LOGINอีกฝั่งหนึ่งของกรุงเทพ งานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่สื่อมากมายที่รอสัมภาษณ์นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง แขกมากมายรวมทั้งผู้ใหญ่หลายต่อหลายคนมาร่วมงาน ฐาปกรณ์เองก็เช่นกัน..วันนี้รณภพเองก็มา...แต่เขากลับไม่เจอภัสสรดังที่ใจคิด “ คุณนี่เจ้าวิชไปไหนคะใกล้ได้เวลาแล้วนะเห็นบ่นอยากแต่งงานนักแต่งงานหนานี่ไปไหนซะหล่ะคะ ”
หลังจากนั้นหนึ่งอาทิตย์ภวิชก็สามารถกลับมาพักที่บ้านได้แต่เขาไม่รอช้าที่จะเตรียมงานแต่งงานและหารือกับผู้ใหญ่ในการสู่ขอมินตรา “ แม่ครับอาทิตย์นึงแล้วนะที่ผมไม่ได้เจอเมียผมอ่ะ ” “ แกจะอดทนหน่อยไม่ได้หรือยังไงฝ่ายนั้นเขาก็มีพ่อมีแม่นะ ” “ แต่แม่ครับแม่ตั้งเงื่อนไขที่ไม่ถามผมเลยอ่ะ ” เขาหน้างอใส่ม
เซอร์ไพร์สอะไรมากมาย “ แม่จะบ่นหนูทำไมหนักหนาคะ วาวรู้แล้วค่ะ แม่ โอ๊ะ พี่วิชกรี๊ด ” สาวน้อยเมื่อทำหน้าเง้าหน้างอใส่แม่กับพ่อเสร็จความไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอเผลอกรีดร้องรีบไปกอดพี่ชายด้วยความคิดถึงภวิชเผลอกอดน้องสาว ครั้งสุดท้ายเขาจำได้ว่าเขากับน้องสาวทะเลาะกัน ทะเลาะกันรุนแรงสะด้วย “ ตาวิช / เจ้าว
“ ไม่ยุติธรรมเลยนะ แล้วนิ้วมินใครจะใส่แหวนให้ ” มินตราเผลอร้องไห้จนเธอหลับไปชายหนุ่มที่หลับใหลเขาค่อยๆ ปรือตารับแสงไฟที่สาดส่อง พื้นเพดานสีขาวทำให้เขาแสบตาหลังจากหลับไปเกือบหนึ่งอาทิตย์มือซ้ายสัมผัสถึงบางอย่างเขาค่อยๆปรับโฟกัสที่ดวงตา ให้รับแสงได้เต็มที่มือขวาค่อยๆยกมาดึงเครื่องช่วยหายใจออกอย่างรำคา
มินตราค่อยๆลืมตาขึ้นมาในเช้าอีกหนึ่งวัน คุณหญิงมณีจึงตรงเข้าไปกอดลูกสาวเอาไว้แน่น “ มินตื่นแล้วหรอลูกเป็นยังไงบ้างค่อยๆลุกนะลูก ” “ มินรู้สึกเจ็บท้องค่ะแม่ แล้วลูกมินหล่ะค่ะ แม่ ลูกมินยังอยู่ใช่ไหมคะ ”มินตราเริ่มผวาเมื่อเธอสัมผัสหน้าท้องเธอจำได้ว่าเมื่อวานเธอมีอาการตกเลือดทำไมเธอเจ็บท้องแล้วความ
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z แบบนี้ไงครับ ' เด็กน้อยเขียนอักษรภาษาอังกฤษแล้วเรียงตามตัวเลขรหัสที่เขาได้มาอย่างชาญฉลาดมินตราตบมือยิ้มหวานแล้วลูบหัวเด็กหนุ่มที่ชื่อเจ้านายอย่างน่ารัก ' แล้วมันเป็นคำว่าอะไรกันแน่ครับเจ้านาย ' ' ก็ love ไงครับแม่มินที่แปลว่ารัก ' ' แปะๆๆๆ
“ เดี๋ยวก่อนมิน คุยกันให้รู้เรื่องก่อน เป็นอะไร? เป็นบ้าอะไรไปรับปากกับแม่พี่อะไรอย่างนั้น? ” ภวิชแอบย่องเข้าห้องมินตรากลางดึกความหวงความหึงเมื่อตอนเย็น ยังเคืองเธอไม่หายที่เธอไปเข้าข้างไอ้หมอออกหน้าออกตา “ ฉันรู้ว่ากำลังทำอะไร คุณก็ควรรู้หน้าที่ได้แล้วว่ามีหน้าที่อะไรที่คุณควรจะทำ ” “ ไหนลองบอก
“ รู้รึเปล่าผมคิดถึงคุณขนาดไหน เรื่องระหว่างเรามันอาจเริ่มต้นได้ไม่ดี...มันอาจไม่เหมือนที่คุณเคยเจอ...แต่คุณรู้ไหมว่าหลังจากคืนนั้นและหลังจากวันที่คุณหนีผมไปคุณเอาบางอย่างของผมไปด้วย ” เขาลูบผมสวยของเธอ คนร่างงามทำหน้าสงสัย “ ฉันหรอเอาของคุณไป...ไม่จริงอ่ะ ฉันไม่ได้หยิบอะไรมาทั้งนั้นแหล่ะคุณอย่ามา
เหตุการณ์ในอดีตจบลงเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อจากคนที่หลับไปเพราะฤทธิ์ยา “ รฏา รฏา ” เสียงพรึมพรำของคนที่นอนทำให้รฏาสะบัดหัวไล่ความคิดในอดีตแล้วรีบตรงไปนั่งลงบนเตียง เห็นสีหน้าซีดเซียวกับริมฝีปากเขาแล้วทำให้เธอต้องเอามืออังที่หน้าผากเขาแทน “ ตัวร้อนนี่ อวดเก่งดีนัก สมน้ำหน้า ” เธอต่อว่าเขาเล็กน้อย
“ เจ้าเล่ห์นักมักเจ็บตัว คุณเคยได้ยินไหม หือ ” เธอบิดเอวกว่าเดิมแล้วดึงเนื้อเขาอีก “ โอ้ยยย จะบิดผมทำไมหล่ะครับ สุภาษิตอะไรของคุณ ” ภวัตต์ลูบเบาๆตรงที่เธอหยิกเขาได้แสบๆคันๆจนซิกแพคหน้าท้องของเขาเริ่มเกิดรอยแดง “ สุภาษิต ฉันตั้งไว้ใช้สำหรับคุณเป็นพิเศษยังไงหล่ะเชอะ ” รฏาหันกลับ เขย่งปลายเท้าเพรา







