ตอนที่13.

ตอนที่13.

ผ่านเวลาอาหารเช้าไปร่วมสองชั่วโมงอัคนีก็เก็บตัวเงียบอยู่ในห้องนอนกว้างของตนเพื่อตัดสินใจบางอย่างปล่อยให้บารนีนั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยความกระวนกระวายใจเมื่อเขาไม่ลงมาเสียที วันนี้เป็นวันหยุดสำหรับอัคนีและเขาก็คิดว่าจะหยุดอีกหลายวันและอาจจะเป็นสัปดาห์...

“คุณวิกกี้ ผมจะไม่เข้าไปหนึ่งอาทิตย์นะ คุณช่วยจัดการงานที่เหลือแทนผมด้วย อันไหนที่สำคัญที่จะต้องผ่านผมก็เอางานมาส่งผมที่บ้าน แล้วผมจะให้เจมส์เข้าไปช่วย”

อัคนีโทรศัพท์หาเลขาสาวซึ่งรุ่นราวคราวเดียวกันแล้วก็โทรศัพท์หาคนสนิทของเขาอีกคนที่เขาไว้ใจให้จัดการอะไรแทนได้ เจมส์ คาเตอร์ ชายหนุ่มรูปงามวัยยี่สิบเจ็ดปี ซึ่งเป็นเหมือนน้องของเขาอีกคน มารดาของเจมส์เป็นเพื่อนรักกับมารดาของเขาและคบหากันมานานจนแทบจะเป็นครอบครัวเดียวกันและเจมส์เองก็เป็นคนที่ซื่อสัตย์ไว้ใจได้ซึ่งครอบครัวของเจมส์ก็ทำงานกับครอบครัวดีแลนด์มาสองรุ่นแล้ว ตอนนี้หุ้นส่วนหนึ่งของดีแลนด์แกรนด์โฮเทล เจมส์ คาเตอร์ก็เป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นคนสำคัญ ตอนนี้เจมส์ก็กำลังบุกเบิกกิจการโรงแรมสาขาใหม่ที่ฝรั่งเศส

“ว่าไงครับเจ้านายสุดหล่อมีอะไรให้เจมส์รับใช้ครับ” เสียงยียวนดังตอบมาเมื่อปลายทางกดรับสายของเขา

“หึ วาจายียวนกวน.. ไม่เปลี่ยนแปลง เออ ฉันมีอะไรให้นายช่วยหน่อยพอดีมีธุระสำคัญ”

“จะพาเมียไปหย่าเหรอพี่ชาย” ปลายสายกล่าวอย่างรู้ทันและมีเสียงหัวเราะกวนๆ ดังมาแว่วๆ ทำให้อัคนีกัดฟันกรอด นี่คงรู้ข่าวมาจากอัครวัฒน์น้องชายตัวแสบของเขาล่ะสิ คนในครอบครัวรู้ดีว่าสองคนนี้ซี้ปึ้กกันแค่ไหนเพราะพวกเขาเรียนมาด้วยวัยก็ใกล้เคียงกันทำให้ทั้งสองหนุ่มสนิทกันมาก

“แสนรู้นักนะเจมส์”

“โธ่พี่ชายผมไม่ใช่หมานะครับ” เจมส์โอดครวญมาไม่จริงจังนัก

“ก็ใกล้เคียงกันนั่นล่ะ เอาล่ะฟังนะ...”

อัคนีสั่งงานเจมส์และหนุ่มรุ่นน้องก็รับคำหนักแน่นแต่ไม่วายจะเอ่ยแขวะเลขาของเขาอย่างคนไม่กินเส้นกัน ระหว่างเจมส์กับวิกกี้นั้นเมื่อเจอกันทีไรเป็นได้ปะทะคารมกันทุกครั้งจนบางทีเขาก็อยากจับทั้งสองคนขังไว้ในถ้ำด้วยกันแล้วปิดปากถ้ำเสียด้วยอยากรู้นักว่าสองคนนี้จะทำอย่างไร อัคนีคิดขันๆ เมื่อนึกถึงคนทั้งสองแล้วก็ต้องหยุดคิดถึงเจมส์กับวิกกี้เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“มีอะไร” เขาเดินมาเปิดประตูและมองหน้าคนเคาะอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นหน้าที่แสดงอารมณ์ว่า เอาเรื่อง ชัดเจน บารนีดูเปลี่ยนไปมาก เธอไม่ใช่สาวน้อยขี้กลัวอีกต่อไปแต่กลายร่างเป็นแม่เสือที่พร้อมจะตะปบหน้าเขาเลยทีเดียว...

“คุณอัคนีคะ หากคุณจะกรุณาไปสถานทูตกับดิฉันก็รีบไปเถอะค่ะ พอดีฉันจองเที่ยวบินกลับเย็นนี้...”

“ดูเธอรีบจังนะ หรือว่ามีผู้ชายหน้าโง่คนไหนมันรอเธออยู่ที่บ้านล่ะ”

อัคนีอดไม่ไหวสาดคำพูดแรงๆ เข้าใส่ ภาพซาตานใจร้ายในคืนก่อนจากเมื่อสี่ปีก่อนก็วิ่งเข้ามาในหัวทันที

บารนีมองเขาอย่างชิงชัง อัคนีคือคนที่ทำให้เธอเหมือนตกนรกทั้งเป็น เธอทุกข์ทรมานใจมาสี่ปีแล้ว ถึงเวลาแล้วที่เธอจะได้เป็นอิสระจากพันธะที่ตนไม่ต้องการเสียที...

“ใช่ค่ะ มีผู้ชายรอดิฉันอยู่ที่นั่น แต่เขาไม่ใช่ผู้ที่โง่หรอกนะ เขาเป็นคนน่ารักและเขาก็รักดิฉันมากด้วย ดิฉันเองก็รักเขามากเช่นกัน มากพอที่จะตายทนเขาได้เลยด้วย”

บารนีตอบโต้เขาด้วยคำพูดที่จริงทุกคำ ก็มันจริงนี่นา เพราะมีน้องบูมที่รักเธอและเธอก็รักน้องบูมโดยไม่มีเงื่อนไข หญิงสาวเชิดหน้ามองเขาด้วยประกายตาเจิดจ้าด้วยความฉุนเฉียว เธอไม่ใช่น้องบีสาวน้อยผู้อ่อนแออีกแล้ว ตอนนี้เธอคือ น้องบีคนใหม่ที่จะไม่ยอมให้ใครมาบงการชีวิต โดยไม่รู้เลยว่าตนได้ราดน้ำมันลงบนกองไฟโทสะร้ายของอัคนี

“เธอมันแพศยามีผัวอยู่ทั้งคนยังเที่ยวเร่หาผู้ชายอย่างนั้นเหรอ” อัคนีกัดกรามกรอดเมื่อได้ฟังคำพูดที่ฟังดูกร้านโลกของบารนีไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงได้รู้สึกโกรธมากอย่างนี้ โกรธเธอโกรธผู้ชายคนนั้นที่เจ้าหล่อนพูดถึงด้วย

“เมื่อรู้แบบนี้แล้วคุณจะหย่าให้ดิฉันได้รึยังล่ะคะ”

“ตอนแรกฉันก็คิดว่าจะหย่าให้เธอนะบารนี แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันควรสิทธิ์ของความเป็นผัวเธอก่อนดีกว่า สี่ปีที่ผ่านมาฉันปล่อยให้เธอวิ่งร่านไปหาผู้ชายคนอื่น แต่ตอนนี้เธอไม่ต้องวิ่งไปไหนแล้วฉันจะสนองความอยากของเธอเอง...” อัคนีพูดเสียงเย็นสาดคำพูดร้ายกาจรุนแรงใส่ด้วยโทสะก่อนจะกระชากร่างงามของคนที่ตะลึงมองเขาอย่างตกตะลึงเข้าหาตัวอย่างรุนแรง...

“อุ๊ย คุณ ปล่อยฉันนะ กรี๊ดดด จะทำอะไร”

หญิงสาวหวีดร้องอย่างตระหนกเมื่อเขากระชากร่างบางของเธอเข้าไปในห้องอย่างไม่ปราณีและไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บเพราะแรงบีบจากอุ้งมือหนาของเขา แล้วปิดประตูดังสนั่นจนโรเบิร์ตที่อยู่ชั้นล่างต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวาดหวั่นแทนบารนี แต่เรื่องสามีภรรยาเขาจะเข้าไปสอดก็ใช่ที่ และเขาคิดว่าเจ้านายหนุ่มคงไม่ทำร้ายภรรยาของตนจนเลือดตกยากออกแน่นอน

ในขณะเดียวกันนั้นร่างสูงใหญ่ย่างสามขุมเข้าหาร่างบอบบางที่สั่นเทาอยู่บนเตียงกว้างเมื่ออัคนีโยนร่างบอบบางลงบนเตียงราวเธอเป็นวัตถุไร้น้ำหนัก...

“คุณจะทำอะไร.. ก็ไหนคุณบอกว่าจะหย่าให้ฉันหากฉันมาหาคุณ... คิดจะผิดคำพูดหรืออย่างไร” บารนีพยายามกระถดหนีเขาอย่างหวาดหวั่น ความมั่นใจและความกล้าหาญของเธอสลายไปเมื่อสบกับดวงตาสีน้ำเงินเข้มขุ่นที่เกือบจะกลายเป็นสีดำ ซึ่งเธอรู้ดีว่านั่นหมายถึงเขากำลังโกรธมาก...

“ก็จะทำหน้าที่สามีให้ดีอย่างไรล่ะ... เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ หึหึ”

“ไม่นะ กรี๊ดดด ปล่อยฉัน...”

บารนีหน้าซีดตัวสั่นเมื่อเห็นแววตาที่แสดงออกถึงอารมณ์ของเขาแล้วต้องกรีดร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อร่างสูงโผนเข้ามาหา มือหนากระชากร่างบางให้ตกอยู่ใต้ร่างแกร่งที่ ตื่น ตั้งแต่เจอเธอนอนหลับพริ้มอยู่บนโซฟาในห้องทำงานของเขาแล้ว...

“ปล่อยเหรอ ก็คงต้องหลังจากที่ฉันทำหน้าที่สามีเสร็จก่อนก็แล้วกัน และจนกว่าฉันจะพอใจ...”

“อื้อออ...” บารนีพยายามจะต่อว่าเขาแต่เสียงหวานก็หายไปในลำคอมีเพียงเสียงประท้วงอึกอักเมื่อริมฝีปากหยักสวยของเขาทาบลงมาอย่างไม่เบานักมันเต็มไปด้วยอารมณ์กราดเกรี้ยว จุมพิตจากอัคนีจึงเป็นเหมือนบทลงโทษที่เธอหวาดกลัวเหมือนครั้งแรกที่เธอถูกพร่าพรหมจรรย์

ไม่นะ มันจะไม่เกิดขึ้นอีก... หญิงสาวพยายามดิ้นรนออกจากร่างหนาหนักของเขา แต่ยิ่งดิ้นเท่าไหร่ ก็เหมือนร่างของเขาหนักอึ้งแทบจะทับเธอให้แบนติดกับที่นอนนุ่ม และยิ่งพยายามเบี่ยงหน้าหนีจุมพิตป่าเถื่อนของเขาเท่าไหร่อัคนีก็ยิ่งเน้นน้ำหนักบดขยี้ริมฝีปากนุ่มของเธอมากขึ้นเท่านั้น