...พลั่ก พลั่ก...ผัวะ” ศักดิ์ทั้งดิ้นทั้งร้อง แต่เขากลับถูกชายทั้งห้าคนทำร้าย ทั้งชก ทั้งต่อย ทั้งเตะ จนร่างศักดิ์สะบักสะบอม ชายคนหนึ่งจับร่างศักดิ์ให้อยู่ในท่านั่ง ก่อนจะปลดกางเกงของตนรวมทั้งกางเกงชั้นในร่นมาถึงหัวเข่า แล้วจดจ่อความเป็นชายตรงปาก
Chapter 33พลิงครางออกมาเช่นกัน เป็นเสียงครางที่เขาไม่ปิดกั้นความรู้สึก ปลดปล่อยความรู้สึกทุกสิ่งอย่างที่คั่งค้างในใจ ก่อให้เกิดขุมพลังทางเพศขึ้นมากมายในกาย ซัดใส่ร่างแน่งน้อยที่แขวนห้อยติดประตู“อ๊า...พี่เพลิง...อ๊า...ใกล้แล้ว...อืม” มันใกล้จริงๆ ปลายอุโมงค์เริ่มมีแสงสว่าง เส้นทางสวรรค์ค่อยๆ มองเห
Chapter 36 ในเวลาเดียวกันพยัคฆ์ขับรถมาจอดใกล้กับบ้านพักคนงาน เขาเอี้ยวตัวไปหยิบถุงกระดาษที่วางอยู่บนเบาะข้างคนขับ แล้วก้าวลงจากรถ จุดมุ่งหมายของเขาคือ ห้องพักของดารากานต์ วันนี้พยัคฆ์เข้าไปทำธุระในตัวจังหวัดตั้งแต่เช้า พอเสร็จธุระจากตรงนี้ก็ไปทำธุระที่อื่นต่อ กว่าจะเสร็จสิ้นก็ปา







